Uit even(ge)wicht

“We komen er meteen aan!” De vertrouwde stem van mijn moeder brengt mijn trillende lijf enigszins tot rust. Met betraande ogen hang ik de telefoon op. Ik begraaf mijn gezicht in mijn opgeblazen handen, terwijl mijn jongste zoon troostend op mijn schoot klimt.

30 juni 2014
17 reacties

Tags: , , , ,

Eindelijk mocht ik weer sporten na mijn borstreconstructie. Eindelijk stapten mijn sportschoenen sinds maanden weer over de drempel van de sportschool. Eindelijk zette het steeds sneller wordende ritme van de loopband mijn herstellende lichaam weer eens flink in beweging. Eindelijk stroomde er weer even een energiek gevoel door mijn lichaam.

Sportief ben ik al mijn hele leven geweest. Ten eerste omdat ik het leuk vind. Maar daarnaast ook om in goede conditie te blijven. Mijn lichaamsgewicht is, mede hierdoor, altijd vrij stabiel geweest. Ik had een dunne kinder- en pubertijd, gevolgd door een vrouwelijke slanke periode. En na het baren van mijn kinderen ging dit op natuurlijke wijze over in een goed figuur met her en der nog wat zwangerschapsrestanten. Om die kwijt te raken en mijn lichaam weer wat te stroomlijnen, had ik vlak voor mijn diagnose mijn sportactiviteiten opgeschroefd. De borstkanker zorgde voor een noodgedwongen tijdelijke sportstop, maar bracht gek genoeg ook een ‘bijkomend voordeel’ met zich mee.

Zomaar ineens, zonder enige fysieke inspanning, waren de restanten verdwenen en zat ik zelfs een kilo onder mijn streefgewicht. De stress in mijn lichaam had ervoor gezorgd dat ik in een paar dagen tijd maar liefst vier kilo kwijtraakte. Een paar weken later gevolgd door nog eens twee kilo, die samen met mijn chemodiarree door het toilet wegspoelde. Mijn onverwachte gewichtsafname bleek helaas van korte duur, want aan het einde van de kuren zat alles er weer als vanouds aan.

“Ik voel me ellendig, voel me dik, voel me lelijk. Ik wil mijn oude lichaam terug!”

Frustrerend werden mijn gewichtsperikelen pas echt, toen mijn lichaamsgewicht nog eens extra werd aangevuld met maar liefst acht kilo. Gratis en voor niets. Geheel en alleen te wijten aan de combinatie van het medicijn Tamoxifen en mijn vervroegde overgang. Ondanks mijn gezonde leefstijl, deelname aan een revalidatieprogramma en inspanningen op de sportschool. Ik ging mijn weegschaal mijden, wilde niet meer naar de stijgende cijfers kijken.

“Ik was gewoon aan het sporten en moet je kijken!” Ik laat mijn handen zien die twee keer zo dik zijn als normaal. Met veel pijn en moeite heb ik mijn trouwring van mijn dikke ringvinger gewurmd. De omvang van mijn polsen is net zo dik als mijn armen. Mijn enkels zijn ook niet langer waarneembaar. Ik blijk drie kilo vocht vast te houden en bel maar weer eens met het ziekenhuis. Het blijkt wederom een gevolg van de hormoonbehandeling. Ik dacht dat ik inmiddels wel bekend was met alle bijwerkingen. Maar onverwachts kan ik er weer een op mijn lange lijst bijschrijven. Als mijn ouders naar huis zijn ben ik het even helemaal spuugzat. Tranen rollen over mijn wangen.

Ik voel me ellendig, voel me dik, voel me lelijk. Ik wil mijn oude lichaam terug!

Gelukkig is het vocht na een paar dagen redelijk verdwenen. Maar toch wordt er vandaag alweer een volgende lading in mijn lichaam toegelaten. In het ziekenhuis vult mijn plastisch chirurg voor de allerlaatste keer de expanders in mijn borsten bij.

Nog drie maanden geduld en dan worden ze eindelijk vervangen door de definitieve siliconen en zijn mijn borsten zo goed als ‘klaar’. Ik sta voor de spiegel en bekijk mijn naakte lichaam. Ik voel me blij, voel me nog steeds dik maar wel al weer een klein beetje mooier. Ik wil nog steeds mijn oude lichaam terug, maar wel inclusief die twee prachtige nieuwe borsten!

17 reacties

  • Marja says:

    Lieve Yoyce,
    Alles is zo herkenbaar, maar dat hoor en lees jij al zo vaak. En al die mensen die dan zeggen dat je korte haar je mooi staat, jij er goed uit ziet ( jaja denk je dan waarschijnlijk” dik”, bedoel je zeker. En al die goede adviezen, zo lief maar het is jouw gevoel. En ja, je bent dankbaar dat je ” gezond” bent, en je wilt eigenlijk niet klagen! Maar oh wat voelt het als of je lijf je niet alleen in de steek heeft gelaten, maar ook als ” ik ben mezelf kwijt”. Ik wens je giga veel sterkte met ook deze periode meis. Want OOK hier ” moet” je de tijd voor nemen. Dikke knuf

  • Coby van der veldt says:

    En je ziet er prachtig uit dikker of dunner aan de buitenkant wat maakt het uit! Van binnen ben je prachtig ! X Mama

  • Kim says:

    Mooi weer! En ik ben het helemaal met je moeder eens! Je bent prachtig!

  • marlies93 says:

    Ik heb dan gelukkig geen kanker, alleen wel nieren die het niet meer doen. Ook ik heb chemo moeten slikken en een lijst van rommel die ik niet bij kan houden. Ik herken wat je schrijft zo goed en zo weinig mensen begrijpen dat het pijn doet als je je lange lokken moest afknippen, omdat het nergens meer naar leek met al die kale plekken en dat “Hé hamster” niet een compliment is, wanneer je gezicht bijna ontploft van de prednison. Wat dapper dat jij jezelf weer mooi gaat vinden en ik hoop dat ik ook weer zo dapper mag zijn!

  • edith says:

    Zo herkenbaar, maar niemand ziet hoe je je van binnen voelt, en dat is best heel lastig. Ik kijk ook uit naar die dag dat je alles weer eens los kan laten, maar of die ooit komt, ik hoop het! Veel sterkte, en pas goed opjezelf!

  • Jac says:

    Lieve Joyce,
    Je schrijft zo goed en herkenbaar! Ik hoop echt voor je dat je binnenkort weer een beetje jezelf herkent als je in de spiegel kijkt! En die tijd komt echt hoor! Tot die tijd, veel geduld en sterkte met alles.
    Veel liefs. …

  • Helaas herkenbaar de decameterson en de overgang zij de boosdoener maar liever een paar kilo’s te zwaar!!! Ik ben dankbaar dat er nog ben!!!

  • Janny says:

    Tjonge wat mooi geschreven. Ik kan wel zeggen dat ik je een mooie meid vind, maar hier beschrijf je weer zo duidelijk, dat niemand van binnen kan kijken. Het komt ook allemaal goed, zo’n heerlijk positief mens als jij bent Geweldig.

  • carla says:

    Lieve Joyce,
    Vorig jaar werd er bij mij ook borstkanker geconstateerd,dus na een borstbesparende operatie,6 chemo’s en 21 bestralingen moest ik ook beginnen met tamoxifen en je raad het al,de kilo’s kwamen er aan.Daar ik echter ook vroeger heel smal ben geweest en flink gesport heb,kreeg ik in 2006 dystrofie aan mijn linkervoet en al ben ik gerevalideerd,in 2008 kwam het terug,dus bewegen is moeilijk voor mij. tijdens de chemo was ik al de nodige kilo,s aangekomen en toen ik met de hormoontherapie,tamoxifen begon,kwam ik elke maand zo,n kilo aan met gevolg dat ik nu 90 kilo weeg en vroeger 57,zelfs na de zwangerschappen van mijn 4 kids. Het vochtvasthouden is ook herkenbaar,draag nu steunkousen en heb mijn ring iets laten oprekken. Als ik mezelf in de spiegel zie denk ik wel eens hoe kan een lichaam zo veranderen,maar ik geef de moed niet op,want ik ben vorig jaar gestopt met roken,de kanker was bij de controle weg en ik blijf ervanuit gaan dat het goed blijft gaan.Heb er zelfs epileptische aanvallen aan overgehouden waar ik nu medicatie voor krijg.
    Ondanks alles ben ik dankbaar dat ik nog leef en als ik kan stoppen met roken,wat voor mij moeilijk leek,dan zal het me ooit lukken om af te vallen.
    Nooit de moed opgeven!
    Liefs,carla

  • dorien says:

    Hoi wat is het herkenbaar en al die bijverschijnselen he .maar ik blijf maar positief en zeggen we hebben het overleefd ook al is de kwaliteit van leven echt wel veranderd en is het er niet makkelijker op geworden meis is wens je sterkte x

  • Arianne says:

    Pfffffffff. Ohhhh hoe herkenbaar! Je bent jezelf gewoon kwijt door de tamoxifen. Maar ja…. Alles voor het goede doel.

  • Corry Merkens says:

    Ook voor mij zo herkenbaar. En soms is het allemaal gewoon even te veel. Fijn als mensen zeggen dat ik er goed uit zie, maar van binnen is het soms nog een enorme chaos.
    Sterkte enne wat heb je enorme lieve ouders!!

  • Jenny says:

    Deze keer gewoon alleen een dikke kus voor een lieve schat die wederom een mooie column heeft geschreven

  • andrea says:

    Zo herkenbaar, ook ik ben 10 kilo aangekomen van chemo en overgang, maar het komt goed. Bij mij is er na jaren pas afgegaan. Maar ik voel me nu beter en fitter dan voor de borstkanker. Je moet hoop houden en wat mensen ook van je zeggen, ze weten niet wat je allemaal mee moet maken. Houd hoop en het komt goed. Sterkte xx

  • Brigitte van Houten says:

    Ik vind je een kanjer; van binnen ėn van buiten xx

  • Karin says:

    Hallo Joyce,
    Ook hartstikke herkenbaar. Gisteren in de Efteling en fijn, bij elke attractie worden foto’s gemaakt. Ja, die dikke vrouw met korte haren, dat ben ik, ik herken mezelf toch echt aan dat t-shirtje en die leuke zoon.
    Van de chemo 12 kilo aangekomen en nu Tamoxifen. Ik ben er nu al 7 kwijt. Ik ben met Grip op Koolhydraten (GOK) bezig. Ik heb sindsdien misschien 1 opvlieger per dag en nauwelijks gewrichtspijnen. De diëtiste heeft zelf ook borstkanker gehad en Tamoxifen geslikt. Ook al zou ik niet meer afvallen, ik blijf het volgen.
    Succes!

  • michael says:

    Dit is een testreactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *