“Wij zijn de steun en toeverlaat, en hun stem als zij dat niet zelf kunnen”

Vroeger… Ik heb altijd een hekel aan dat woord. Vroeger was toen en nu is nu. Toch merk ik, naarmate ik ouder word, dat ik vaker terugdenk aan die tijd. Een tijd welke niet perse beter was, maar wel anders.

31 juli 2018
Laat een reactie achter

Tags: , ,

Als 17 -jarige begon ik aan mijn opleiding tot verpleegkundige. Nog thuiswonend bij mijn ouders. Ideaal natuurlijk.
In een wit jurkje en klompjes huppelde ik wat rond op de afdeling chirurgie. Ik dacht al veel te weten over het leven, maar in feite wist ik natuurlijk nog helemaal niets.
Als de dokter visite kwam lopen vond ik dat erg indrukwekkend. De chirurg, een man met een autoritaire uitstraling, bril op ’t puntje van zijn neus en een lange witte jas.
Achter hem liep de arts- assistent en daarachter de co-assistent.

Dan volgde onze hoofdzuster, de 3e jaars leerling verpleegkundige, 2e jaars, en dan het kleine witte stipje achteraan in de rij…. Dat was ik.
Als een grote witte slinger in volgorde van belangrijkheid liepen wij langs de patiënten.

Ik kreeg natuurlijk niets mee van alle gespreksvoering, omdat ik te ver weg stond en stelselmatig genegeerd werd.
Als het voor mij al zo indrukwekkend was, hoe zou het dan voor de patiënten zijn als dit witte gezelschap voor je staat?
Dat vroeg ik me af en ik was vastbesloten, dat als ik later ‘groot’ zou zijn, ik geen klein wit stipje achterin de rij zou zijn, maar een grote witte stip vooraan. Naast de patiënt…
Want daar is je plek als verpleegkundige.

‘Wij horen naast de patiënt’

Een arts komt per dag maar even langs, maar jij, de zuster, brengt veel meer tijd door met een patiënt.
Je weet wat er leeft en hoe het men hen gaat.
Nu, 25 jaar later, is het niet meer zoals ‘vroeger’. De hiërarchie zal altijd blijven, dat is natuurlijk logisch, maar minder duidelijk aanwezig.

Tijdens de visite bemerk ik op welk moment ik een gesprek moet bijsturen en herinner ik de patiënt aan vragen die hij of zij nog heeft voor de dokter. Wij zijn de steun en toeverlaat, hun stem, als zij dit niet zelf kunnen, en bewaken het ziekteproces stap voor stap.

We zijn volledig op de hoogte over het medische deel en hoeven niet eerst op een briefje te kijken als de dokter vraagt of de patiënt koorts heeft. Wij zijn die grote witte stip en daar horen wij… NAAST de patiënt.

door Danielle van Caspel, verpleegkundige oncologie afdeling

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *