Theo’s vrouw Jenny kreeg
drie keer de diagnose

“Het is weer borstkanker.” Na negen jaar kregen we voor de tweede keer slecht nieuws. Dat was heel erg schrikken! We hadden ons leven weer opgepakt en genoten ervan. Ditmaal bleek de borstkanker in beide borsten te zitten. Jenny besloot een amputatie van beide borsten te ondergaan. ‘Dan ben ik er in ieder geval vanaf’, zei ze.

23 oktober 2013
15 reacties

Hoe ver kun je naast de realiteit zitten? Helaas heel ver. Nog geen vier jaar later, toen we wederom het leven weer hadden opgepakt, had Jenny last van haar rug. Het was weer kanker. Ditmaal uitzaaiingen in het ruggenmerg en de baarmoeder. Ook werd verteld dat ze hier niet meer van zou genezen. De behandelingen zouden haar leven rekken, maar een tijdspanne werd niet gegeven. We zaten aan onze stoelen vastgeketend. We konden geen kant op. Dit leek echt niet te kunnen. En toch gebeurde het.

“Dan ben ik er maar vanaf”

Na een zware chemokuur was ze een jaar later redelijk opgeknapt. Ze genoot ook weer van het leven. Haar dochters waren haar drive. Ze deed veel met onze meiden. Hartverwarmend om te zien. Ik was erg trots op haar. Op het moment dat de tumoren weer actiever werden, begon ze aan de zoveelste chemokuur. In de tussenliggende periode was haar baarmoeder verwijderd en had ze katheters voor haar nieren. De tumoren trokken zich weinig aan van deze chemokuur. Heel erg verdrietig.

Een hormoonbehandeling leverde vervolgens ook niet het gewenste resultaat. De volgende chemokuur diende zich aan. Daar werd ze helaas heel ziek van en voor het eerst in al die jaren sprak ze haar twijfel uit. Ze wist niet of ze dit nog wel wilde. Ik begreep haar zo goed, maar ik wilde het ergens natuurlijk niet horen… Het deed me zoveel pijn.

AEDFEen antibioticakuur voor een ontsteking in haar darmen was het volgende middel dat ze kreeg. Ze lag inmiddels weer in het ziekenhuis. De ontsteking bleek hardnekkig. Ik zag Jenny met de dag achteruit gaan. Ik ben toen ook ‘s nachts bij haar gebleven om haar te steunen. Op zondagavond kreeg ze last van hoestbuien die maar aan bleven houden. Uitzaaiingen in haar longen…. Het hield niet op. De arts vertelde dat hij niets meer kon doen. Het was duidelijk: het einde naderde.

Ze vroeg de arts of ze nog een nacht mocht meemaken. Ze wilde nog zo graag een nacht als gezin doorbrengen. Onze dochters en mijn schoonzus kwamen direct. Toen het begon te schemeren werd de toestand van Jenny slechter. Ze hield de nacht nog vol, maar de volgende ochtend overleed ze, op 25 september 2013.

Wat een hard gelag dat je na zoveel jaren de strijd alsnog verliest. Ik ben een volwassen man, maar dit had ik niet kunnen bedenken.”

15 reacties

  • shivatje says:

    Theo draag je sterke vrouw in je hart, en ik geef je heel veel sterkte aan jullie alle

  • Inge says:

    Theo, heel veel sterkte wat moet ze dapper zijn geweest!

  • Ellie says:

    Wat een verhaal en er zo mee omgaan. Toppertjes zijn jullie allemaal!!! Hoop dat jullie er een beetje mee leren leven. Alle goeds en knuffel!!

  • Anja says:

    Jeetje, wat een aangrijpend verhaal! Heel veel sterkte gewenst met het verlies, koester de mooie herinneringen.

  • nancy says:

    Vreselijk…ik zit er midden in en ga er steeds maar van uit dat het een periode van me leven is maar als ik weer zo’n verhaal lees word ik weer met me neus op de feiten gedrukt en hoop ik dat het bij mij niet zover komt. Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd voor jullie.

  • johanna says:

    Respect voor het vertellen over deze moedige vrouw, die zo gevochten heeft, maar helaas de strijd heeft moeten verliezen. Wens de achtergeblevenen heel erg veel sterkte in het proces van rouw

  • Marijke says:

    Ook ik was zo naief te denken dat je met amputatie en chemo veilig zou zijn, maar nu na bijna 6 jaar denk ik daar wel anders over, het is voor de 3e keer terug en nu uitgezaaid.
    Het word wel eens onderschat wat dit voor de partners betekent die machteloos moeten toezien! Heel veel sterkte Theo, met het verlies van je dappere vrouw!

  • shivatje says:

    nancy voor jou ook sterkte

  • lina says:

    ik ben erg onder de indruk van jullie verhaal en wens jullie ontzettend veel sterkte en kracht!!

  • thea says:

    ik ben Thea, de zus van Jenny. Wat ben ik super trots op mijn zus, door alle ellende bleef zij heel positief, Wij genoten echt van de tijd dat we samen hadden, we trokken elkaar door heen, {5 jaar terug is er bij mijn borstkanker geconstateerd} en gingen leuke dingen doen. We belden elkaar elke dag,en gingen ook samen stappen, Ze genoot daar van, even niks aan je hoofd.
    Het is alleen een strijd geweest, waardoor ik me zus heb moeten verliezen. Mis haar heel veel
    Ik heb nu geen MAATJE, waar ik me lief en leed mee deelde.
    Heb wel de mooie en liefdevolle memories aan me zus
    Wel lief dat er zoveel lieve reacties zijn, doet ons goed

  • Wendela says:

    Wat een heftig verhaal.. Na zolang vechten, alsnog de strijd verliezen… Het is niet eerlijk! Ik wens jullie alle sterkte toe.. Draag je Sterke Vrouw in je Hart!

    Veel Liefs & Alle Goeds!

  • Henriette says:

    Heftig en zo oneerlijk! Ik weet hoe het voelt om je partner te zien knokken tegen de kanker, uiteindelijk te zien verliezen en helemaal opgevreten te worden… Het is afschuwelijk en je zult het nooit vergeten. Maar wat wint zijn de herinneringen, de liefde en de moed en kracht van je partner. Heel veel sterkte op de weg die nu voor je ligt.

  • petra says:

    Mijn naam is petra ook een zus van jenny. Ook al was ze zo ziek altijd nog een grap en grol dat zullen we allemaal missen . Ze was een vechter .Theo bedankt dat je zo goed bent geweest voor Jenny daar zijn we je heel dankbaar voor .xxx ook voor nadine en anneloes jullie waren/ zijn geweldig

  • Sonja says:

    Theo wens je heel veel sterkte en kracht met dit grote verlies.
    Jenny rust zacht je hebt je strijd gestreden.

  • Cindy says:

    Pff! Wat heftig… Ook ik hoop dat mij dit bespaard blijft! Ik kreeg ik febr de diagnose borstkanker… Ben nu net klaar met de behandelingen! Hopelijk blijft het daarbij en kan ik genieten met mij man en twee dochters, 3 en 6 jaar… Sterkte Theo en dochters!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *