The first step is the hardest, de aanhouder wint!

Dag in dag uit word ik wakker. Weliswaar elke dag tegen de klok van half 7/7 uur. Een hoop mensen om mij heen denken dan jeetje waarom zo vroeg als je elke dag kan uitslapen? Ik wil graag in een ritme blijven, een ritme dat ik vroeger altijd aanhield als ik naar mijn werk moest. Als ik het zo bekijk zit ik eigenlijk al vanaf 2013 thuis.

15 december 2015
8 reacties

Nadat mijn broer Arjen is overleden ben ik – laat ik het netjes zeggen – door re-integratie mijn baan verloren. Twee maanden bij de FNV Horeca bond mogen werken, maar helaas hield dat al gauw op… Het was maar voor een tijdelijke periode op uitzendbasis….
En een week later kreeg ik mijn eigen diagnose borstkanker. Dus helaas veel afleiding had ik niet tijdens mijn ziekte. Aan de ene kant op zich wel prettig, omdat ik mij volledig kon focussen op mijn behandelingen en herstel. Maar aan de andere kant, heb ik zo veel momenten gehad dat ik dacht; Kon ik nu maar even naar mijn werk, even mijn gedachten opzij schuiven…

Ik probeer van alles, doe van alles om mijn carrière weer op te mogen pakken.

Ik probeer van alles, doe van alles om mijn carrière weer op te mogen pakken. Ik solliciteer mij werkelijk suf! Kijk, dat je nou wordt afgewezen omdat er een hoop andere geschiktere kandidaten zijn, dat kan ik mij goed voorstellen.
Maar ik heb al meerdere gesprekken gehad en ben toch ook vaak afgewezen door die stomme rot ziekte… ‘k Heb het zelfs zover mogen schoppen dat ik bij een bedrijf werd aangenomen. Waren overal van op de hoogte, wisten van mijn ziekteverleden en gaven meerdere malen aan dit geen obstakel te vinden.
Dus, met goede energie ging ik naar mijn eerste werkdag! Ik had er zo ontzettend veel zin in!!
Vervolgens werd ik de volgende dag gebeld met de opmerking: ‘Ja, gezien je ziekteverleden willen we toch niet het contract doorzetten, dus hierbij eindigt het dienstverband’. BAM! Klap in mijn gezicht. Nooit verwacht dat een bedrijf zo onmenselijk kan/kon zijn.

‘k Had er van alles voor geregeld. Op stel en sprong een auto bijvoorbeeld, zodat ik toch makkelijk naar mijn werk kon gaan. Gelukkig kon een goede kennis die bij Blankert Shortlease in Zwolle werkt mij zo goedkoop mogelijk een auto geven die ik makkelijk kan leasen. Kon gelukkig binnen een dag een leuk autootje ophalen. Ben zo blij, want ook dat krijg ik namelijk nergens voor elkaar… Al die obstakels die je in de weg zitten als je eenmaal de diagnose (borst)kanker hebt gekregen. Het zijn er zo ontzettend veel….

Hoe ziet mijn toekomst eruit? Kan ik niet beter een andere weg inslaan?

Misschien is dit wel een schreeuw om hulp! Wie HELPT mij aan een leuke job? Maar eigenlijk ben ik wel heel erg benieuwd of er nog meer vrouwen/mannen zijn die dit zelfde probleem hebben? Of misschien nog beter, hebben gehad! En hoe hebben jullie dit dan kunnen oplossen? Ik sta af en toe met mijn rug tegen de muur!
Maar, de aanhouder wint en ik blijf rustig door solliciteren…. Soms zakt de moed ook in mijn schoenen! Ik weet soms echt niet meer hoe of wat. Hoe ziet mijn toekomst eruit? Kan ik niet beter een andere weg inslaan?
Sjonge jonge zeg! Ik ben alles gewoonweg zo spuug en spuugzat!

Nou stuitte ik vorige week op iets heel bijzonders. Nou, om eerlijk te zijn paar maanden geleden al. Mijn tante kwam hier al een keer mee, maar ik heb er eerlijk gezegd niet zoveel mee gedaan toen. Heel stom, want had ik het maar eerder gedaan!
Vorige week zag ik een berichtje voorbij komen van een arbeidsbemiddelingsbureau met de naam Opuce. Dit bureau bemiddelt tussen (ex)kankerpatiënten en bedrijven, om deze mensen toch een eerlijke kans te geven voor een (betaalde) baan. Hoe fijn zou het zijn als iedereen na deze klote ziekte toch gewoon weer aan het werk kan door z’n mooi bedrijf/bureau?! Ik ben erg blij dat ik contact met hen heb opgenomen. Zij gaan nu voor mij kijken of ik ergens aan de slag kan. Hoe fijn zou het zijn! Ik ben 28, klaar met al mijn behandelingen en dan straks EINDELIJK misschien wel heel snel aan het werk! Dat zou zo onwijs fijn zijn. De basis in mijn leven, op zakelijk gebied dan, eindelijk alles op orde krijgen. Rust en regelmaat, meer financiële ruimte.

Mijn eigen plekje, mijn eigen huisje en rust. RUST, ik wil zo graag RUST in mijn leventje. De afgelopen anderhalf jaar is er zo ontzettend veel gebeurd. Als ik terug kijk naar vorig jaar; het liefst wis ik heel vorig jaar uit mijn geheugen. Maar helaas, dat gaat niet. Ondanks dat ik een hoop ellendige dagen heb gehad, heb ik natuurlijk ook wel een paar fijne dagen gehad. Maar helaas overheerst de gedachten van de mindere dagen. Maar als het kon? Tsja dan wist ik het wel!

Ik woon nu al enige tijd bij mijn beste vriendin, we hebben het erg leuk en gezellig. Maar hoe fijn zou het zijn voor mij als ik mijn basis en rust weer terug kan vinden? Mij weer fijn kan voelen, minder pijn in mijn botten/gewrichten heb? Dit belemmert ook zo mijn positieve gedachtes.
Die pijn kan ik helaas niet beschrijven, misschien herkent iemand zich hierin? Maar 24/7 continu pijn in je lichaam, ik word er tureluurs van. Sikkeneurig en soms zelfs een bitch…. Kon ik alles maar met een toverstokje zo weg toveren en de fijne dingen bij me houden en voor altijd zo voort laten gaan.
Lieve lezers, het jaar is zo ontzettend snel voorbij gevlogen… Voor ik het wist zaten we al in december…

Momenteel zit ik met mijn vriendinnetje en prinses poes op de bank… Met een gezellige kerstboom…

Momenteel zit ik met mijn vriendinnetje en prinses poes op de bank… Met een gezellige kerstboom… Zij kijkt een film en ik tik deze column met een heerlijke reep chocola (potver zeg, voor Piet Snot in de sportschool gestaan vanmiddag!!). Ik kijk met opgeheven hoofd naar het jaar 2015…. Ik kan zeggen; ik heb tot nu toe de kanker verslagen. Mij krijgt hij niet klein. Ik blijf doorvechten om gezond te blijven en hopelijk een hele hoop lotgenootjes met mij. Ik weet als geen ander dat op het moment dat je de diagnose krijgt er een vechtmodus aangaat; de ”beastmodus”. Vechten tot je erbij neervalt, vechten voor gezondheid en vechten voor geluk. Ik hoop dat ik maar ook jullie de ”beastmodus” een beetje van je af kunnen schuiven. Even niet het beest te moeten en hoeven zijn om te vechten tegen alle obstakels die je tegenkomt. En ondanks de ellende en klachten toch kunnen genieten van de heerlijke december dagen.

Ik wens jullie alle goeds, veel liefde en een hoop gezondheid toe. En vooral, hele fijne dagen, met lekker eten en een hoop gezelligheid met de mensen om je heen die je dierbaar zijn. Tot volgend jaar!

8 reacties

  • Maddy says:

    Meis wat schrijf je toch mooi, misschien kun je daar wat mee gaan doen!
    Je bent een echte doorzetter en een topper! Een bedrijf zou juist heel blij moeten zijn met jou, je hebt zoveel overwonnen, zoveel te bieden, een echte power vrouw

  • Clara says:

    jij bent een topper!!! en linksom of rechtsom, het gaat je lukken!!! hoe vol meissie!!! XXX

  • Karin says:

    Respect voor je openheid. Dankjewel voor het delen!
    Hoop dat 2016 je veel goeds zal brengen.

  • Wendy says:

    Ik herken veel van de dingen waar je tegenaan loopt, dank voor je openheid erover!

    Ik wens jou het allerbeste voor het komend jaar!
    Fijne feestdagen!

  • Monique says:

    Ik herken er veel in in je verhaal. Ik kreeg in nov 2013 de diagnose. Ik ben nu klaar met behandelingen die allemaal in het teken van de borstkanker stonden.
    Zo te lezen ben je een sterke vrouw dus jij komt er ook wel.
    Hele fijne kerstdagen en vooral een gezond 2016!!

  • Mary-Ann de Hoogh says:

    BAM!!!! vele raakvlakken, qua werkverleden.
    2010 me baan verloren door deze ziekte 🙁
    Vroeg me destijds inderdaad wel eens af, zijn er nog wel menselijke bazen.
    Het kan echt meid.
    Heb een SUPERbaas, die echt rekening houd en samen kijken we per week, straks per dag, hoe het gaat en wat ik kan.
    Communicatie, zeer belangrijk.
    Heb het zelf WEER meegemaakt.
    Maar nu met een hele andere baas
    11 november 2015 jongst lede, WEER borstkanker geconstateerd 🙁
    Meid ik wens je veel sterkte, kracht en bovenal heel veel gezondheid.
    Haal t positieve uit het negatieve.
    Groetjes Mary-Ann

  • Bianca says:

    Ik was 26 toen ik borstkanker kreeg. Een vaste baan gelukkig, maar ook dit was niet altijd makkelijk. Ik heb me teruggevochten en sta er weer nu 4 jaar later, sterker dan ooit!

    Die pijn, zo herkenbaar, alles doet zeer… Vingers, enkels, draaien bij het slapen… Lekker warm douchen na het wakker worden doet al een hoop… Oefeningen om te ontspannen en heel suf maar wat voor mij werkt, rekken en strekken in de ochtend….

    Zet hem op!!

    Liefs

  • Floriane says:

    Ik kan je maar één advies geven: stop met je beastmodus en vechten, vechten, vechten.
    Het is helemaal waardeloos, als je de diagnose krijgt (en ja, ik heb hem ook keihard gehad). Je hoeft niet te hele dag te lachen. Maar je hoeft zéker niet de hele tijd te vechten.
    Want ben ik blij, dat ik niet in de valkuil van vechten en kwaad zijn ben gestapt.
    Zacht zijn voor jezelf, voor anderen, voor je lichaam, jezelf rust gunnen, zo goed mogelijk werken aan opbouw en herstel. Niks vechten. In tegenstelling tot alle ‘vechters’ heb ik door kunnen werken. Ik nam het zoals het kwam en uiteindelijk ben ik zó gemakkelijk door de zes chemo’s, de bestraling en de drie operaties gerold.
    Iedereen heeft zijn eigen verhaal, maar het kán anders dan ‘vechten tot je erbij neervalt’. Want juist dat laatste, dat wil je niet.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *