‘Wat als moeders dochters worden?’

Suzette van Opzeeland (33 jaar) verloor haar moeder aan uitgezaaide borstkanker. Drie jaar lang ging haar moeder de strijd tegen borstkanker aan. Tijdens het ziekteproces van haar moeder wist zij zich staande te houden ondanks de ingrijpende gebeurtenissen. Een jaar na het overlijden van haar moeder, volgde een keerpunt. Zij ging schrijven.

10 oktober 2012
Laat een reactie achter

Tags: , , , , , ,

Passagiers van een oneindige achtbaan vol emoties
De dag staat me nog helder bij, toen de arts mijn moeder aankeek en de woorden uitsprak die niemand wil horen; ‘u hebt kanker, er zit een kwaadaardige tumor in uw borst’. Voor mijn moeder een onwerkelijke gewaarwording, ze voelde zich namelijk kerngezond. Mijn moeder, een levenslustige 54-jarige vrouw met een sportlichaam kon het niet bevatten dat borstkanker haar had getroffen. Zij keek wazig voor zich uit zonder iets te zeggen. De eerste paar minuten drong het nieuws niet door tot mijn moeder, maar ook niet tot mij. In een schrikreactie stond ik op, liep naar het raam, en staarde naar de voorbij drijvende wolken, in de hoop dat deze woorden gauw zouden verdwijnen, maar dat deden ze niet. Terug in de werkelijkheid kwamen de emoties en de vragen; hoe, waarom, wanneer en vooral wat nu?

De eerste dagen na het slechte nieuws waren slopend. Wij waren passagiers geworden van een oneindige achtbaan vol emoties. Wonderbaarlijk genoeg groeide er strijdlust in mijn moeder, zij ging het gevecht tegen de ziekte vol goede moed aan. Ze onderging een borstbesparende operatie, ook werden de klieren onder haar arm verwijderd. Daarna volgde het bekende behandelplan van chemokuren, bestraling en hormoontherapie. Mijn moeder was overtuigd dat ze volledig zou herstellen, deze nachtmerrie zou snel voorbij zijn. In haar belevingswereld was ze niet ziek. Ze werd ziek gemaakt door de chemo. Voor haar was borstkanker een tijdelijke aandoening. Deze gedachte creëerde rust en maakte de behandeling dragelijk. Na preventieve behandelingen om uitzaaiingen te voorkomen kwam een periode van rust. Genieten van het leven met een brede glimlach stond op de eerste plaats. Het was fijn dat ik mijn moeder gerust kon stellen met opbeurende woorden als: het is voorbij, en we hebben gewonnen.

De kanker was uitgezaaid…
Ruim een jaar na de constatering van borstkanker merkte ik dat ze verward raakte. Ze kwam steeds minder goed uit haar woorden, en werd snel vergeetachtig en afwezig. Zo kende ik haar niet. Dat klopte niet. Ik heb het ziekenhuis gebeld voor een spoedafspraak. Na een MRI- scan zaten mijn moeder en ik tegenover een oncoloog. Zijn kamer vulde zich met een steeds grotere spanning. Begrijpelijk, we zaten immers te wachten op hoopvolle woorden, maar die zouden niet komen. Het nieuws had niet slechter kunnen zijn, er zat een tumor in mijn moeders hoofd en een deel van de tumor bleek vast te zitten aan de hersenen. De chemobehandelingen waren niet aangeslagen, de kanker was uitgezaaid naar haar hoofd. Opereren zou niet mogelijk zijn. Uit het veld geslagen keken mijn moeder en ik elkaar aan, ik zag angst in haar ogen. De levensverwachting voor mijn moeder werd geschat op een maand of zes.

“Tijdens het ziekteproces van mijn moeder heb ik me staande weten te houden ondanks de ingrijpende gebeurtenissen. Ik vond een grote afleiding door het beschrijven van alle heftige situaties en waardevolle momenten.”

Vanaf dat moment begon de echte strijd. Het jaar achter ons moesten we maar beschouwen als een voorproef van wat komen zou. Die dag markeerde de overgang van haar normale leven naar een ziekenhuisleven. Ondanks de zware tijden en moeilijke omstandigheden was er verrassend genoeg ruimte voor een lach en bijzondere gesprekken, met of zonder woorden. Misschien zijn dat wel de mooiste momenten van ons samenzijn geweest.

Mijn moeder vond kracht in de natuur
Mijn moeder vond kracht in de natuur. Ze maakte wandelingen in de vroege ochtend, als de rest van de wereld nog sliep. Haar positieve karakter was opmerkelijk en onverwoestbaar. Ze vocht letterlijk voor haar leven, elke dag weer opnieuw. Hoe goed de behandelingen in Nederland ook waren ze boden geen garantie tot genezing. Daarom zijn we voor een second opinion afgereisd naar Florida-USA. En dat was zeker niet voor niets want mijn moeder heeft absoluut tijd gewonnen, maar beter werd ze niet. De kanker zaaide onverbiddelijk uit. Moeilijker was het om te zien dat het karakter van mijn moeder aanzienlijk veranderde door het groeiende aantal tumoren in haar hoofd. In de schaarse heldere momenten hebben wij onze innige band nog kunnen versterken door mijn fysieke, emotionele en mentale zorg. Korte tijd later is mijn moeder op 57-jarige leeftijd in het Hospice te Hilversum overleden.

Tijdens het ziekteproces van mijn moeder heb ik me staande weten te houden ondanks de ingrijpende gebeurtenissen. Ik vond een grote afleiding door het beschrijven van alle heftige situaties en waardevolle momenten. Ook mijn vrienden stonden altijd voor me klaar in deze moeilijke periode en mijn werk nam de overige tijd in beslag.

Na haar overlijden viel ik in een diep gat
Na het overlijden van mijn moeder viel ik echter in een diep gat. De opeenstapeling van pijnlijke gebeurtenissen was mij te veel geworden. En wat deed ik? Ik stortte me voor 200 procent op mijn carrière en ben flink gaan feesten. Alles deed ik eraan om de pijn maar te vergeten. Ruimte om te rouwen gaf ik mezelf niet. Na een jaar van totale ontkenning kwam een keerpunt: ik besloot mijn levensverhaal als voorbeeld te gebruiken voor mijn eerste roman: “Als moeders dochters worden”. Na het verschijnen van dit boek ben ik bedolven onder vele positieve reacties van lezers met gevoelsmatig vergelijkbare ervaringen. Inmiddels hebben de media mijn boek ontdekt en krijgt borstkanker mede hierdoor hernieuwde aandacht. Aandacht die deze grimmige ziekte verdient.

Schrijven werkt helend
Wat ik tegen mijn lezers zou willen zeggen is dat de overlevingskansen van borstkanker echt aanzienlijk zijn, het merendeel van vrouwen met borstkanker geneest. Mijn eigen ervaringen zullen altijd een belangrijke rol blijven spelen in mijn leven. Al schrijvende heb ik mijzelf beter leren kennen, dus moeders en dochters, ga schrijven, al zijn het maar kleine stukjes. Ik heb het zelf ervaren. Schrijven werkt helend!

Mijn Stem

Ik ben een kind, vastgebonden aan eindeloze hoop.
Ik heb een oceaan van verdriet en pijn doorstaan.
Nu de storm voorbij is en de wind is gaan liggen.
Nu de strijd is gestreden en ik alleen ben.
Nu het leven langzaam wegvloeit, zie ik mijn thuis naderen.
De vertrouwde hand pakt mij vast en wijst mij de weg.
De stralen van rust verlichten mijn ziel.
De tijdloze liefde die je mij gaf, zal altijd bij en in mij zijn.
Ik ben waar ik behoor te zijn, zonder twijfel
loop ik naar de eeuwigheid.
Ik geef je mijn stem, liefde en kracht, vanaf nu
woon ik in je hart.

Liefs Mama

Bovenstaand gedicht schreef de moeder van Suzette

Wil je de debuutroman van Suzette bestellen? Ga dan naar bruna.nl

Lees hier het verhaal van Suzette in opgemaakte, PDF-vorm op de website van Stichting Pink Ribbon.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *