‘Mijn kwetsbaarheid is
mijn grootste kracht’

Elke borstkankerpatiënt heeft haar eigen verhaal, emoties en manier waarop zij met borstkanker om gaat. Ook Suzanne. Zij ontdekte in mei 2011 een knobbeltje in haar borst. De grond zakte onder haar voeten vandaan toen het kwaadaardig bleek te zijn.

6 september 2012
Laat een reactie achter

Tags: , , ,

31 mei 2011
“Tot drie keer toe krijg ik heftige, gemene steken in mijn borst. Ik controleer mijn borst en direct voel ik een knobbeltje, precies achter de tepel. Nog geen reden tot paniek, vijf jaar daarvoor voelde ik in dezelfde borst ook een knobbeltje wat achteraf een ontstoken melkklier bleek te zijn. Maar uiteraard ook nu toch maar de huisarts gebeld.

6 juni 2011
Een dag in het teken van onderzoeken; mammagrafie en een echo. De radioloog zei na lang onderzoeken: “Mevrouw de Wit, ik zie hier nog een afwijking.” Op dat moment word ik onrustig. De radioloog wil gelijk een biopsie uitvoeren op beide plekken. Even later sta ik buiten en word het mij even teveel! Ik was alleen naar het ziekenhuis gegaan in de veronderstelling dat het allemaal wel goed zou zijn…

8 juni 2011
Er ligt een briefje van de huisarts in de brievenbus waarop staat of ik contact op wil nemen i.v.m. de uitslag. De grond zakt onder mijn voeten vandaan. DIT IS NIET GOED. Samen met mijn vriend ga ik meteen naar de huisarts. Het gaat om twee kwaadaardige tumoren. En eerlijk gezegd dringt het niet goed tot mij door. Mijn overlevingsmechanisme staat al ingeschakeld. Ik bel mijn familie, schoonfamilie en goede vrienden om ze het verschrikkelijke nieuws te vertellen en sommige beginnen met huilen. En ik? Nee, ik niet. Ik kan ’t niet, word eigenlijk zelfs alleen maar ‘sterker’ door het horen van het huilen aan de andere kant van de lijn.

9 juni 2011
Vandaag hebben we een afspraak met de nurse practitioner. Helaas heeft zij wat slordige foutjes gemaakt. Zij vertelde mij bijvoorbeeld dat het volgens haar een borstbesparende operatie zou worden en dat de twee tumoren in hetzelfde kwadrant lagen. Later blijkt dat er van borstbesparing helemaal geen sprake is. Dat komt even heel hard aan! Ook wordt duidelijk dat de poortwachterklier eruit gehaald gaat worden, samen met meer klieren.
Later ben ik in het ziekenhuis voor de uitslag van de MRI. Eigenlijk ben ik wel ‘blij’ dat mijn borst geamputeerd moet worden. Aan de buitenkant zie je dan weliswaar nog helemaal niks, van binnen is de borst al behoorlijk misvormd. Misselijk word ik van dat beeld. Er wordt ons verteld dat er na de operatie nog een half jaar chemo zou volgen, iedere maand één. Je hoort het aan, je zit nou eenmaal in die achtbaan. Je bent de regie over je eigen leven kwijt.

“Ik zit niet goed in mijn vel en de afgelopen periode heb ik niet goed verwerkt. Ik heb te vaak ‘naast mezelf gestaan’, het aangehoord en bekeken alsof het allemaal niet om mij gaat.”

5 juli 2011
De dag van de operatie. De operatie is goed verlopen, hoewel ik daarna wel de extra pijnstilling nodig heb. Gelukkig komt mijn eetlust snel op gang, een goed teken. De volgende ochtend wordt mijn pleister eraf gehaald en eigenlijk vind ik het wel meevallen. Ik ben eerlijk gezegd opgelucht dat de kanker daarmee verdwenen is. En ik mag al naar huis!

14 juli 2011
Vandaag hebben we een gesprek met de chirurg die me geopereerd heeft. Zeer kundig, en zeker net zo belangrijk; een warm fijn mens. De chirurg heeft ontzettend goed nieuws voor ons! De twee tumoren waren van de minst agressieve vorm, graad 1. Beiden zaten goed ingekapseld. De snijvlakken waren ook schoon, mede als de poortwachter en de andere 14 verwijderde klieren. En dus is er geen nabehandeling nodig. WOW! Dat is dan gelijk weer het beste nieuws dat we in tijden gehoord hebben.

Na een herstel van zes weken, ga ik weer aan het werk.

Lichamelijke klachten
Veel later krijg ik lichamelijke klachten. Ik weet al waarom: ik zit niet goed in mijn vel en de afgelopen periode heb ik niet goed verwerkt. Ik heb te vaak ‘naast mezelf gestaan’, het aangehoord en bekeken alsof het allemaal niet om mij gaat. Ik wil ‘sterk’ blijven voor mijzelf en mijn omgeving. Want als ik sterk blijf, zou dat toch ook voor hun makkelijker zijn?

Nu weet ik beter. Ik ben hulp gaan zoeken en het duurde even voordat ik de juiste persoon tegen kwam. Waarom ik geen hulp zocht in mijn eigen familie/vriendenkring? Omdat ik dat niet wilde. Ik wist dat het heel diep zat en dat het niet makkelijk zou zijn. Ik vond dus de juiste hulp in de vorm van een psychosociale therapeute die psychosociale massage counseling biedt. De combinatie van babbelen met een holistische energetische massage heeft mij veel goed gedaan. Zij liet mij inzien dat ik me ‘sterk’ had gehouden omdat dat makkelijk voor mezelf was. Niet omdat ik een ander geen verdriet wilde doen. Ik kon mijn eigen verdriet, pijn, angst, onzekerheid al die tijd niet onder ogen zien. Ik heb het onder de spreekwoordelijke mat geveegd.

Inmiddels heb ik vrede met mezelf gesloten. Ik zal in het vervolg mijn stinkende best doen mijn emoties, verdriet, boosheid en dergelijke niet meer onder stoelen of banken steken. Want inmiddels weet ik ook dat mijn kwetsbaarheid mijn grootste kracht is.

Dit is mijn verhaal
In het afgelopen jaar heb ik meerdere mensen gesproken die zelf kanker hebben gehad of iemand kennen met kanker. Veel mensen beleven het traject op dezelfde manier als ik. Zij horen, net als ik, mensen tegen ze zeggen: “Knap hoe je ermee omgaat”. En: “Wat ben je sterk.” Maar ondertussen krimpen ze ineen en denken; “Je moest eens weten.”

We zijn alweer een jaar verder en onlangs heb ik de eerste grote controle gehad. Alles is onder controle. Super. En ook tussen de oortjes zit het weer goed.

Dit is mijn verhaal. Hiermee hoop ik dat lotgenoten weten te voorkomen dat ze dezelfde fout maken als ik. Je hoeft je niet groot te houden. Je bent niet alleen. En kanker heb je al helemaal niet alleen! Gooi het er maar uit. Spreek je uit.”

Lees hier het verhaal van Suzanne in opgemaakte, PDF-vorm op de website van Stichting Pink Ribbon. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *