Relatietherapie…

De chemo’s zijn achter de rug en trekken een behoorlijke wissel op mijn relatie. Het is lastig als de een dit wil en de ander dat. Je hebt mensen die van aanpakken houden, niet teveel  erover willen praten. Die het liefst doen of er zo weinig mogelijk aan de hand is. Zeggen dat het wel overgaat.  Ze schieten vaak in een praktische modus en gaan over op DOEN.

19 augustus 2015
18 reacties

Anderen blijven dicht bij zichzelf, luisteren naar hun lichaam en gevoel. Willen graag erover praten, zijn wat voorzichtiger en  VOELEN  meer erbij.
Chemo is een pittige beproeving en een goede samenwerking en balans is dan belangrijk om het goed te doorstaan.
De dagen dat ik alleen maar kon liggen zijn voorbij.  Mensen durven weer wat af te spreken met mij en er wordt weer het een en ander van mij verwacht. Althans, dat denk ik. Lange tijd heeft voor mij de wereld stil gestaan. In mijn doorzichtige bubbel was ik zowel fysiek als mentaal afgesloten van de grote mensen wereld. Ik voerde daar mijn eigen strijd.  De maanden, weken en dagen heb ik echt vooruit zitten kijken en eindelijk is het dan voorbij.  Ik heb het gehad. Geen chemo’s meer. Klaar over en uit!

Maar het gaat nog niet zo goed, ik heb relatieproblemen…

Mijn lijf heeft een grote overlevingsstrijd gevoerd en heeft alle zeilen moeten bijzetten om overeind te blijven. Hoewel horizontaal mijn meest voorkomende houding was. Er is hard gewerkt in mijn lijf, cellen zijn kapot gemaakt, de slechte, maar ook de goede. Mijn lijf  heeft een flinke optater gekregen, keer op keer op keer. Mijn lichaam kreeg amper de tijd om uit te rusten, kreeg het boeltje niet meer geheel gefikst. Langzaam brokkelde er stukjes vanaf. Maar mijn hoofd vertelde dat ik  moest doorgaan. We hadden zo uitgekeken naar het einde van de behandelingen.
Ook in mijn hoofd is er keihard gewerkt, minstens zo zwaar. Die moest het boeltje steeds maar weer opbeuren. Niet te ver vooruit kijken. Morgen gaat het vast beter. Kom op, je kan het. Niet piepen, er zijn mensen die er erger aan toe zijn. Regelmatig sprak het stemmetje mij streng toe. Niet zeuren tutmuts, je bent toch geen aansteller?

Het liefst besteedt mijn hoofd niet teveel aandacht aan mijn gevoelens , hij wil ze niet herkennen alsof die niet mogen bestaan.
Ja, ik snap zijn beweegreden wel, als je aan gevoelens gaat toegeven kan het zomaar gebeuren dat je eens instort. Dat de mensen kunnen zien dat het geen eitje is, dat ook ik het zwaar vind en mij klein en kwetsbaar voel. Maar mijn hoofd heeft de taak op zich genomen om mij daarvoor te behoeden.
Even leek mijn hoofd te luisteren naar mijn lichaam. Die merkte dat het in die chemo-bubbel er anders aan toe ging. Heeft mij daar mij even wat rust gegeven. Het koste veel moeite maar het lukt hem zeker de laatste maand.

Maar nu… nu is het voorbij en heeft mijn hoofd het hef weer in handen genomen, dat zorgde voor een groot conflict en zodoende zit ik nu in relatietherapie.
Hoofd kijkt een beetje neerbuigend naar wat mijn lichaam te vertellen heeft. Die zegt dat ze het gevoel heeft genegeerd te worden. Jij luistert nooit naar mij en neemt mij nooit serieus. Als ik van mij wil laten horen, dan loop je zo over mij heen. Ik doe zo hard mijn best, ik wil ook wat aandacht krijgen en verzorgd worden. Als ik pijn heb, dan hoef je niet steeds te zeggen dat dat wel weer over gaat. En als ik weer zo moe ben, dan hoef je echt niet te zeggen dat je dat wel weet. Ik wil gehoord worden, echt gehoord worden, dat je naar mij luistert en mij serieus neemt. Het zou zo fijn zijn als je eens zegt dat het niet erg is om je zo kwetsbaar op te stellen. Zegt dat je er voor mij zult zijn. Ik voel me zo naar en alleen,  ik doe zo hard mijn best maar ben zo moe nog en ben nog lang niet op kracht. Ik ben gestrest en gefrustreerd en dan komen de waterlanders omhoog. Dat wil mijn hoofd niet dus die gaat dan druk lopen doen. Want als je druk bezig bent dan gaat het wel voorbij denkt die.

Hallo hoofd, waar ben je nu in hemelsnaam mee bezig?

Maar het is te sterk deze keer en  nu schrikt hoofd van deze heftige reactie, gaat zitten en schuift wat onhandig heen en weer. Dan breekt mijn gevoel goed door, hallo hoofd, waar ben je nu in hemelsnaam mee bezig? Ik krijg steeds het gevoel dat je mij opzij duwt, mij lastig vindt, je doet zo onaardig tegen mij en.. en…ik ben er toch ook nog, we horen toch bij elkaar? Toch? Ik kan dit niet alleen, ik heb je nodig, we moeten samenwerken. Dikke tranen van gevoel lopen over mijn hoofd heen. Het stroomt en alles komt eruit. Voor het eerst voelt hoofd het. Hij voelt de tranen op zijn huid. Hij laat het gaan en hoort mij aan. Een diepe zucht zorgt ervoor dat hij contact maakt met mijn lichaam, dat is een beetje eng voor hem. Want mijn hoofd is dat niet zo gewend. Dat snap ik enigszins nog wel. Het is ook lastig. Zeker omdat er in mijn hoofd een heuse Ferrari turbomotor zit en mijn gevoel enkel maar handremmen heeft. Daardoor is het ook zo moeilijk om voor mijn gevoel mijn hoofd te remmen  en mijn hoofd  dus altijd maar doorgaat en  weinig tijd heeft om mijn  lichaam op te merken.

Maar ik wil je laten voelen dat het zo niet langer kan. Luister nou naar mij, ik wil met jou oud worden. Ik hou ontzettend veel van jou. Je positiviteit, je tomeloze energie, je ideeën, je moed, je kracht, de wil om alles te ontdekken en te doen. Je bent echt heel waardevol voor mij, ik wil dan ook graag met je verder. Ik hoop jij ook met mij. Ik snap dat je nu van mij baalt, dat ik een lastpak ben. Dat ik je in de weg zit, je belemmert in je oude leven. Ik heb er begrip voor. Ik kijk ook uit naar de tijd dat ik weer in dienst kan staan van jou. Dat ik je kan ondersteunen, je kan bijstaan en je niet meer hoeft te teleurstellen.  De indringer in onze relatie is de borstkanker, die heeft dit gedaan, hij was verwoestend.

Jij en ik hebben die eruit gewerkt, verdreven en verslagen. Samen en ieder op zijn manier. Maar nu probeert hij ons op deze manier  nog uit elkaar te drijven. Dat mogen we niet laten gebeuren. Wij samen gaan dit voorkomen. Jij en ik, door goed samen te werken. Als het mij even teveel wordt, dan geef ik jou een teken. Dan nemen we samen een stapje terug, jij en ik, dan bundelen we onze krachten zodat we er weer sterker uit zullen komen. Ok?  Een glimlach op mijn hoofd en een warm gevoel in mijn lijf is het teken dat we elkaar weer begrijpen en ook dit ons zal gaan lukken.

18 reacties

  • wil says:

    Dit is zo herkenbaar voor mij, ook ik heb 2 jaar tegen mij zelf gezegd, niet zeuren je wilt toch beter worden en liet ook niet toe om mezelf zielig te vinden. Na 2 jaar ging de Porth a Cath eruit en het was net een ventiel die opengedraaid werd en alles wat ik in de 2 jaar had binnen gehouden kwam eruit, ik kreeg giga huilbuien. En nu nog steeds, 1 jaar nadat de Port a Cath is verwijderd heb ik nog steeds als ik dit soort blogs lees dat ik volschiet. De andere kant is dat dit mij wel door de zware 2 keer heen gesleept heeft en ik nog steeds heel dankbaar ben dat ik er nog ben.

  • Neeltje says:

    Ja, verstand en gevoel, lichaam en geest. Het duurt even voor alles in balans zal zijn. Een hele weg te gaan. Ieder op zijn of haar eigen manier. Ik wens je alle goeds en hoop dat je lijf en hoofd weer goed gaan samenwerken. Ik herken je worsteling en velen met mij. Bedankt voor het delen! Een hartelijke groet van mij, Neeltje

  • Annet vd Werf-Vos says:

    Wat een mooi verwoord verhaal. Ik zit nog midden in het proces en nu is het al zo herkenbaar. Het hoofd wil zo veel en het lichaam kan het vaak niet. Dat blijft een strijd, zeker ook met de gevoelens. Ik wil daar meestal niet aan toegeven aan het verdriet en de angst, maar soms komen de tranen gewoon. Vaak als ik alleen ben zodat ik niet steeds de mensen om me heen “lastig” val met mijn gedoe. Ik ben en blijf positief, dat helpt mij en de mensen om me heen. Maar soms…..

    Heel veel sterkte met de weg die je nog hebt te gaan, maar ik weet heel zeker dat je ook die weg goed af gaat leggen, als is het soms met een bochtje. Ook dat geeft niet. Ook op die manier kom je er.

    Annet

  • Hanneke says:

    Zo herkenbaar: ik heb 5 weken geleden mijn laatste chemokuur gehad, maar inmiddels wel ervaren dat mijn lichaam het voor het zeggen heeft en niet mijn hoofd.
    Soms zo ontzettend moeilijk om naar mijn lichaam te luisteren zonder down te voelen.
    Ik hou voor ogen….. her komt goed!

  • Marlies says:

    Slik. . Geen woorden! Wat ontzettend mooi verwoord!
    Ik hoop voor je dat je hoofd en lof eruit komen.

  • Marga says:

    Dit is een ontzettend herkenbaar stukje en ook zo ontzettend op mij van toepassing.
    Oktober 2014 de laatste bestraling gehad en ik wilde alle ‘verloren’ tijd weer gaan inhalen en zoveel mogelijk ‘zelluf’ doen. Amper een week later brak ik mijn voet… Inmiddels heb ik twee keer een slijmbeursontsteking gehad in de schouder van de arm waarvan de lymfeklieren verwijderd zijn. Oja ook een oedeemarm…
    Soms vraag ik mezelf af wanneer en of ik het leer om naar mijn hoofd te luisteren. Mijn lichaam moet altijd heel extreem laten merken dat ik niet luister… En dan bekruipt me soms de angst dat mijn lichaam op een gegeven moment besluit om extreme maatregelen te gaan treffen.
    Daarom ga ik in september een cursus mindfulnes volgen… En ook nu denk ik alweer dat ik nooooooit de tijd heb om gedurende 8 weken de vereiste drie kwartier ‘huiswerk’ te maken. Echt, ik vraag mezelf af wanneer ik het eens leer.

  • Susan says:

    Heel herkenbaar….. om de zoveel tijd moet ik weer in relatietherapie…..

  • Julia Sikkens says:

    Prachtig verwoord!
    Voor mij was het een jaar terug dat ik de chemo kuren heb afgesloten. De energie voor de borstkanker ( inmiddels de 3de keer) is niet meer zoals het was, mijn hoofd wil van alles maar mijn lichaam remt af en daar vind ik langzamerhand mijn balans in al is het soms best moeilijk er aan toe te geven! Met name in mijn werk, gelukkig werk ik 3 dagen, zelfs dat kan soms teveel zijn maar heb dan wel weer tijd om bij te tanken!
    Ik wens je veel wijsheid en sterkte, uiteindelijk komt het goed al heb je de nodige hobbels te nemen.
    Vriendelijke groet,
    Julia.

  • Jannet says:

    Zo herkenbaar!
    In januari 2014 de chemokuren afgesloten, ook mijn hoofd en lichaam zitten niet op een spoor. Ik wil van alles, maar mijn hoofd en mijn lichaam werken niet mee.
    Ik zou dolgraag weer willen werken, maar kan me niet concentreren, ben vreselijk vergeetachtig en emotioneel. Het huishouden gebeurt met heel kleine dagelijkse stukjes. Een flink eind wandelen of fietsen zit er niet meer in, te moe en te veel pijn in mijn voeten door de neuropathie.
    Dolgelukkig ben ik dat ik genezen ben, maar al die restverschijnselen kunnen me gestolen worden!
    Ik wens je veel sterkte, jullie samenwerking komt er vast wel.
    Jannet

  • Elisa says:

    Alles is gezegd. Twee maanden na de laatste chemo besef ik eindelijk dat ” nou kan ik wel weer normaal doen” verhaal niet opgaat.
    Het kost me grote moeite om me niet mee te laten sleuren in dat diepe zwarte gat. Het lukt omdat je weet waar je voor wil leven. Al is dat soms zelfs geen reden genoeg. Pff zwaar

  • Ria says:

    Heel herkenbaar ,al had ik dan geen borstkanker maar darmkanker. Je wilt zo graag door, maar het is zo moeilijk. En vaak ook onbegrip. Want het is nu toch over ! En je moet vooruit kijken. Je bent nu schoon. Maar in mijn hoofd werkt alles nog niet zo.

  • Barbara says:

    Wat een mooie verwoording echt ook heel herkenbaar voor mij is het vier jaar geleden dat ik borstkanker ondekt had vanalles doorstaan was super zwaar en was heel sterk dacht dat het verwerken ook zo ging omdat ik altijd zo sterk en positief ben maar het valt me nog vies tegen heb het er nog steeds moeilijk mee herken mezelf niet zo merk wel dat het steeds beter gaat maar toch.

  • Meri Mellink says:

    Meid! Wat kun jij dit ontzettend goed, je gevoel onder woorden brengen! Heel bijzonder. Dank je wel voor het delen. Ik wens je heel veel liefde en knuffels toe. Bijzondere vrouw! X

  • Bep van Galen says:

    Op een hele mooie en goede manier onder woorden gebracht. Geweldig. Ik ben nu ruim 3 jaar klaar met de chemokuren, maar onze relatie is soms nog steeds niet optimaal. Nog even dit en nog even dat doen terwijl mijn lijf roept: ik wil heel even rusten. Een half uurtje maar. Meestal loop ik dan tegen mezelf te vechten en als ik dan uiteindelijk toch even ga liggen heb ik zo’n spijt dat ik niet eerder naar dat lijf geluisterd heb. Daarna gaat het weer beter. Dus toch maar meer luisteren en even rusten. Daar knappen we allebei van op. Lieve groetjes

  • mieke v beek says:

    Jullie zijn allemaal Kanjer-vrouwen
    altijd maar door gaan.
    je hebt het mooi verwoord ik wend je kracht en wijsheid toe vertrouw op jouw zelf ♡♥♡♥♡♥
    lieve groet mieke

  • mieke v beek says:

    Jullie zijn allemaal Kanjer-vrouwen
    altijd maar door gaan.
    je hebt het mooi verwoord ik wens je kracht en wijsheid toe vertrouw op jouw zelf ♡♥♡♥♡♥
    lieve groet mieke

  • Marlou en Bob says:

    Hi, lieverd ,
    Heel veel sterkte met alles ❤️❤️❤️
    Tgaat je vast lukken ,
    En luister naar je lijf !!
    Dikke knuffels van ons
    Bob Marlou en onze beestenboel ❤️❤️

  • Paulien says:

    Wat goed verwoord, ook bestralingen en chemotherapie achter de rug en dan ook nog te horen krijgen dat je, je niet moet aanstellen dat doet verschrikkelijk veel pijn.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *