Kanker maakt geen onderscheid

‘Ik heb een bobbeltje in mijn borst, maar ik denk dat het niks ernstigs is’. Ik weet het nog als de dag van gisteren, we hadden een verjaardag en ik was even met mijn moeder buiten. Ze wilde me niet verontrusten, dus bracht ze het laconiek. Ze was al naar de dokter geweest en de week erop had ze een afspraak in het ziekenhuis. Mijn moeder was rustig, maar mijn vader niet. Die was gespannen. Hij was voor een tweede keer bang. Tien jaar geleden zijn mijn moeders baarmoeder en eierstokken verwijderd, omdat ze cellen had die zich ‘in een grijs gebied bevonden’. De schrik zat er toen goed in.

19 november 2013
4 reacties

En toen viel een week later het woord, het woord waar we zo voor vreesden: kanker. Mijn moeder had kanker. Borstkanker. We zijn een nuchter gezin en staan positief in het leven, maar hier waren we niet tegen bestand. De paniek vloog ons naar de keel. Het woord kanker, het woord dat iedereen vermijdt door het de ‘enge ziekte’ of  ‘K’ te noemen. Wij konden dat niet langer doen, we moesten dit woord onder ogen komen.

Tijdens de bestralingen en chemo’s kreeg mijn moeder bijzondere steun. Van mijn schoonvader. Hij had longkanker. Ze hebben samen de bestralingen en chemo’s doorstaan. Ze vonden het fijn dit samen te doen, ze begrepen elkaar. Helaas is mijn schoonvader in 2011 overleden, hetzelfde jaar dat mijn moeder kankervrij werd verklaard. Erg wrang.

Mijn moeder is een ijdele vrouw, je zult haar nooit en te nimmer zonder make-up en vooral niet zonder lippenstift op straat zien lopen. Haar haar is altijd netjes geknipt en verzorgd. Twee dagen nadat ze haar eerste chemo had, had ze een hand vol haar. Het viel uit. Mijn lieve mama, de ijdeltuit, verliest haar mooie haar.  Mijn vader, die mijn moeder door dik en dun heeft gesteund, is samen met haar op zoek gegaan naar een mooie pruik. Ook dit deden ze samen. Zoals ze alles samen deden. Ze hebben samen haar lokken afgeschoren en gelachen om haar kale hoofd. Ja, gelachen… Lachen geneest niet, maar het helpt wel.

Natascha is trots op hoe haar ouders met de ziekte van haar moeder omgaan

Ik vond het ook wel erg ingewikkeld. Op hetzelfde moment dat mijn moeder bergopwaarts ging, zag ik mijn schoonvader heel hard achteruit gaan. Ik hield me sterk. Ik moest er voor hen zijn. Nooit ben ik bang geweest dat m’n moeder dood zou gaan. Ze hebben van begin af aan gezegd dat ze er op tijd bij waren. Dat is geen garantie, dat weet ik, maar wel ontzettend fijn. Het geeft hoop en vertrouwen. En toch twijfelde in heel soms wel even. Als je ziet hoe een vrouw die de NYC marathon heeft gelopen, buiten adem is van een klein stukje lopen met de hond, dan vraag je je af hoe dat weer goed moet komen. En ik zag ook regelmatig dat haar glimlach geforceerd was, maar ik bleef teruglachen, dat hielp haar.

Wat het meest indruk op mij heeft gemaakt is de innerlijke kracht die een mens blijkt te hebben om te blijven vechten. De blik in mijn vaders ogen, de angst die hij soms uitstraalde om zijn meisje te verliezen. Ons zoontje dat bang is dat oma nu ook dood gaat. Mijn man die zijn vader verliest en zijn schoonmoeder die geneest. De mix van emoties. Onwerkelijk dat zoveel emoties samengaan. Het zijn momenten die je bijblijven. Blikken, een aanraking van mijn moeder die ons geruststelt.

De rol van mijn vader tijdens de ziekte van mijn moeder, omschrijf ik als onvoorwaardelijke liefde! Door dik en dun, in goede en slechte tijden. Samen zijn ze dit gevecht aangegaan en samen hebben ze het gewonnen. Hij heeft ALTIJD voor haar klaargestaan. Als ik aan mijn ouders denk, dan denk  ik dat zij het sleutelwoord zijn voor mijn moeder haar strijd tegen borstkanker: SAMEN!

Ondanks het grote vertrouwen in mijn moeder, en mijn vader!, speelt angst toch ook een rol in mijn leven. Kanker maakt geen onderscheid in leeftijd. En ook niet in de mate van geliefdheid…. Je kind, je vader, je moeder, opa en oma, ze zijn je allemaal dierbaar. Kanker maakt geen onderscheid. Het is willekeurig. En dat maakt me bang!  En 100% genezen zal je nooit… wel van de ziekte, maar niet van de angst… de angst dat het terugkomt, de angst dat weer iemand die je dierbaar is, ziek wordt….. Praten, positieve gedachten en lachen; dat heeft er bij ons voor gezorgd dat wij elkaar begrepen. Ook over onze angsten hebben we gepraat. Zelfs de angst is daardoor dragelijk geworden. Als je er maar praat. Hoe moeilijk dat ook is….. Het heeft ons geholpen!”

Een trotse dochter

4 reacties

  • cora van der bijl says:

    Je hebt alle reden om trots te zijn…… Zo als ik het lees zijn jullie een hecht gezin en steunen jullie elkaar!!!!! Helaas kan ik er over meepraten ik had ook borstkanker nu 5 jaar geleden!!!
    En helaas maken wij nu weer een klote tijd mee……. Mijn lieve vader wie zaterdag 67 wordt zit nu in de molen!!!! Maar ook wij staan achter elkaar en de tijd zal het leren.

  • lina says:

    erover praten en er voor elkaar zijn is een zeer (genees) krachtig iets. hou dat vast!

  • joycecolumn says:

    Mooi geschreven Natascha!
    Wat een kracht heeft jullie gezin!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *