Ontploffingsgevaar

“Ik ben jullie alle drie helemaal spuugzat!” Wild schuif ik mijn stoel naar achteren en stuif op van de eettafel. In mijn ooghoek zie ik drie verbouwereerde gezichten, terwijl ik stampend van woede de trap op ren. Ik gooi mijn slaapkamerdeur met een harde klap dicht en spring op het grote tweepersoonsbed.

14 juli 2014
32 reacties

Tags: , , ,

Heftige stemmingswisselingen overvallen mij steeds vaker. Mijn overwegend vrolijke en positief gestemde humeur, wordt tijdens die momenten resoluut aan de kant geschoven door een onbekende kant van mezelf. Een neerslachtige kant, die mijn man en kinderen als nietsvermoedende slachtoffers uitkiest.

Mijn man krijgt hierdoor bijna dagelijks de wind van voren. Onzekere gevoelens worden op hem botgevierd en conflictsituaties opgezocht. Mijn kinderen moeten dealen met een snel geïrriteerde futloze moeder. Die tekeer gaat als er door het huis wordt gerend, geen zin heeft om met ze te kleien en liever het televisietoestel als ´zoethoudertje´ gebruikt.

foto-joyce-column-40Ik wil me zo niet voelen en zeker niet zo gedragen. Maar het neerslachtige gevoel komt ineens op, trekt door mijn lijf en laat mij om het minste geringste huilen of ontploffen. De gelijkenis met een fluitketel is het meest treffend. Zolang hij niet op het vuur staat is er niets aan de hand. Maar eenmaal vol en op het vuur gezet, wordt het kookpunt snel bereikt. Begint het eerst nog met langzaam gepruttel en geborrel, al gauw begint het te koken en is er geen houden meer aan. Mijn temperatuur stijgt tot ongekende hoogte, mijn water stroomt over en de stoom komt uit mijn oren. Versterkt door de opvliegers, die ook maar wat graag deel uit willen maken van de oververhitting in mijn lichaam.

Kleine zweetdruppeltjes glijden op mijn zachte hoofdkussen. Met mijn handen probeer ik mijzelf tevergeefs wat verkoeling toe te wapperen. Ik doe mijn ogen dicht en probeer mij voor even af te sluiten van het verstikkende gevoel in mijn binnenste. In de verte hoor ik de kamerdeur zacht open en dicht gaan. Twee paar kindervoetjes trippelen de trap op. Ik hoor gesmoes, voordat de deur voorzichtig open wordt geduwd.

“Mama, gaat het weer?” Kleine handjes wrijven over mijn rug. Ik draai mij om. “Sorry jongens dat ik net zo boos werd.” Mijn zoontjes klimmen op bed en kijken me aan. “Geeft niet mam. Papa zegt dat je er niets aan kunt doen en dat het komt door de medicijnen die je moet slikken.” Tranen en zweet vermengen zich op mijn gezicht.

Mijn opgefokte gevoel maakt plaats voor de volgende fase tijdens deze buien: schuld. Schuldgevoel, als ik denk aan mijn wederhelft die de afgelopen tijd elke avond na eindeloos gezanik en gezeur vermoeid in slaap valt. Schuldgevoel, als ik denk aan mijn twee kleine ventjes die al zo’n lange tijd moeten dealen met een zieke moeder.

Ik denk aan later. Later als ze groot zijn. Wat zouden ze dan nog weten van de afgelopen periode? Wat weegt zwaarder in hun herinneringen? Een vermoeide moeder met alle bijbehorende chagrijnige nukkigheden? Of een moeder die ondanks alles haar stinkende best deed er ‘gewoon’ voor haar gezin te zijn?

Ik loop naar beneden. Schuldbewust kijk ik hem aan. Ik hoef niets te zeggen. Terwijl hij mij dicht tegen zich aantrekt, voel ik om mijn benen vier kleine armpjes. De onvoorwaardelijke liefde van mijn gezin verwarmt mijn hart. Verwarmt mijn lichaam. Op de voet gevolgd door de zoveelste verwarmende opvlieger van vandaag.

32 reacties

  • Zoooo herkenbaar… al is het 10+ jaar geleden…ik weet nog hoe het voelde.

  • Tineke says:

    Zo herkenbaar!! Al tijdens het lezen zit ik alweer met natte ogen. Wens je heel veel sterkte in de strijd. Woorden van een hele lieve vriendin van mij “kinderen zijn veerkrachtiger dan wij soms denken”

  • evelyne says:

    Herkenbaar en emotioneel, liefs en sterkte en don’t give up x
    Straks gaat het weer beter!!!!

  • marika says:

    heel erg heftig sterkte

  • Sandra Kers says:

    Ik weet precies hoe je je voelt.Ik heb in april mn laatste chemo gehad en ben nu aan de tamoxifen,je bent eigenlijk niet voorbereid op de bijwerkingen hiervan.En dat valt soms even vies tegen.

  • simone says:

    Snik snik herken mezelf zo in je. Kijk altijd uit naar je columns .het is soms zo dubbel zo blij met onze tweede kans zo bang hiervoor ook. We genieten dubbel. Maar het leven wordt ons niet makkelijk en onbezorgd gemaakt. En onze kids ja ook zij zijn ons slachtoffer. De gene die het dichts bij ons staan . Die moeten het meeste verduren. En voor de buitenwereld zijn we stoer en krachtige vrouwen . Maar meid je ziet er goed uit je straalt . Chemo is nu achter de rug.Je zult heus je momenten hebben. Maar je bent er nog wordt er dan gezegd. Daar kun je het mee doen . Er zit zoveel meer achter. Wens je veel geduld., sterkte ,kracht, en vooral mooie geniet momenten met je gezin.simone

  • Heel veel kracht haal je toch uit je gezinnetje ondanks alle ellende sterkte ik heb heel veel RES PECT voor jou en je gezinnetje groetjes Klazina ……

  • Ine says:

    Heel herkenbaar, je gezin is zo belangrijk in deze fase. Veel sterkte gewenst. Bij mij nu 5 jaar geleden en ik betrap mezelf erop dat er dagen zijn dat ik niet meer aan de kanker denk. Wat eerst onvoorstelbaar leek. Die tijden komen voor jou ook Joyce!! Houd moed en koester alle mooie momenten. Ine van Wijk.

  • Ria Kreté says:

    Als jullie tussen die vreselijke, ongewenste, buien door ook jullie liefde aan de dierbaren geeft, zullen zij dat meer dan bij “gezonde” moeders waarderen en ze zullen je zeker later herinneren als een moeder die haar “stinkende best” deed.
    Geniet van de mooie momenten en de liefde die je krijgt en die kunt geven.

  • Beste Joyce, ik heb door de hormoontherapie (Tamoxifen) ook mega last van opvliegers en overmatig zweten. Het ergste ‘s-nachts. Overdag kan ik het aardig handelen. Ik weet dus als geen ander wat je door moet maken. Alle respect voor jou hoe je dit doet met ook nog twee kleine kindjes thuis. Ik praat mezelf vaak moed in door te denken dat het allemaal voor “een goed doel” is. Ik wil nog heel veel beleven met mijn lieve kleinkinderen en partner. Daar doe ik het voor.
    Houd moed meisje!!! Ik denk aan je.

    Groetjes van een lotgenoot,
    Jacqueline

  • Inge says:

    Ook voor mij is dit oh zo herkenbaar. Al 2 jaar aan de Nolvadex en heb het gevoel dat het alleen maar erger wordt. Dikke steunknuf

  • karin says:

    ik zit in dezelfde fase en je laat me iedere keer weer huilen.

  • Tamoxifen maakt een ander mens van je, dat herken ik als geen ander.
    Ik trok het niet meer, en ben er daarom mee gestopt.
    Ik wens jullie allemaal enorm veel sterkte en kracht om deze periode door te komen.

  • Zo ontzettend herkenbaar, ben blij dat ik niet de enigste ben. Dit ga ik doorsturen naar man en kinderen. Wow wat is het toch een afschuwelijke ziekte.

  • Respect voor jou, dankbaar ben ik om te lezen dat het normaal is mijn gedrag. Slik al 4 jaar die troep en ook bij mij lijkt het steeds erger te worden. Dit ga ik laten lezen door mijn man en kinderen.
    groetjes
    Een lotgenoot

  • ja dat is en blijft moeilijk…… mijn kinderen waren wat ouder dochter 19 en mijn jongens 15…….. maar het gaat straks beter!

  • Nancy Willemsen says:

    Dit antwoord had ik kunnen schrijven…..we houden vol, blijven positief en af en toe een kort lontje hoort erbij. We hebben zat meegemaakt en Tamoxifen verandert je misschien nóg meer dan de chemo. Tip: ik heb een injectie op de pijnpoli (in mijn keel laten zetten) tegen de heftige opvliegers en moet zeggen dat het me enorm helpt. Ondertussen heb ik nog een hele lage weerstand waardoor ik maar niet van die vervelende blaasonsteking afkom en nu weer herstellende ben van pijnlijke gordelroos. Ik kwakkel wel een end door en hoop op betere tijden. Ondertussen blijf ik denken; het had ook erger kunnen zijn en had mijn kind geen moeder meer. Ik ben er nog, wordt beter….. Laat Nanceke nog maar een end doorkwakkelen, maar af en toe lezen dat ik niet de enige ben die dit doormaakt is op de een of andere manier toch een prettig gevoel, al wens ik dit niemand toe, Jij ook veel sterkte, wij redden ’t echt wel! x Nance

  • Janny van den Berg says:

    Ja Joyce wat een verhaal! Gelukkig heb je een fijne man ,ouders en lieve kinderen! Die je begrijpen als geen ander! Sterkte en mooi geschreven fijn dat zoveel mensen er iets aan hebben .
    Xx Janny

  • Lidewijde says:

    Lieve Joyce
    Ik zou hetzelfde verhaal kunnen schrijven.
    Zo herkenbaar..dat schuldgevoel en de uitbartstingen om eigenlijk niets.
    Maar gelukkig heb je jouw geweldige mannen.
    Laten we hopen dat ze onze rare buien later niet herinneren als storend.
    Dank je wel voor het zo goed omschrijven en delen van je gevoel.
    Sterkte.

  • Annette Warmerdam says:

    Pffff met betraande ogen lees ik je stuk..ben ff helemaal van slag. Bedenkend dat het allemaal zo gewoon is dat men gezond is…. Ik wens je heel

  • Annette Warmerdam says:

    Veel sterkte, kracht en liefde voor jou!!!!

  • Priscilla says:

    Pfff….. met tranen geroerd… Wat ben je sterk!! X

  • Jenny says:

    Deze raakt weer Joyce…
    Zo oneerlijk na die strijd die je al hebt gevoerd, dat deze nog niet afgelopen bleek, omdat je nog met die medicatie en haar bijwerkingen moest dealen…
    Dikke kus

  • Beste Nancy,

    Bedankt voor je berichtje. Weet jij met welk middel je bent ingespoten wat helpt tegen de opvliegers?
    Ik hoor het graag van je.

    Groet,
    Jacqueline

  • Gerda Quint says:

    Dat is het he het is achter de rug, je ziet er goed uit, je bent er nog maar…. niks is meer zoals het was en we moeten verder maar onze kinderen moeten ook verder de mijne waren 5 en 2.5 jaar oud ik ben nu 12 jaar verder ondertussen uitbehandeld we leven bij de dag met een tijdbom die kan ontploffen maar ook niet. Ik geniet nog zeker iedere dag haal eruit wat erin zit maar het aller ergste vind ik dat ik mijn kinderen geen onbezorgde jeugd heeft mee kunnen geven. Oh ze staan stevig in het leven maar weten ook dat het zomaar om kan slaan. En dat vind ik zo erg ik heb altijd een bepaalde angst bij mij maar mijn kinderen ook terwijl die juist nu eigenlijk een zorgeloze puber hoort te zijn en niet hoeven druk maken met een stemmingswisselende moeder die om het niks zo vreselijk uit de slof kan schieten hoe goed ze het ook snappen. Dat vind ik het aller moeilijkste om mee te moeten handelen.

  • Gerda Quint says:

    Het is zo’n naar goedje wat zoveel meer doet dan wij denken. Toen het bij mij niet werkte ben ik ermee gestopt. Daar ben ik iedere dag nog steeds blij om maar bij mij ging het om een experiment dus ik kon ziet dat het bij mij niets deed normaal moet je het gewoon 5 jaar slikken geloof ik. Je wordt er zooo’n snser mens door.

  • Gerda Quint says:

    Als je de ziekte kanker op je bordje krijgt wordt het nooit meer hetzelfde. Dat denken een hoop mensen je hebt het overleeftben behandeld en je kunt dan weer verder ja verder ddat wel maar er blijft altijd iets wat ervoor zorgt dat je nooit meer onbezonnen kunt zijn. Je lichaam kan weer gezond worden maar in je hoofd blijft je altijd een kankerpatient. Helaas.

  • marion says:

    Wat een ontzettend mooi verhaal weer. Ik denk dat die drie zich een echte, sterke, moedige, kwetsbare vrouw en moeder” herinneren. Zo gaaf dat je dit ook aan iedereen durft te laten zien.

  • Petra says:

    Oh oh, wat herkenbaar ! En wat sla je de spijker op z’n kop met alles!
    Ik zit er soms ook wel over te twijfelen om te stoppen, want wat anderen ook al schreven: Wat onthoudt je kind (ik heb er eentje van 7) van z’n jonge jaren? Een moeder die heel lief kon zijn, maar het volgende moment verandert in een onredelijk monster ?
    Maar ja, stel je voor dat het dan terug komt….wat dan, dan is het eigenlijk m’n eigen schuld. Wat stellen die mood swings dan eigenlijk voor, in vergelijking met er niet meer zijn.
    Tuurlijk, alles in perspectief…..maar leuk is anders !
    Je bent een dappere vrouw, met je 2 kleine kindjes. Liefs !

  • Joyce Asanredjo says:

    :-‘(

  • Ik ben al te vaak depressief of onderweg geweest, stemmingswisselingen al te vaak gehad. Na een burnout volgde (2013) een 2e primaire ronde bk (1e in 2002). De hormoonbehandeling durfde ik niet aan. Wat jij schrijft was mijn nachtmerrie, mijn kinderen zitten al dik in de pubertijd. Die hebben al zoveel depressieve-moeder-jaren gehad. Ik vond dat het tijd was voor leuke-moeder-jaren. Die paar procent extra zekerheid-zonder-garantie kunnen me gestolen worden.

    Ik heb bewondering voor iedereen die hormoontherapie begint en volhoudt. Maar ik heb het idee dat medici er veel te makkelijk overheen stappen hoe zwaar de bijwerkingen (kunnen) zijn. Er werd bij mij ook zo luchtig over gedaan (ik had al teveel informatie van lotgenoten die dat toch echt anders ervaren … en dan is 5 jaar lang).

    Heel veel sterkte (geef je mannetjes een waaier, kunnen ze je met al hun liefde koelte toewuiven en hebben ze het gevoel dat ze je “onwijs” aan het helpen zijn [en dat doen ze dan nog ook]. Als ’t warmer wordt: zwembadje met koud water in de tuin …

    Heel veel sterkte,
    Margriet

  • sylvana says:

    Ik moest stiekem wel een traantje laten, geweldige reactie van je twee hummeltjes.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *