To bestraal or not to bestraal

Vandaag kwam er na twee weken in ‘lala land’ weer schot in de zaak. Ik mocht weer naar mijn witte jassen vriendinnen. Radiotherapeute G had de eer om mij vandaag te mogen ontvangen. Ze sommeerde mij om mijn bovenkleding uit te doen zodat ze kon kijken naar mijn borsten. Dat moet om te zien of er nog vocht in zit en de vorm niet teveel gaat afwijken, anders blijven ze aan de gang. Ik ben dol op dit koude weer maar de verwarming in het ziekenhuis stond nog niet aan dus had ik het stervenskoud. Ze kneep en voelde en keek ineens op.

11 maart 2015
9 reacties

“Zeg euh, is die port-a-cath van metaal?” (Een port-a-cath is een dopje waarin je een infuus kunt aanbrengen. Het wordt net onder de huid geplaatst, meestal rechts boven ter hoogte van je sleutelbeen). Ik dacht bij mijzelf: Dit ga je toch niet menen hè?! “Ja, ik denk het wel,” zei ik. “Wacht even, ik ga het even overleggen,” zei G. Ze loopt weg met de telefoon en de rillingen lopen over mijn lijf en niet alleen van de kou.

Als ze terugkomt mag ik mij gelukkig weer aankleden. Ze geeft aan dat er geen direct gevaar is als ik bestralingen krijg maar dat door het metaal de dosering van de leg kan raken. Huh? “Hoelang krijg je nog die Herceptin (immunotherapie)”, vroeg G. “Nou, tot en met maart”, zeg ik. “Hmn, dan kunnen we het er niet uithalen.

Anders halen we de port-a-cath maandag eruit en plannen we de CT scan een week later”, dacht G hardop.

Arghh, daar zat ik nu niet echt op te wachten! G besloot toch nog even om te bellen met een andere collega en toen werd duidelijk, had ik haar natuurlijk ook kunnen zeggen, dat ik met de port-a-cath ook in de MRI had gelegen. Er zijn geen sleutels of andere voorwerpen daarna bij mij terug gevonden ;-). “Het is maar goed dat je geen pacemaker hebt, want daar kan je echt niet mee bestraald worden,” zei G. Dus, zoals het eruitzag kon ik gewoon bestraald worden met de port-a-cath.

Ik mag naar het souterrain van het ziekenhuis waar ik de scan in ga voor de eerste metingen. Eerst mag ik nog in de wachtkamer plaatsnemen. Ik heb uitzicht op de koffieautomaat en ik verbaas mij over de drukte bij dit apparaat. De ene na de andere witte jas komt daar koffie tappen, het liefst een hele tray tegelijk. De tijd verstrijkt en ik heb wel zin in een bakkie troost dus ik denk, doe eens wild, en neem een cappuccino. Wat denk je?! Heerlijk is ie, echt waar! Nu snap ik de filevorming wel bij die machine. Als je bijna een jaar in een ziekenhuis rond banjert is koffie testen een leuke hobby, haha.

Bij mijn tweede slok word ik opgehaald door een alleraardigste verpleegkundige en naar een kleedkamer gebracht. Je raadt het al, ik mag mij weer ontzien van mijn bovenkleding. In mijn blote bovenlijf mag ik nog een hele gang door, kei leuk. Ik word naar een ruimte gebracht waar de CT scan staat. Ik mag op mijn rug in het apparaat gaan liggen met mijn armen boven mijn hoofd. Nu moeten jullie weten dat ik gisteren, sinds een maand of acht, weer aan een pilates les heb meegedaan. Nou, dat is niet zo handig want terwijl ik stil moet liggen schiet links en rechts de kramp in mijn rug ;-). Ik kan mijn lach niet inhouden. Tegen beter weten in wil ik alles al kunnen dus ook pilates. Gelukkig lachte de verpleegkundige mee. Verpleegkundige M komt er ook bij en vraagt me toch echt even stil te liggen als ik de CT scan in moet. Zij gaat eerst wat tekenen op mijn borst en dan word ik de scan ingeschoven. Ik knipper twee keer met mijn ogen en klaar is Klara. Eenmaal eruit komen de twee dames terug met de tatoeagenaald. Hmn, nog snel even beslissen wat ik wil; een vlinder of toch…? Voordat ik kan beslissen gaat verpleegkundige M al aan de slag. Ze heeft alleen een beetje moeite met de staart van de dolfijn, hahaha. M: “Die Chantal, altijd lachen”. Echt pijnloos is het niet maar ze doen er alles aan om het zo prettig mogelijk te laten verlopen. Tja, mijn carrière als dansers bij de Moulin Rouge is nu voorgoed voorbij. Nu werd ik de laatste jaren toch niet meer opgeroepen dus dat maakt het makkelijker, hahaha.

De verpleegkundige checkt nog even of de getatoeëerde punten goed zijn. Dit blijkt zo te zijn, pjieuw. Dan nemen ze nog even de afspraken met mij door.

Al kletsend komen we tot de conclusie dat er genoeg te lachen valt ook bij de afdeling Bestralingen.

Ze prijzen mijn vrolijkheid en geven aan dat dit niet iedereen lukt. “Soms,” zegt verpleegkundige M, “hebben we minder positieve mensen. Op maandagochtend had ik iemand waar ik aan vroeg hoe haar weekend was geweest, waarop de vrouw antwoordde: “Wat denk jezelf, ik heb kanker!”.” OK, dat is inderdaad wel even wat anders. Ik neem afscheid en beloof ze snel weer te zien.

Tegen zes uur vanavond nog word ik gebeld door radiotherapeute G. Om een lang verhaal kort te maken: ze hebben de hele middag naar mijn foto’s van de CT scan gekeken en ook de vaatchirurg geraadpleegd. Conclusie: de port-a-cath moet er volgende week uit. Er blijkt toch teveel metaal in te zitten en dat kan de dosering van de bestralingen beïnvloeden. Dat zou kunnen betekenen dat ik niet voldoende bestralingen ga krijgen op deze manier. Dus zit ik a.s. maandag bij de vaatchirurg om te kijken wanneer ze die port-a-cath eruit kunnen halen. Ze halen het eruit en plaatsen een nieuwe ver weg van mijn rechterborst, pff. Mijn eerste reactie is, shit! Hadden ze hier van tevoren niet over na kunnen denken?! Potsamme, ze wisten toch de routing? Dan zegt manlief: “Lieverd” (dat verzin ik hoor dat zegt ie nóóit ;-)), “dit is de eerste keer dat je wat slecht nieuws krijgt.” Ja, dat is waar. Ik neem het mijn witte jassen vrienden ook niet kwalijk, het blijft toch mensenwerk. Liever voorkomen dan weer genezen.
Ik had me de komende tijd iets anders voorgesteld maar die port-a-cath moet er een keer uit. Dan hebben we het dit jaar maar allemaal gehad.

Radiotherapeute G heeft een e-mail geschreven en rondgestuurd naar iedereen in het ziekenhuis om mijn verhaal te vertellen. Dit om te voorkomen dat het niet nog een keer gebeurt. Voortaan vragen ze eerst waarom mensen een port-a-cath krijgen. Scheelt een hoop gedoe achteraf.

“Als je nooit bang bent kun je ook niet dapper zijn”

9 reacties

  • Anja Lemmen says:

    Hi Chantal,

    Klote dit ! Op de een of andere manier is er altijd wel weer een of andere verassing in het proces. En het vraagt dan van je dat je je herpakt en bij stelt. Dit is niet altijd gemakkelijk 🙁
    Ik wens je veel kracht toe en die heb je, want je humor sleept je overal doorheen hoe rot het ook is. Maar tranen mogen er ook zijn, want die geven je hart weer lucht.
    Kop op en anders mag je me altijd schrijven of contacten

    Groetjes Anja Lemmen

  • Gea says:

    Hey Chantal, heel herkenbaar jou column, heerlijk zoals jij alles beschrijft. Ik herken mezelf in heel veel dingen. Ik ben al ruim een jaar van de herceptin af, volgende week weer op controle, blijft toch altijd spannend. Zet em op meid!

  • Marlijn Slotboom says:

    Hallo Chantal,

    Mijn rechterborst was na de operatie helemaal gezwollen en bont en blauw. De radioloog vroeg wie mij zo toegetakeld had. Ik dacht nl. dat het er altijd zo uitzag na een operatie. Ze hebben de scan gemaakt en de tattoo puntjes gezet. 3 dagen voor de 1e bestraling kwam er uit het litteken bloed. Ik heb meteen gebeld met het ziekenhuis en zij hebben met een naald het bloed eruit gezogen. De dag van de bestraling bleek dat ik allemaal bloedstolsels in mijn borst had en dat werd er allemaal uitgedrukt door de radioloog. Mijn borst had ineens een andere vorm, dus mijn tattoo puntjes zaten niet op de goede plek. Dus uitgestelde bestraling, want ik moest eerst weer onder de scan om nieuwe puntjes te laten zetten. Daarna ging gelukkig alles weer goed met de bestralingen. Wel een gedoe elke dag naar het ziekenhuis voor 32 bestralingen, maar je hebt het ervoor over. Daarna nog 6 FEC chemokuren en aan Tamoxifen tot heden. Maar ik geniet van het leven.

  • Sam says:

    Hi Chantal,
    Wat heerlijk je humor; die gaat je redden (geloof me ik kan het weten

  • Sam says:

    Hihi, helft van m’n bericht zoek;
    Ik wens je heel veel succes en sterkte met de weg die je nog te gaan hebt!

    Liefs Sam

  • Marjolijn says:

    He kanjer, weer wat leuke vooruitzichten zo. Je moet maar zo denken dat ze het beste voor hebben met je. Ik moet iedere keer weer lachen om je verhalen, je hebt een enorm gevoel voor humor en je weet steeds de boel op stelten te zetten. Blijf positief en opgewekt. Ik ben nooit boos geweest, heb zelfs ook veel gelachen vorig jaar tijdens het hele behandeltraject. Vooral mijn plastisch chirurge en huisarts hebben veel voor mij betekend. Twee opgewekte en vrolijke jonge artsen met de nodige humor die mij er flink doorheen gesleept hebben.
    Groetjes, Marjolijn van Bruggen

  • Anneke says:

    Ik wens je heel veel sterkte.Het gaat vast allemaal goedkomen. Hoop dat deze zin

    Dit om te voorkomen dat het niet nog een keer gebeurt.

    een van je grapjes was.

    Groetjes, Anneke

  • Neeltje Hazenoot says:

    Tijdens mijn behandeltraject in 2003 stond ik iedere morgen op met de uitspraak: ” Weer een nieuwe dag en ik ben er!” En ik ben er nog steeds, jij ook! Hartstikke top! Houden zo! Zomaar een hartelijke groet van mij, omdat ik je blogs zo herkenbaar vind.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *