Petra (41): “Gevolgen die niemand aan de buitenkant kan zien”

Bijna 4 jaar geleden kwam borstkanker onverwachts in mijn leven. Eenperiode met operaties, chemokuren, bestraling, hormoonkuren en complicaties volgde en dit was mega zwaar. Samen met mijn lieve gezin gingen we dit aan en werden we sterker en hechter. Iedereen in huis deed wat hij/zij kon en stond voor elkaar klaar.
12 juni 2019
Laat een reactie achter

Tags: , , ,

Daarnaast waren er mensen in onze omgeving die altijd voor ons klaar stonden, de was deden, eten brachten of bijv. ons weer eens naar het ziekenhuis brachten. Mensen van wie je het soms helemaal niet verwacht haden zo onverwachts uit de hoek kwamen. Geweldig!

Maar het heeft ons en vooral mij ook veel verdriet en angst bezorgd. 
Want sommige mensen bleven juist ook weg of durfden er niet goed overte praten met ons. Of mensen gingen onze kinderen erg uit vragen, terwijl we uitdrukkelijk gevraagd hadden dit niet te doen. Of mensen zeiden dat onze kinderen wel wat meer mochten doen, ze waren toch al groot?!?

Angst bij elk pijntje
Maar ook verweten mensen ons dat we niet genoeg dankbaarheid toonden. Maar daarnaast ervaar ik elke dag nog de gevolgen van alle behandelingen. Gevolgen die aan de buitenkant niet te zien zijn, maar wel veel verdriet geven. Financiële problemen en allerlei lichamelijke klachten als concentratieverlies, een “vol” hoofd, vermoeidheid, slecht slapen, neuropathie, vocht vasthouden, gewrichtsklachten en angst.
Angst bij elk pijntje of knobbeltje. Angst dat de kanker weer terug geslopen is in mijn leven. Maar ook een kort lontje hebben, vind ik een vreselijk gevolg hiervan. Ik wil het echt niet, maar het lijkt wel of ik er niks aan kan doen. En voordat ik het besef, is het ook al weer gebeurd. En natuurlijk doe ik dit bij de meest lieve mensen om mij heen (onbedoeld), mijn gezin. Mijn ontzettend lieve, zorgzame en betrokken man en mijn toppers van dochters.

Geen lieve geduldige mama meer
Ook zij leven met al deze gevolgen. Want er is geen lieve, geduldige mama meer. Geen mama en vrouw meer die alles met ze kan ondernemen. Er is nu een mama en vrouw die alles moet doseren. Die na een dag werken doodop is en vaak de dag erna ook nog. Hierdoor blijft er van alles liggen, wat wel moet gebeuren. Maar ja, iemand moet ook werken. Het zijn lastige keuzes. 

Het zijn gevolgen die niemand aan de buitenkant kan zien en die ik ook niet continu wil delen als iemand vraagt hoe het gaat. Ook ik wil wel eens zeggen dat het goed gaat, maar dat voelt als liegen. Maar zeggen dat het eigenlijk helemaal niet goed gaat, voelt als zeuren. 
Misschien vind ik deze periode nog wel veel moeilijker dan de periode van echt ziek zijn…….

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *