Minou (24): “De tranen van mijn moeder vergeet ik nooit meer”

Zoals jullie al hebben vernomen in mijn eerdere blog zijn er BRCA2-mutaties gevonden bij mijn moeder. Op 16 juli zijn bij mam preventief de eierstokken en eileiders verwijderd. Gisteren (14 augustus) hebben wij te horen gekregen dat daar gelukkig nog geen onrustige cellen gevonden zijn, dat is ze gelukkig voor geweest. Hoe ze nu verder gaan met de kans op terugkerende borstkanker hebben ze nog niet besloten, omdat ze nog steeds behandeld wordt. Van de 17 Herceptin spuiten heeft ze er 11 gehad, ook daar begint gelukkig een einde aan te komen.

16 augustus 2018
3 reacties

Tags: ,

Zorgen om mijn moeder
Intussen heb ik mij ook laten testen en kan ik mededelen dat er bij mij geen mutaties gevonden zijn! Een enorme last is van onze schouders af, vooral bij mijn moeder. Maar hoe gek het misschien ook klinkt heerst er bij mij toch een heel dubbel gevoel. Tuurlijk ben ik ontzettend blij dat ik het niet heb, maar dat ik nu echt kan zeggen dat ik een opgelucht gevoel heb dat is niet zo.
Ergens diep van binnen schuilt bij mij toch een bepaald schuldgevoel, alsof mijn vreugde misplaatst is, het is misschien voor jullie die dit lezen erg vreemd dat er bij mij zo’n gevoel diep van binnen zit. Hoe cliché het misschien ook klinkt, ik denk dat ik de vreugde meer had ervaren als wij beide een positieve uitslag hadden gekregen, dan had ik meer kunnen ontspannen en had ik mij minder zorgen gemaakt om mijn moeder.

Verwerken van de uitslag
Ik heb dan ook heel erg lang en veel nagedacht hoe ik de uitslag wilde horen: een afspraak of een belafspraak, alleen naar binnen of samen met mijn ouders. Die vragen zijn de laatste weken heel vaak door mijn hoofd geschoten. Nu vraag je je natuurlijk af: waarom?
De reden van dit alles heeft te maken met dat ik, wat ook de uitslag was, ik het eerst alleen wilde verwerken en zo eventueel mijn eerste emoties kon laten gaan, zonder dat ik mijn moeder daar misschien mee voor de kop stootte. Nu weet ik ook wel dat dat natuurlijk niet zo is, maar zo ervoer ik dat op dat moment. Uiteindelijk heb ik besloten om een belafspraak te maken met de arts om de uitslag te bespreken. Zo was ik in mijn eigen vertrouwde omgeving, wel heb ik mij afgezonderd van mijn ouders op het moment dat de arts belde. Het was dan voor mij achteraf gezien ook een goede beslissing om het zo te doen. Zo kon ik mijn vreugde dan ook even flink laten gaan. Natuurlijk vonden mijn ouders dat ik het zo helemaal niet had hoeven te doen, omdat wij met ons drieën een heel hecht en sterk gezin zijn, die vreugde en verdriet altijd samen delen. De tranen van blijdschap bij mijn moeder vergeet ik nooit meer, ik zag dan ook gewoon dat er een hele spanning bij haar wegviel. Niet veel later kwamen dan ook de tranen van verdriet en boosheid. Een hele normale reactie lijkt mij zo.

Besef daalt in
Ik merk nu dan ook nu het allemaal iets rustiger aan het worden is hier qua onderzoeken en behandelingen, mam in een gat valt. En het besef van wat er het afgelopen jaar allemaal gebeurd is, steeds meer tot haar door begint te dringen. Ze begint steeds meer te beseffen dat ze ziek is, dat besef was er in het begin nog niet helemaal. Dat komt natuurlijk ook – denk ik – omdat je zo wordt geleefd. Van afspraak naar behandeling en zo steeds weer.

Hoe vaak ik het ook zeg, en dat zal ik altijd blijven doen, ik ben enorm trots op haar hoe zij zich het afgelopen jaar sterk heeft gehouden. En ik ben haar nog veel meer gaan waarderen

3 reacties

  • tonny wigman says:

    super mooi gescheven en heel veel sterkte voor jullie allemaal met de verdere behandeling gr\

  • Diana Bons-Dirks says:

    Wederom jullie belevingen weer mooi verwoord! Jullie zijn kanjers

  • Carla says:

    ❤knuff x

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *