Mijn eigen bedrijfsarts

“Re-integratie?! Je hebt toch een eenmanszaak?”, vroeg m’n huisarts eens verbaasd. Ik hoorde hem denken: Dan ben je snel klaar.

18 december 2014
4 reacties

Niets is minder waar. Als zzp’er kan het overeind houden van je zaak je veel hoofdbrekens kosten. Het contact houden met je bedrijf idem dito. Dat klinkt tegenstrijdig voor veel mensen (lees: werknemers): “Je bent toch in je eentje?”.

Ja. Ik heb geen collega’s die voor dezelfde firma, de mijne, werken. Maar wel m’n netwerk, klanten, een vervanger of twee. Anderen hebben nog een accountant, kantoorgenoten of iemand die voor hen de marketing verzorgt. Hou die contacten maar eens warm als je herstellende bent. Maar als ik het niet doe, wie dan wel?

Zelf je re-integratie regelen vind ik geen kattenpis.

Re-integratie gaat ook om het opbouwen van uren na ziekte of je zaak aanpassen aan nieuwe (on)mogelijkheden. Leren omgaan met concentratiestoornissen wegens vermoeidheid. Opnieuw goochelen met de veelheid aan werkzaamheden. Naast webregisseur ben ik ook administrateur, acquisiteur, marketingmanager, webredacteur, schoonmaker, telefonist en accountant.

En ik ben ook mijn eigen bedrijfsarts. Of beter gezegd: re-integratiemanager.

Ik regel mijn eigen re-integratie. Ik bepaal mijn uren, werk inmiddels veel meer dan tijdens de behandeling. Mijn bedrijf krijgt meer vorm. Met vallen en opstaan. Uren maak ik genoeg, maar de belastingdienst zal niet onder de indruk zijn van mijn omzet.

Ben ik nog ziek? Niet meer, denk ik vaak. Totdat ik weer zo’n dag tegenkom die niet wil. Zo’n etmaal waarin ik niet werk. Letterlijk en figuurlijk. Mijn lijf en hoofd komen maar niet op gang, en daardoor hoef ik niet eens aan werken te denken.

Het gebeurt steeds minder vaak, en ik herstel ook sneller dan een half jaar geleden. Toch voel ik me nog lang niet helemaal beter. Chronische vermoeidheid hoort bij mijn werkdag.

Re-integratie betekent voor mij: m’n gezond verstand gebruiken. Dat lukt niet elke dag. Maar inmiddels weet ik wel: als ik vandaag toegeef aan deze slow motion, dan doe ik morgen weer voor 75% mee. Beter dan dat lijkt het niet te worden.

Niemand in of om mijn bedrijf heeft meer verstand van de combinatie van (mijn) medische zaken & werk dan ik. Mijn kennis is die van iemand die om zich heen kijkt, vragen stelt aan collega’s. Ik ben ervaringsdeskundige, geen deskundige.

Zelf je re-integratie regelen vind ik geen kattenpis.

4 reacties

  • petra wubs says:

    Vanuit een WAZ positie heb ik ook een zzp bedrijf. Het bied me de mogelijkheid, op mijn tempo stappen te nemen, en aan de andere kant herken ik mij zo in dit verhaal. Ik heb het nog nooit zo bekeken, maar ik ben ook zelf mijn re-integratie aan het regelen en ja dat is geen kattenpis. en we mogen trots zijn op ons zelf, dat we wel het heft in eigen hand nemen, Wij komen er wel.

  • Bouk says:

    Wat kun je het toch goed verwoordden!
    Sterke column

  • Gre Wessels says:

    Het is erg. Ineens moest iedereen ZZP er worden. Je moet niet alleen verstand hebben van het werk dat je leuk vindt. Ook van de verzekeringen, pensioen, regels en wetten, belasting. Een weg terug is moeilijk. Sterkte met deze situatie.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *