img_20161109_121950

Nynke (24): “Drie weken na de diagnose werden mijn beide borsten afgezet”

Nynke was pas 21 toen ze borstkanker kreeg. “Drie weken na de diagnose werden mijn beide borsten afgezet. Door een ontsteking mislukte de borstreconstructie de eerste keer…”

9 november 2016
6 reacties

Tags: ,

Nynke schreef haar verhaal op in het boek: Dagboek van welke vrouw? Diagnose borstkanker. “Omdat schrijven altijd al een hobby van mij was, leek het mij fijn om alles van mij af te schrijven. Omdat de veranderingen en gebeurtenissen snel en heftig waren, lukte het pas een jaar na mijn diagnose om te beginnen met schrijven. De moeilijke tijd was niet alleen maar negatief, ik heb er veel van geleerd. Van het leven, van mensen en van mijzelf.

Toen ik begon met schrijven, vond ik dit heel fijn. Het was bedoeld voor mijzelf, als een soort verwerkingsproces. Later kreeg ik steeds meer de wens om het toch te delen. Voor lotgenoten, maar wellicht ook voor mensen die nog nooit met kanker te maken hebben gehad.

Het eerste stuk van het boek gaat over toen ik nog gezond was. Hieronder een passage uit het boek: 9789402229936_cov

‘Heb je een mooie vakantie gehad?’ Voor mij zit een oude man. Hij draagt een geruite blouse met een trui er overheen. Hij ruikt sterk naar parfum en draagt een stropdas. Hij ziet er netjes uit. Dat in tegenstelling tot zijn huis. Overal staan tierelantijntjes. Er hangt een muffe geur om mij heen. Ik heb een sterke maag, maar ik probeer zo min mogelijk te ademen. Ik heb de man wel eens aangeboden om samen op te ruimen. Dit wil hij niet.De man kijkt mij vriendelijk aan.

‘Ja zeker, ik ben vier weken vrij geweest!’ De man trekt zijn blouse wat omhoog, zijn buik komt er onderuit. ‘Eerst ben ik twee weken naar Engeland geweest. Daar heb ik mijn zus bezocht. Daarna ben ik nog twee weken thuis geweest.’ De man knikt. Mijn zus woont en werkt in Engeland. We zien elkaar niet zo vaak. Daarom ga ik bijna elke zomer naar haar toe. Ik ga dan samen met mijn vriend, Jeroen.

Ik draai de injectiepen en spuit de insuline in zijn buik. ‘Zo, nu even tot tien tellen.’ ‘Waarom moet dat eigenlijk?’ Vraagt de man. ‘Dat is zodat de insuline de tijd heeft om opgenomen te worden.’ De man fronst zijn wenkbrauwen, maar lijkt de informatie te accepteren. ‘Mag ik uw steunkousen uittrekken?’ Hij knikt. ‘Soms word ik er wel een beetje flauw van hoor, van die hele suikerziekte.’ Ik doe de broekspijpen van de man omhoog. Er verschijnen twee dikke bruine kousen. Als ik er naar kijk, krijg ik het warm. Ik bedenk mij dat het voor de man niet prettig zal zijn. Het zijn van die dikke, stugge steunkousen. Het is ook nog eens midden in de zomer. De man heeft geen keuze, hij heeft ze nu eenmaal nodig. ‘Het lijkt me soms ook wel lastig. Je moet altijd op je bloedsuiker letten en op wat je eet.’ Ik kniel naast de man neer en buig voorover om de kous van zijn rechterbeen af te schuiven. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat hij naar mijn decolleté zit te gluren, al doet hij een mislukte poging het onopvallend te doen. Ik trek de kous naar beneden en doe net of ik het niet zie. Ik kan het de man niet kwalijk nemen. Je kunt moeilijk om mijn boezem heen. Ik heb een F-cup. Daarbij maakt het niet uit wat je draagt, het valt altijd op. Bovendien denk ik dat de man er ook geen rare bedoelingen bij heeft. Als ik ook de linkerkous van zijn been af schuif kijkt hij al weer weg. ‘Vroeger, toen ik jouw leeftijd had kon ik tenminste nog af en toe een stevige borrel drinken! Dat zit er nu niet meer in.’ Ik kijk hem verbaasd aan. ‘Deed u dat nog steeds toen u eenentwintig was?’ Hij begint luidruchtig te lachen. ‘Natuurlijk!’ ‘Toen juist!’

In 2014 had ik al erg lang last van mijn rechterborst. Na het voelen van een knobbel ben ik bij het ziekenhuis geweest. Er werd een echo van mijn borst gemaakt. Aan de radioloog kon ik eigenlijk al merken dat het foute boel was, want hij bevestigde mijn voorgevoel. ‘Ik kan zien dat het geen cyste is. Ik denk aan een goedaardige tumor.’ Er werd gelijk een biopt gemaakt. In week lang in een negatief spiraal te hebben gezeten, en een week zorgen later, kregen wij de uitslag. Het was inderdaad niet goed. Ondanks dat mijn voorgevoel werd bevestigd, was het toch een hele schrik. Ook vond ik het heel naar om het aan iedereen te vertellen die dichtbij ons staat.

De eerste dagen heb ik als heftig ervaren. Pas net had ik te horen gekregen dat ik borstkanker had, en moest vervolgens bijna dagelijks naar het ziekenhuis. Zo moest ik bijvoorbeeld de dag na het uitslag gesprek heen voor een genetisch onderzoek.

Drie weken na de diagnose werden mijn beide borsten afgezet. Een maand later startte ik met chemotherapie. Ik moest in totaal zes keer. Toen dat achter de rug was, ben ik zestien keren bestraald. Verder moet ik nog vijf jaar lang tamoxifen gebruiken.

Ik heb een borstreconstructie gehad, die de eerste keer is mislukt wegens een ontsteking. Dat vond ik erg moeilijk. Ik had hoop gevestigd op de toekomst, en zag de reconstructie als een laatste stap. De mislukking had veel impact op mij. Ik had het gevoel dat ik steeds verder de trap omhoog ging, en de mislukte reconstructie trapte mij keihard weer naar beneden.

De tweede keer is het wel gelukt. Daar ben ik heel blij mee, en er heel dankbaar voor. Inmiddels zijn ze bezig met de tepelhoftattoo’s, waar ik nog een aantal keren voor heen moet.

Onderstaand een passage uit het boek. Dit speelt zich af nadat beide borsten zijn afgezet.

Ik zie dat ze mijn broek omhoog rolt en de naald in mijn been prikt. Met moeite probeer ik met de zuster te praten. ‘Kunt u de gordijnen om het bed misschien dichtdoen?’ Ze kijkt mij verbaasd aan, maar doet het wel. Ik wil gewoon alleen zijn, niet aldoor die oudere vrouwen om me heen. Ze zijn ongetwijfeld heel aardig, maar ze praten over dingen wat me op het moment niets kan boeien. ‘Ik snap het niet.’ ‘Wat snap je niet?’ ‘Dat ik zo’n pijn heb. Ze hebben toch al het weefsel weggehaald? En zenuwen? Waarom heb ik pijn als er niets meer zit?’ De zuster rolt mijn broekspijp omlaag. Ik krijg een flashback naar een maand geleden. Toen ik de broekspijp van een cliënt omhoog en omlaag deed. Toen ik zijn steunkousen uittrok. Toen ik een patiënt hielp. Nu lig ik hier zelf. ‘Ze hebben de tissue expanders geplaatst achter je borstspieren. Dat geeft die pijn.’ ‘Maar dat zijn toch een soort van zakjes? Dat moet toch geen pijn doen?’ De zuster pakt een stoel en komt naast het bed zitten. ‘Ze hebben de expanders aan beide kanten gevuld met honderd cc. Dat geeft die pijn. En dat geeft die druk.’ Eindelijk begrijp ik het. Dat ze de expanders al iets zouden vullen was mij niet verteld. Maar ik begrijp nu ook waarom ik niet volledig plat ben, maar super kleine bultjes heb. Ze doen me denken aan muggenbulten. Geen gezicht. De zuster aait over mijn haren. ‘Heftig allemaal hé, wat er nu gebeurt?’ Ik ben moe en kan alleen maar knikken. Praten lukt niet. ‘Misschien heb je wel gedacht: Waarom ik? Ik schud mijn hoofd. ‘Misschien heb je wel gedacht waarom ik niet?’ Ik knik. ‘Een op de zeven vrouwen, he?’ Fluister ik naar de zuster. Ze knikt. ‘Een op de zeven.

Ik ben heel dankbaar dat de kanker is ontdekt en dat ik behandeld kon worden. Ik sta onder controle en zal nog vijf jaar lang de tamoxifen moeten gebruiken. Ik ben heel blij dat ik er nog ben.

Ik vind het echter nog wel moeilijk om mijn draai weer te vinden. Sommige mensen denken dat de kanker je leven uit is zodra de behandelingen zijn gestopt. Ik zelf had ook verwacht dat alles oppakken makkelijker zou gaan, en het valt mij soms best tegen.

Wie geïnteresseerd is in mijn autobiografische verhaal; het boek te vinden in webwinkel van boekscout; https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=7079.
Het boek is ook te koop via bol.com.

6 reacties

  • Loke Hermans zegt:

    Respect voor zo een jonge
    vrouw .
    Zelf ook borstkanker gehad
    weet wat het is
    Veel moed. Loke

  • Marjo zegt:

    Vorig jaar op 04 december werd het bij mij bevestigd. Het afgelopen jaar zat ik in een rollercoaster.. Nu de behandelingen achter de rug zijn is het nog steeds erg zwaar.
    Ik ben zoekende naar mezelf, naar mijn nieuwe ik.. Respect !!

  • J.Kooistra-Henstra zegt:

    Diep respect heb ik voor jou,ik was 69 jaar toen ik het kreeg,jij bent nog zo jong heel veel sterkte toegewenst.

  • Irene de Kiewit zegt:

    Lieve Nynke, ik heb iets dichter om alles heen gestaan en heb diepe bewondering voor je. Alle liefs en een gezonde toekomst gewenst!

  • Karin Rietbergen zegt:

    Lieve Nynke, dit is best heftig en dat weet ik uit ervaring. Heel veel sterkte de komende tijd. Zelf was ik was 46 toen ik borstkanker “kreeg” en ben na de chemotherapie (6x) mijn rechterborst kwijtgeraakt. Vanaf moment één ben ik heel positief gebleven en heb mij er samen met mijn gezin doorheen geslagen. Het is nu acht jaar geleden en het gaat goed met mij. Ik heb een prothese en ben daar heel erg blij mee. Daarnaast heb ik in een boek gestaan (Bella Donna) en heb ik al twee keer meegelopen in een modeshow voor prothese kleding. Ik was al een positief persoon en dat is alleen nog maar beter geworden. Genieten van de mooie kleine momenten met de mensen waarvan ik houd is heel erg belangrijk voor mij. Ik wens je een fantastisch leven!!

  • Nicole Bos zegt:

    Hey Nynke, ik heb vorige week te horen gekregen dat ik borstkanker heb.Gisteren de biopt gehad en donderdag de uitslag.en het maken van een behandelplan.Ik hoop dat mijn positivieteiit me er door heen sleept.Ik wens jouw in ieder geval heel veeeel succes met je verdere herstel.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *