“Er is geen etiquette voor omgaan met je kinderen als je borstkanker hebt”

In Nederland krijgt 1 op de 7 vrouwen borstkanker. Ruim 25% is een moeder met thuiswonende kinderen. Hoe doe je dat, moeder zijn, ziek zijn en kinderen opvoeden? Wat zeg je tegen ze? Hoe kun je ze troosten? En kunnen ze jou troosten? “Er is geen etiquette voor omgaan met je kinderen als je borstkanker hebt,” aldus de 50-jarige Chantal Deen. In 2014 kreeg ze de diagnose borstkanker. Haar kinderen waren toen 10 en 12 jaar.

15 oktober 2018
1 reactie

Tags: ,

Chantal: “Wat vertel je de kinderen wel en wat vertel je ze niet? Dat vond ik heel moeilijk. Het allermoeilijkste vond ik het moment dat mijn toen 12-jarige dochter de slaapkamer binnenkwam. Ik lag kotsziek op bed lag van de chemo en ze vroeg: ‘Vind je het leuk wat ik aan heb?’. Ik wil de antwoorden dat ik hier doodziek van de chemo lag en ik wel wat anders aan mijn hoofd had. Maar snel maakte ik in mijn hoofd een afweging wat te antwoorden. Ik zei: ‘Meid, je ziet er prachtig uit.’ Ze verliet de kamer en trok uiteraard wat anders aan.

Voor mij was dit een moment waarop je jezelf overstijgt. Een moment waarop je afweegt of je eigen gejammer belangrijk is voor je kind. Ik koos er op dat moment voor om mijzelf even opzij te zetten.”


Het gezin Deen; Sofie, Chantal, Bart en Andre.

‘Achteraf weten we dat we het goed hebben gedaan’

We waren vooral duidelijk
“Tijdens het ziekteproces hebben mijn man en ik zo goed en zo kwaad als dat gaat, onze kinderen zo goed mogelijk verder opgevoed. We probeerden hun behoeftes te scheiden van mijn ziekte. Ik wilde niet telkens zeggen dat bepaalde dingen niet konden of mochten omdat mama ziek was. Ik was ook bang. Dat als ik lelijk tegen ze zou doen en ik kwam te overlijden, dat dat dan het laatste zou zijn wat ze zich van mij zouden herinneren.
Mijn man en ik waren het er meteen over eens dat mijn ziek zijn geen reden was om ineens heel andere regels te hanteren thuis. Natuurlijk waren we af en toe wel wat soepeler, maar we waren vooral duidelijk. We hebben ze altijd zelf verteld hoe de bezoeken in het ziekenhuis waren, wat de doktoren zeiden en wat de vervolgstappen waren.”

Inmiddels weet Chantal dat ze het goed heeft gedaan. “Op zulke momenten in je leven is er geen goed of slecht. Maar, nu, achteraf, denk ik dat we het goed hebben gedaan. We hebben proberen te luisteren naar de behoeftes van de kinderen. Ze hadden allebei aangegeven dat ze geen zin hadden dat hun klas en de hele school wist dat mama kanker had. Natuurlijk hebben we de docenten ingelicht, maar ze hadden geen behoefte om er met de klas over te praten, of aan tekeningen van medeleerlingen. Nee, wat ze vooral niet wilden was zielig gevonden worden. Of, zoals mijn zoon toen zei: ‘Ik ben niet zielig, jij bent zielig.’ Ze wilden niet het kind met die zieke moeder zijn. Wat ze wilden was normaal zijn.”

‘Mijn dochter heeft spijt dat ze er niet voor mij was’

Niet willen praten
Chantal wilde niet dat haar huis ‘een grauwsluier’ zou krijgen. “Natuurlijk werd er wel gepraat over mijn ziekte, die gelegenheid gaven we de kinderen wel, maar het leven ging ook vooral gewoon door. Mama was ziek en het leven ging door. Ik wilde dat ze gewoon vriendjes mee naar huis zouden nemen. Dat deden ze ook, alleen wilden ze dat ik dan mijn pruik op deed.”

Ze wist niet beter
“Ik voelde heel goed aan dat mijn dochter toen geen behoefte had om over mijn ziekte te praten. Nu ze ouder is kijkt ze weleens terug op toen. Een paar maanden geleden zei ze dat ze spijt heeft dat ze er toen niet voor mij was. Ik vertelde haar dat dat voor mij niet zo voelde. Dat we toen allemaal deden wat we dachten dat goed was, ook zij. Ze was 12 en de hormonen gierden door haar lijf, ze wist niet beter. Nee, dat heb ik haar nooit kwalijk genomen.

In ons gezin ben ik kostwinnaar, dus hun vader was altijd al veel thuis. En nu was ik er ook. Mijn dochter vertelde dat ze dat stiekem hartstikke gezellig vond, dat ik ook zo vaak thuis was toen. En doordat ik ziek was, maar wel meer thuis was, ik er ook meer voor de kinderen kon zijn.”


Bart & Chantal in 2015

“Of dat wat we deden goed is geweest, dat zal later blijken. Maar feit is dat het onwijs moeilijk is om te dealen met de ziekte en een gezin. Tegen het einde van het ziekteproces, toen we hoorden dat de tumor weg was, en de behandelingen goed gingen, heb ik geprobeerd het soort van af te sluiten met ze. Dat hebben we bewust gedaan. Een start- en een eindpunt. En nu, achteraf, denk ik dat we het met zijn allen heel goed hebben gedaan.”

Praktische en online hulp die de kwaliteit van leven aanzienlijk zal verbeteren
Pink Ribbon financiert een project aan Universiteit Utrecht: Moeder zijn en borstkanker krijgen. Het onderzoek, dat in 2019 wordt afgerond, heeft als doel om moeders en hun gezinnen beter in staat te stellen zelf de veranderingen die de ziekte met zich meebrengt te hanteren. De hulpmethoden zullen de kwaliteit van leven van moeders met borstkanker en hun gezinnen aanzienlijk gaan verbeteren. Zonder de kosten van de gezondheidszorg te verhogen.
Kijk voor meer informatie over het onderzoek op www.pinkribbon.nl/moedersmetborstkanker

1 reactie

  • Monique says:

    Hoi Chantal,

    Ik kan mij heel goed herkennen in jou verhaal.
    Ik en mijn gezin hebben hetzelfde meegemaakt.
    Onze kinderen waren toen 6 en 8.
    Ook bij ons ging het gezinsleven door, alleen in de chemo week was er bij ons geen ruimte om te spelen. Verder waren wij ook heerlijk over alles.
    Ik denk dat jullie het ook heel goed hebben gedaan.
    Daar mag je trots op zijn. En net wat je zegt er is geen goed of slecht.
    Heel veel geluk en liefde.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *