Saskia loopt de Ladiesrun voor haar vriendin Marjolein: “Ze heeft lang verborgen gehouden dat ze het niet zou redden”

Saskia liep al eerder een aantal Ladiesruns maar deze editie in Rotterdam wordt anders dan anders. Dit jaar moet ze de aanmoediging van haar goede vriendin Marjolein missen. Vorig jaar haalde Saskia ook al geld op voor nieuwe borstkankeronderzoeken. Onderzoeken waar Marjolein helaas geen gebruik meer van heeft kunnen maken. Zes weken geleden is ze overleden, na een ziekbed van bijna 2 jaar. Ze was pas 41 jaar.

12 april 2018
Laat een reactie achter

Tags: , , , ,

Saskia (43): “De laatste paar dagen voordat ze stierf was ik continu bij haar. Ze was een perfectionist en ze had nog allerlei dingen in haar hoofd die ze wilde doen. Verjaardagskaarten schrijven voor haar kindjes zodat ze tot hun 18e bij iedere verjaardag een kaart van mama krijgen. Ze kon nog maar weinig maar dit moest en zou ze doen. Ik hield de kaart vast, en zij schreef. Om 18 uur was de laatste af. En om 21 uur kwam de arts om haar te laten inslapen.

Marjolein en ik kennen elkaar via haar man. Hij en ik woonden in onze studententijd in hetzelfde huis. We verloren elkaar een beetje uit het oog maar tien jaar geleden hebben we het contact weer opgepakt. Nu met onze beide partners erbij.

Marjolein was niet zo open naar de wereld over haar ziekte. Maar wel naar een bepaald select groepje mensen. Mensen die dichtbij haar stonden. Het hele proces van ziek zijn tot en met het afscheid nemen en haar dood hebben we samen gedaan.

‘Ze heeft lang verborgen gehouden dat ze het niet zou redden’

Tijdens de borstvoeding van haar 2e kindje merkte ze dat er iets niet klopte. Ze dacht dat ze een verstopt kliertje had maar het was kanker…. De triple negatief variant. Ze ging alle behandelingen in en in december 2016, toen werd ze 40, dachten we dat het ok was. In juni van het jaar erop bleek de kanker terug, in haar nek. En in september wist ze dat de behandelingen weinig kans van slagen hadden. Ook de immunotherapie bleek niet aan te slaan. Toch heeft ze voor veel mensen lang verborgen gehouden dat ze het niet zou redden.

Vooral heel verdrietig
Tot het einde aan toe wilde ze vasthouden aan haar 2 kindjes en haar gezin. Waar ik haar de eerste keer heel strijdbaar zag, merkte ik wel dat ze doorhad dat het die 2e keer lastig ging worden. Ze was vooral heel verdrietig dat ze haar kindjes moest achterlaten. En boos. Haar kindjes zijn 5 en 2 jaar. Ze was bang dat haar kinderen te jong zijn om haar te herinneren. Dat ze straks niet meer weten wie hun moeder was.

Daarom wilde ze ook zo graag die kaartjes schrijven. En ze hebben nog met z’n allen een fotoshoot gedaan. Een mooie en vrolijke shoot, met confetti enzo.
Marjolein had zo’n groot hart! Tot het allerlaatste moment dacht ze aan anderen. Ze had ook nog geregeld dat haar man elke twee weken bloemen krijgt van haar. Zo perfectionistisch was ze. Daarom vond ze het ook zo vreselijk dat ze steeds meer dingen niet meer kon en dingen los moest laten. Daar had ze ook een hekel aan, aan het woord loslaten.

Ze vond het vreselijk dat er mensen in huis waren om haar te helpen. Die in haar lades en spullen zaten te rommelen. Dan werd ze boos als er een lepel verkeerd lag.
Als ik bijvoorbeeld vertelde dat ik een dagje ging shoppen met mijn dochter van 14 dan vond ze dat niet leuk om te horen. Want dat zijn dingen die zij nooit zal kunnen doen. Ze heeft me gevraagd of ik met haar meisje wil gaan shoppen later.

“Je denkt dat die pijn wel op te lossen is met medicijnen, maar dat lukte niet”

Lastig of ik wel de goede dingen zei
Ik denk dat je pas een inschatting kunt maken van wat de impact van kanker op een gezin is als je het van dichtbij meemaakt. Ik ging mee naar het ziekenhuis en hielp haar ook met de kindjes. Soms vond ik het lastig of ik wel de goede dingen zei. Want, het is allemaal zo fragiel.
Ook de pijn die ze had… Je denkt dat dat allemaal op te lossen is met medicijnen maar bij haar niet. Haar arm stierf af vanwege de oedeem en ze had heel veel zenuwpijn. Als ze huilde had dat weer effect op de vochtophopingen dus hield ze haar tranen op. Het werd een vicieuze cirkel.

Vorig jaar deed ik ook de Ladiesrun voor Pink Ribbon. Daar was ze zo blij mee! Ze was zo dankbaar voor iedereen die geld ophaalde voor nieuwe onderzoeken en vond dat zelf ook heel belangrijk. Toen ze wist dat ze niet meer beter werd heeft ze op Facebook een filmpje geplaatst waarin ze heel open vertelde dat ze ziek was en dat ze vroeg om meer geld voor onderzoek.
Ergens in het traject heeft ze ook een aan studie naar een nieuw medicijn meegedaan. Dat gaf haar hoop. Ondanks dat het bij haar niet aansloeg was ze blij dat ze mee kon doen aan de test.
De loop op 10 juni wordt denk ik best emotioneel. Het wordt in ieder geval anders dan anders.”

Wil je Saskia sponsoren? Dat kan! https://hardlopen.voorpinkribbon.nl/actie/saskia-bijl-3

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *