“Hoe spannend ook, om mezelf in de naakte waarheid te laten zien, ik ben blij dat ik dat gedaan heb”

Manja (44): “In de strijd tegen borstkanker worden middelen ingezet als bestraling, lymfeverwijdering, borstamputatie, chemokuur en hormoonbehandeling. Met name de borstamputaties en de chemokuren hebben grote invloed op het uiterlijk van de vrouw.

14 april 2016
Laat een reactie achter

Tags: , ,

Bijna elk gesprek met een arts, specialist, verpleegkundige of met een partner, (schoon)moeder, tante, vriendin, collega (wie dan ook) richt zich meestal op zo snel mogelijk teruggaan naar de oude situatie. Vrijwel direct komt de borstreconstructie aan de orde en wordt gesproken over protheses en pruiken. Veel gehoorde uitspraken als: “ze kunnen tegenwoordig zoveel met reconstructies” of “gelukkig hebben ze tegenwoordig mooie pruiken”, zijn goed bedoeld en komen voort uit de beste intenties, maar toch stel ik deze manier van benaderen ter discussie.

“Ik heb niks tegen protheses, pruiken of borstreconstructies”

Laat ik duidelijk zijn, ik heb niks tegen protheses, pruiken of borstreconstructies. Ik heb wel moeite met de manier waarop er van uitgegaan wordt dat alle vrouwen dat willen. Men is ervan uit gegaan dat ik een prothese, een pruik of mutsjes/sjaaltjes nodig heb en ik dacht het zelf ook.
Een onvermijdelijk moment en de daarop volgende week hebben mij echter tot nieuwe inzichten gebracht.

Het volgende gebeurde:
Mijn partner haalde voor mij de tondeuse over mijn hoofd. Ik besloot pas te kijken als hij klaar zou zijn. Toen ik mezelf zag, schrok ik mij een ongeluk en tussen mijn tranen door zei ik: “nu heb ik echt zo’n chemo koppie”. Door mijn emoties en tranen heen hoorde ik mijn partner zeggen (met een glimlach op zijn gezicht): “Je hebt een mooi rond bolletje”. Dus keek ik nog een keer. En nog een keer, steeds even en steeds een beetje langer. En toen kwam het besef dat het niet mijn kale hoofd was dat mij deed schrikken en huilen, maar dat de associatie een schok teweegbracht. Een kaal hoofd is door chemo, chemo is door kanker en van kanker ga je dood. En dat laatste hoeft allang niet meer waar te zijn. Maar dat was wel de associatie die mij deed wankelen.

“Ik heb nog steeds niks om mij voor te schamen”

In de dagen die volgden, leerde ik kennis maken met mezelf als haarloze vrouw (kale vrouw klinkt zo uitgekleed) en die kennismaking deed mij verrassen. Ik bleek al prima uit de voeten te kunnen met één (mooie) borst. Ook na het verliezen van mijn haar, bleek ik mij niet minder vrouw of minder mooi te voelen. Anders, dat wel, maar ik heb nog steeds niks om mij voor te schamen. Uiteindelijk kies ik er nu voor om mijn kaalheid nergens mee te bedekken en zo ook over straat te gaan.

EN ik organiseerde een fotoshoot, schreef een folder en maakte een Facebookpagina. Alles onder de noemer: “Borstkanker, niks om je voor te schamen”.
Binnen 48 uur na het openbaar maken van de pagina kreeg ik ontzettend veel likes (het aantal groeit nog steeds), is er al veel gedeeld en kreeg ik ontzettend veel mooie en liefdevolle reacties.
Hoe spannend ook, om mezelf in de naakte waarheid te laten zien, ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Durf jij ook?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *