Met de kinderen gaat het goed

““Hoe gaat het nu met de kinderen, Chantal?” Kinderen hebben een ongelofelijke veerkracht. Zo tot een jaartje of twaalf zijn ze heerlijk zen en zich niet bewust van al het kwaad in de wereld. Ja, soms door het kijken naar het Jeugdjournaal dan snappen ze even dat ze het lang zo slecht niet hebben. Mijn kinderen zijn er, denk ik, goed doorheen gezeild. Ik verwacht geen urenlange sessies op de divan bij de psycholoog of psychiater. Misschien dat ze daar voor andere zaken gaan liggen maar dat heeft dan niets met mij te maken, echt niet! Nee, maar even serieus; het gaat goed met ze.

8 april 2015
5 reacties

Ze zijn net als ieder ander kind van elf en dertien jaar: strontvervelend, brutaal, vol van zichzelf enne… nee natuurlijk niet ;-). Het zijn toppers! Ze hebben zich er kranig doorheen geslagen, ieder op haar of zijn eigen manier.

Hoe gaan mijn kinderen nou om met kanker? Nou, verrassend beter dan volwassenen kan ik je nu uit ervaring vertellen. Kinderen zijn nog vrij blanco in hun hoofd en slepen nog niet zoveel bagage mee. Dit uit zich in de meest mooie en pure reacties. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb niet uitgekeken naar de dag dat ik mijn kinderen moest vertellen dat ik kanker had. Op die leeftijd moet je helemaal niet bezig zijn met ziekte of de dood maar het is wel de keiharde realiteit. Ook offline geef ik graag openheid van zaken, dus ook naar onze kinderen toe. Dus op de dag des oordeels heb ik samen met man A het nieuws verteld. Zoon B moest onwijs hard huilen en vroeg: “Als jij dood bent, moeten wij dan dit huis uit?!”(Ik ben de kostwinner thuis). Dochter S vluchtte naar haar kamer waar zij, dat hoorde ik natuurlijk achteraf, Google raadpleegde over borstkanker. Inmiddels zijn we ruim tien maanden verder en als je niet beter zou weten merk je weinig aan de kinderen.

Hun leven gaat, gelukkig, gewoon door.

Het mijne is even op een zijspoor gezet dus hier en daar botst dat natuurlijk wel en dat gaat niet altijd van harte. Dochter S is 13 jaar dus dan begrijp je natuurlijk wel dat de puberteit dit huishouden heeft gevonden. Dan is het hebben van een moeder met borstkanker echt niet tof. Dochter S is nu net bezig om zich los te weken van mij en haar vader. Zij is nu het middelpunt van haar universum, niet ik ;-(. Dat veroorzaakt leuke maar soms ook minder leuke situaties. In het begin was ze bang dat ze toch haar puberuitbarstingen naar mij zou uiten en dat wilde ze niet. Haha, dat was gelukkig van korte duur. Die hormonen moeten toch ergens heen en de discussies en tranen zijn niet van de lucht.

Daar komt nog bij dat dochter S niet met haar gevoelens te koop loopt dus soms moeten wij daar naar raden. Toen we net wisten van mijn ziekte hebben manlief en ik ze vrij gelaten om zelf te bepalen of ze dit nieuws wilden delen met vriendjes en vriendinnetjes. Wel heb ik hun juffen ingelicht voor het geval dat. Bij dochter S heeft het zeker een maand of wat geduurd voordat ze wat meer openheid van zaken gaf aan haar vriendinnen. Eén moeder heb ik zelf gebeld met mijn nieuws omdat ze daar zeer regelmatig speelt en het mij goed leek haar dit te melden. Zij gaf aan dat dochter S had verteld dat ik een zonneallergie heb en dat we daarom niet op vakantie gingen. Euh, dit heb ik dus gelijk ontzenuwd en haar het juiste verhaal verteld. Dit is S ten voeten uit, er een eigen draai aan geven met name in stress situaties. Zo kon zij beter dealen met mijn ziekte.

Ik vond het aller moeilijkste om tegen haar te moeten zeggen dat ze de ziekte soms best ver weg mocht stoppen maar mij niet.

Ik had geen zin om iedere keer als er een vriendin mee kwam mijn pruik op te moeten zetten of helemaal uit het zicht te verdwijnen. Nu, ruim tien maanden verder gaat zij er echt heel goed mee om. Zij heeft wat meer tijd nodig gehad. Ze ging niet mee naar de chemobehandeling zoals haar broer maar ze deed in de zware week van mijn chemo de was en allerlei andere huishoudelijke klussen. Ze lag graag naast mij een film te kijken en wilde altijd weten wat ik van haar outfit vindt. In de chemobrein weken kwam ze ook elke ochtend weer vragen of ze er leuk uitzag. Dan dacht ik: “Sodemieter op wat kan mij dat nu schelen?!” Ik lig hier me ontzettend niet goed te voelen, maar toch gaf ik weer eerlijk antwoord met alle gevolgen van dien. Dat kon zijn van “OK, ik trek toch iets anders aan”, tot een half uur jammeren dat d’r haar er niet uitzag.

Kortom het leven ging en gaat door en daar ben ik wel blij om. Ik moest daardoor bij de les blijven en kon niet de hele tijd wegzakken in mijn eigen verdriet. Het mooiste wat ze tot nu toe heeft gezegd is het volgende: “Mam, het klinkt misschien stom omdat je kanker hebt enzo (wat is dan die enzo?!), maar ik vind het nu wel fijn dat je tussen de middag thuis bent want dan kan ik fijn met je praten over mijn problemen.” Aah, daar doe je het dan allemaal voor. Een keer liep ik zonder op te letten zonder pruik of ander hoofddeksel naar buiten en toen ik dit aan S vertelde zei ze: “Ach mam, jij bent de enige die dit ziet hoor. Ik vind het je heel goed staan dat kale hoofd,” S komt er wel!

We hebben de kinderen op de hoogte gehouden van elke onderzoek, elk gesprek en dus ook elke uitslag. Ik verstop mijn verdriet niet weg en pleeg best wat tranen maar het valt volgens de kinderen wel mee?! Er hing geen sluier van ellende over dit huis, dat wilde ik zelf niet maar helemaal verdonkeremanen kun je deze klote ziekte ook niet. Dus leefden we met een lach en soms ook een traan.

Als gezin zijn we dichter bij elkaar gekomen en dat stemt mij gerust. We hebben ons hier samen doorheen geslagen.

Zoon B ging heel anders om met mijn ziekte. Hij had het nadeel dat de moeder van zijn vriendje een half jaar voor mij dezelfde diagnose heeft gekregen. Weliswaar een ander type borstkanker maar toch. Daardoor wist hij al iets meer en was het spannende er al snel af. Zoon B is een heel ander type dan zijn zus. Hij weet heel goed wanneer hij wat moet zeggen, ook wel sociaal wenselijk gedrag genoemd. Maar hij kan ook erg openhartig zijn dus het is zeker niet gespeeld. Na die heftige huilbui nadat hij het nieuws had gehoord zei hij tegen mij: “Zo, nu heb ik gehuild en dat was dat. Ik ben niet zielig maar jij wel.” Tja, dat is B ten voeten uit. B vroeg elke dag aan mij hoe ik mij voelde en hoe het mij ging. Hij wilde alles weten en vroeg de oren van mijn hoofd. B is mee geweest naar een chemobehandeling en was er altijd bij als er een ingreep plaats had gevonden. B kan zeer rake opmerkingen plaatsen die mij toch altijd weer tot nadenken dwingen: “Zeg mam, jij bent eigenlijk best wel dapper.”,  “Wat wil jij nog allemaal doen voordat je doodgaat?” of deze: “Nu je kanker hebt, heb je meer tijd voor mijn verhalen.”. De moeder van zijn vriendje heeft het niet gered en daar heeft B het heel moeilijk mee gehad. Hij heeft lang de angst gehad dat dit mij ook zou overkomen. Weet je, het allerergste vind ik dat ik tegen mijn zoon nooit meer kan zeggen, “Het komt wel goed.” Want dat is helemaal niet zo.

B is vrij uitgesproken (ook in al zijn grapjes) en dat wordt hem niet altijd in dank afgenomen door zijn leeftijdgenoten en soms ook niet door volwassenen. Dat snap ik heel goed, hij is pas 11 jaar hè. Maar hij bedoelt het altijd goed en zijn hart zit op de goede plek. Dus ook hij komt er wel.

Toen ik net hoorde dat ze niets meer hadden gevonden in mijn rechter borst vroeg ik aan de kinderen, onafhankelijk van elkaar, of ze erg bang waren geweest. Dochterlief zei: “Ik heb vanaf het begin al gedacht dat het goed zou komen met jou.” Zoon B zei: ” Toen je die MRI had gehad, de eerste keer, en dat de tumor niet meer was te zien toen wist ik het zeker.” Mooi hè, de beredenering van kinderen? Er is niets gespeeld aan, ze hebben dit oprecht zo ervaren.

Zo zie je dat het best goed gaat met de kinderen. Ja, ze zullen niet helemaal onbezonnen hun jeugd doorbrengen maar ze overleven het wel en ik hopelijk ook. Graag wil ik nog meemaken dat zij kinderen krijgen die ik dan weer tot op het bot kan verwennen.”

Don’t grow up, it’s a trap.

5 reacties

  • Annelies van Wonderen says:

    Fijn om even mee te lezen…
    Ikzelf praat er weinig over stop het gedeeltelijk weg…
    Vind wel dat mijn kinderen dichterbij zijn gekomen maar ze zijn volwassen en hebben hun eigen leven..
    Ik zie het zelf als een nieuwe kans een nieuw leven..leer heel veel en geniet van de dingen het leven, iets wat daarvoor gewoon was. ..is nu kostbaar of uniek..
    Fijn dat het goed afgelopen is voor jullie..wens jullie nog een lang en gezond leven met elkaar…
    En dank voor het delen uit een stuk van U leven.

  • antoine says:

    Super zus ben trots op je

  • Marjolijn says:

    Mooi geschreven meissie. Jullie redden het zeker wel. Mooie kinderen heb je!

  • vrouwke Kooijman says:

    Mooi geschreven, Chantal!
    Ook wij hebben hetzelfde als jullie gezin door moeten maken. Bij mij werd 2,5 jaar geleden borstkanker geconstateerd en ook wij zijn eerlijk en open geweest naar onze 3 kinderen. Ze gingen mee naar het ziekenhuis bij mijn 1e chemo, waren er bij toen mijn haar er af ging, met de taxi mee naar het bestralen, etc. etc.
    Het ging goed met de kids!
    Een maand geleden werden we gebeld door de juf van onze middelste (nu 10 jaar)…. S. had op school een half uur gehuild en het hoge woord was er uiteindelijk uit gekomen. Hij is zo bang dat mama dood gaat…ppffff. En wij dachten maar dat het goed ging met de kids. Niet dus.
    Aanstaande dinsdag hebben we een 1e gesprek met een psycholoog. Iets wat we niet hadden verwacht.
    Ik hoop dat het voor jullie en jullie kinderen goed mag gaan, maar wees alert op je kindjes, want in hun koppies kan veel om gaan…..
    Zo te lezen gaat het goed met je. Super!! Houden zo!!

  • Gina says:

    Ik ben zelf ook pas 13 maar las dit verhaal, mijn moeder heeft zelf ook borstkanker gehad en eigenlijk ging het met jouw kinderen net zo als bij mij.. Allemaal sterk houden komt goed!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *