Mary-Ann: “Ik heb het gewoon maar geflikt!”

Weer een jaar verder. Een jaar met grote hindernissen en “de operatie” waar ik lang voor heb moeten strijden. Maar even van voren af aan, mijn verhaal, mijn weg, mijn blog.

10 april 2019
Laat een reactie achter

Tags: , ,

4 April 2018, het is het me allemaal teveel geworden. Mijn gestreden weg, met een lach en een traan. Elke keer weer bikkelen om overeind te blijven, me groot te houden voor anderen. Ja, mijn masker was mijn schuilplaats. Ik kon, wilde met niemand mijn verdriet delen en als ik wat vertelde, was het meeste niet verteld. Diplomatiek vertelde ik hoe ik me voelde en soms kwam er van alles uit, wat ik niet wilde vertellen. Waarom, zou je denken. Dit was mijn verhaal, mijn leven, mijn verdriet hoe ik ermee omging.

Alleen in mijn blogs kon ik mezelf zijn, mijn verhaal vertellen, hoe ik het belegde en ermee omging. Voornamelijk mijn lieverd, kinderen, mijn vader, schoonouders, broer, zus en mijn “echte vrienden”, zagen echt wel, dat ik met mijn eigen gevoel vechtte. Al zag ik mijn broer en zus niet veel, ze belde of als ik ze tegenkwam, mijn vader, schoonouders en zeker mijn 3 allesies, verdomd dat ik dan net een slechte dag had, of een huilbui had gehad, was er met één van hun wel contact.
Ik wuifde ’t weg met een lach, of zei “er is niks”, of ik snauwde, of ging poetsen (zolder opruimen, of de kasten opruimen) moest iets doen dan, want ik voelde me dan betrapt. De Spaanse wijn, ging er op zulke momenten, s avonds na t avond eten goed in. 2 flessen wijn per week gingen zomaar op (2 wijn per dag, mag toch is gezond, hield ik me voor).

‘Wie hield ik nou voor de gek?’

4 April in de ochtend, tussen 7 en half 8, meldde ik me ziek. Ik was moe, op, gebroken, verdrietig om het gehoorde nieuws, van vrijdags ervoor, dat ik te horen kreeg van me zus, dat ze uitbehandeld was en ze wel een behandelplan gingen opstellen, tot hoever dat kon. BAM, dat was heftig nieuws en heeft me heel t weekend bezig gehouden en heb naar 10 jaar, is in de spiegel gekeken, naar mezelf en vroeg aan mezelf, hoelang ik dat masker ophield.
Wie hield ik nou voor de gek?? Mezelf, maar ook andere en zeker als ik in mezelf, mijn gezin benoemde. Heb gehuild, geschreeuwd, letterlijk in elkaar gezakt van verdriet en ellende, omdat ik het niet meer wist en hoe ik ermee om moest gaan. Maandags nog gaan werken en toen ik thuis kwam, was ik een wrak. Mijn lievurd kwam thuis en ik rende huilend naar hem toe en heb eindelijk uit gesproken, hoe ik me voelde. Naar lange tijd zo gestaan te hebben, hebben we samen besloten, dat ik me de andere dag ziek zou melden.

Na me zoek gemeld te hebben, bij mijn werkgever (die heel koud reageerde), gelijk om half 9 de huisarts gebeld voor een afspraak. Kon dezelfde dag nog terecht. Een uur bij de huisarts me verhaal gedaan. Conclusie :opgebrand en tegen burn-out aan. Ik kreeg slaap medicatie en moest week erna terug komen. Eerst maar eens goed slapen. Nou dat heb ik gedaan hoor. Zowel overdag en nachts. Er kwam niks uit me handen, die week en was onrustig en lusteloos. Niet de gezelligste persoon destijds.

Terug bij de huisarts, er was er niet veel verbetering en huisarts schreef voor overdag rustgevende medicatie voor en voor de nacht en hij schreef ook nog een verwijsbrief naar een psycholoog. En zou hem ook nog bellen en bijpraten, omdat hij het een spoed consult vond. (mafkees dacht ik, gelukkig niet hardop uitgesproken) Want Moest IK daar naar toe. ik…. Pffff, die zag ik ECHT NIET aankomen (een angst die werkelijkheid werd).
Maar trouw een afspraak gepland de volgende dag en kon al week erna al, voor een eerste consult. Wat ik tot die tijd in me hoofd haalde en dacht, is zachtjes uit gedrukt erg verdrietig, want ik boorde mezelf in de grond, met allerlei scenario’s.

Met pijn in mijn buik naar de psycholoog
Ik ging met pijn in me buik naar de psycholoog. Ik belde aan een er verscheen een man en ik dacht in mezelf, wat een koekerd. Hij stelde zich voor als Paul, gaf me een hand en wenkte me binnen, naar zijn kantoor. Een ruimte vol met boeken, foto’s van zijn gezin aan de muur hingen en voor de boeken stonden, gekke voorwerpen die ik niet kon benoemen wat het was of waar het op moest lijken die op de vensterbank stonden, een grote vervormde moderne tafel, waar alleen een laptop, een pen, een printer (van volgens mij uit de middeleeuwen hihi) en een bril op lag. Achter de tafel stond een enorme bureaustoel (waar Paul zat) en tegenover Paul achter de tafel, stonden 2 suède zachte stoelen, waar ik in mocht plaats nemen en er hele maal in weg zakte (zo voelde ik me nog kleiner en ellendige ik me al voelde). In een hoek stond een gitaar.
Mijn aandacht voor dit alles werd verbroken, toen Paul me vroeg, wat ik wilde drinken. (Natuurlijk koffie met melk en suiker). Hij excuseerde zich en ging koffie halen. De 5 minuten dat Paul weg was, leken er wel 10 voor mijn beleving. Hij nam plaats op zijn troon, en dronk zijn koffie. Voelde me wat ongemakkelijk, want wat moest ik beginnen, wat moest ik vertellen, hoe zou ik het consult ervaren.

‘Toen ik klaar was met vertellen begon ik te huilen’

Paul begon te vertellen over zichzelf en wat hem tot psycholoog heeft gemaakt. Na 10 min begon ik me lichtelijk te irriteren en sprak dat naar hem uit. Ik zei “ik ben hier volgens mij, voor mezelf toch?” Toen begon Paul me te bestuderen en zei gelijk “nou dan vertel maar eens, wat jou hier heeft gebracht” BAMMMM, ik was wakker en helemaal overrompeld en niet voorbereid op deze terugkoppeling. Damn, wat moest ik zeggen??? Waar moest ik beginnen?? Zei hem dat ook. Hij stelde me gerust en Paul zei me, van voren af te beginnen.
Nou ik ben begonnen met praten, praten en nog is praten. Toen ik vind, klaar te zijn met vertellen, begon ik te huilen. Dit was huilen, hoe ik nog nooit ervaart heb. 14 minuten lang. Merkte wel, terwijl ik vertelde en ook nog eens schaamteloos huilde, Paul op zijn laptop aantekeningen maakte. Toen ik me verontschuldigde voor mijn plotselinge huilbui en me nog verdedigde met het antwoord “waar dit nou ineens vandaan komt”, viel er even een doodse stilte. Paul bestudeerde me terwijl en begon na enkele minuten (wat voor mijn gevoel half uur was, want schaamde me kapot) te vertellen, wat zijn bevindingen waren:
*Ik was een sterke vrouw, die erg positief Is.
*Een vrouw die voor iedereen wil zorgen en klaar wilt staan.
*Een hele grote rugzak, die veels te vol zit met nare herinneringen en gebeurtenissen (ellende, die niet verwerkt waren en of positief afgesloten waren, veel vragen op antwoorden, waar ik mee zit)
*Me eigen ziektebeeld verwerken en positief plekje geven
*de dubbele diepflap met reconstructie van eigen weefsel, die gepland staat in september, waar ik heel nerveus en bang voor ben
*mezelf wegcijferen
*mijn masker voor andere opzetten, zodat ze denken dat het je goed gaat. En al het andere, wat nog uit de rugzak komt.
Daardoor ben ik bij Paul terecht gekomen.

Ziekmelden
Als een klein vogeltje, maar wel opgelucht, zei ik naar zijn bevindingen, dat hij goede mensenkennis had en ik vaak me masker opzette, als ik me betrapt of ellendig voelde. Uit zelfbescherming naar mezelf, omdat ik me verdriet en pijn moeilijk kon en wilde delen met andere. (ben zelf ambulante begeleidster en kan goed oplossingen bedenken en handelen voor andere. Durf rond uit hardop uit te spreken, dat ik GOED in me vak ben. Is ook beaamd door professionals van andere organisaties, met een terugkoppeling hoe er soms gehandeld was en moest) Ook mijn werkgever beaamde mijn goede werkwijze (tot ik me ziekmeldde 4 april 2018 en 360gr omdraaide.) Zelfs mijn diploma MMZ3 (2016) behaald, tijdens me tweede diagnose bk met heel de fucking traject. Moest nog 1 jaar, toen dat bekent werd. Het was mijn drijfveer, houvast en afleiding van mijn ziekte, om door te gaan om toch mijn diploma te behalen. Het was zwaar, maar met de nodige hulp van de docenten, klasgenoten, vriendin die me soms door de opdrachten heen trok, mijn 3 mannen, die mijn antwoord en, verslagen en of opdrachten typte, als mijn vingers niet meer konden. Dan zei ik wat ze moesten typen. Zodat ik mijn huiswerk, opdrachten en eindexamens op tijd kon inleveren.
2x verlet van een schooldag. Dat was voor een portocath plaatsing en de operatie. Alle andere schooldagen er altijd geweest. Niet omdat t moest of uit zelf medelijden. Nee, maar omdat ik afleiding wilde om mee niet ziek te voelen en om mijn diploma te behalen, zoals andere klasgenoten. Heb ook van begin af aan gezegd, dat ik geen medelijden wild e een ze me gewoon moesten behandelen. (tja ik had ineens doekjes opofferen een haarwerk, maar werd altijd als Maryann gezien, gewoon een klasgenoot.) de dag van diploma uitreiking was erg bijzonder. Er stonden foto’s op het scherm, een klasgenoot met doekjes op het hoofd en met een haarwerk op. 10 juni 2016 was het. Ik had weer beetje gekruld haar en andere leerlingen van andere klas, waren die leerling aan t zoeken. Waar is ze, riepen ze. En toen ging ik staan (vergeet ik nooit meer) de staande ovatie en het harde klappen van de docenten en iedereen die bij deze uitreiking was, ze benoemde helaas mijn ziekte en mijn doorzettingsvermogen en de omgaan om toch de diploma in de pocket te mogen krijgen. Mijn docent zei, dat ik een voorbeeld was voor vele andere en ik trots mocht zijn op mezelf. Dit was zwaar, maar heb het er graag voor over gehad. Gewoonweg omdat werken in de zorg voor mij is weggelegd als mensen mens en zich kan verplaatsen in andere, om zo oplossingsgericht te kunnen handelen.

‘Op zulke momenten vervloekte ik mezelf’

Ben zo goed in me vak, mijn eigen ellende duwde weg en zette mijn masker op , voor mijn eigen sores. Ik haalde voldoening uit me werk, maar ik vergat 1 ding
MEZELF.
Ik liep zonder ik er zelf erg in bad, mezelf voorbij, zonder mezelf een goededag te zeggen.

Ik wilde zorgen voor mijn cliënten, mijn gezin, huishouden moest top zijn en het was nooit goed, als mijn 3 mannen bijsprongen. Gaf ze altijd een grauw of een snauw. Maar toch bleven ze het pikken (de boze moeder, vrouw die vond dat haar 3 mannen dacht, dat ze geen goede moeder, vrouw was,. Want ze namen in mijn ogen het huishouden over, terwijl ik dat zelf wel kon (ik was altijd bezig naar mijn werk avonds of op een vrije dag. Mijn lievurd had gelukkig uitlaatklep en kon zich terugtrekken bij zijn duifkes.
De kinderen zaten op school en werkte. Gelukkig konden ze zich uiten en desnoods hun verhaal bij de mentors kwijt, bij papa, (die vond t wel heel moeilijk om de kinderen verdrietig te zien om mama. Maar deed er alles aan om ze bij t e staan en vroeg vrienden soms wel eens om raad en vertelde zijn eigen verdriet soms) en bij familie /vrienden, die van heel de situatie op de hoogte waren. Mijn lievurd heeft veel te verduren gehad. Dat verdriet zag ik zeker wel en van mijn boys.
Op zulke momenten vervloekte ik mezelf omdat ik niet wist hoe ik hun verdriet weg kon nemen. Snel dat masker op, om niet te laten zien, hoeveel verdriet en in ik hiervan had.

EMDR therapie
Het volgende consult met Paul, wilde hij testen gaan doen en samen een vragenlijst invullen en wat daar allemaal naar voren en uit zou komen, een behandelplan maken met wat nodig zou zijn voor mij, om wat er in mijn rugzak zat, te verwerken en een plaatsje te geven, om sterk en krachtig hieruit te komen, zodat ik in september (de geplande datum dubbele diepflap met reconstructie constructie van eigen weefsel) relaxed en zonder masker, deze operatie in kon gaan. De rugzak ‘ver’draagbaar zou zijn.
Uit de testen en vragenlijsten zijn EMDR THERAPIE en EMOTIONALLY FOCUSED THERAPIE Gekomen. We zijn ermee aan de slag gegaan. Veel gepraat, gehuild, herinneringen en gebeurtenissen naar boven gekomen, die ver weg gestopt waren.
Er over gepraat en het was heel bizar om te ervaren, hoe er iets naar boven komt, het uitspreekt en het een positief plekje kan geven eindelijk. Veel geslapen, veel van me af geschreven en me eigen het afgelopen jaar HEEL GOED zelf leren kennen. Me bewust in de spiegel gekeken en me afgevraagd, hoe het zover heeft kunnen komen, zonder dat ik er zelf erg in bad. De spiegel heeft me geleerd, om me masker af te zetten en er voor te gaan. Vooraan in de rij te lopen, ipv achteraan in de rij. Dit was nieuw voor mij, maar acceptabel en voelde me er heel fijn bij. Heb er leren genieten van alles om m e heen. Te accepteren wat je niet kunt veranderen en er positief mee om te gaan.

Wauw, wat heeft Paul, de EMDR en de EMOTIONALLY FOCUSED THERAPY me goed gedaan en veel los in me gemaakt om dat te ordenen. Wat heb ik mezelf aangegaan. Ik dacht dat ik sterk was. Was ik ook. Maar nu nog sterker en krachtiger ZONDER dat masker.

Reconstructie
Toen kwam het bewuste telefoontje van Amphia Langedijk opname. 26 september (toen nog 2 weken) eindelijk de operatie, waar ik het allemaal voor deed, om alles te ordenen in me kopie, om relaxed de operatie uit te gaan. Daarna herstellen en gogogo.

27 september 2018
Na een “hele zware ” operatie van 11 uur en 45 min, kan ik NU al zeggen (na 5 dagen) dat ik me “redelijk” goed voel. Vannacht best ok geslapen (wel met medicatie) De pijn is met paracetamol en diclofinac voor nu goed onder controle te houden. Hoop dat dit zo blijft. Ik ga HEEL GOED luisteren en me grenzen aangeven aan mezelf, tot hier en niet verder. Gaat gewoon weg niet en dit herstel heeft ZEKER tijd nodig. Kan me nu we ok voelen,maar ben er nog lang niet.

Zag HEEL ERG tegen deze operatie op,donderdag voelde ik me zo gammel en dat er meerdere vrachtauto’s tegelijk over me heen waren gereden. Maar goed pluk de dag en geniet en dat doe ik zeker. Want het resultaat is overweldigend en ik was de tweede persoon, met deze nieuwe dubbele diepflap methode met reconstructie techniek. (Deze techniek kan alleen maar gedaan worden, als je kiest voor amputatie met gelijk reconstructie)
En ik mag zeggen:”IK BEN DE GELUKKIGE, MET OVERWELDIGEND RESULTAAT, en een GROOT compliment voor deze doktoren en alle andere professionals (met 12 man sterk voor MIJN operatie), die het “maar geflikt” hebben, om een super resultaat te geven.

Het gaf op afstand ook moed, dat de 3 mannen thuis ook alles draaiende houd en. Maak je als moeder en vrouw ook zorgen om (ik in ieder geval wel) heb graag alles spik en span. (GOED GEDAAN KANJERS)

‘Wat ben ik trots op mezelf dat ik het gewoon gedaan heb’

En zal het 1 keer zelf zeggen:
WAT BEN IK TROTS OP MEZELF, DAT IK HET “GEWOON GEDAAN” heb,Na alle scenarios in me hoofd haalde en me constant afvroeg, WAAROM IK en de vele andere vragen. Ik kan er NU simpel een antwoord op geven:

Dit is MIJN lopende weg, die ik bewandel. Met ECHT alles erop en eraan. Dit alles heeft me gemaakt, wie ik NU ben. En ik ga echt vol trots zeggen dat ik een POWERGIRL ben, zoals vele altijd tegen me zeggen, maar altijd HEEEEEEL bescheiden in ben, maar ze toch volmondig ga zeggen: JULLIE HADDEN EN HEBBEN gelijk

Met de juiste woorden, ik ben er weer en ben sterker terug gekomen dan ooit . Nu ZONDER masker en vrouw die altijd maar door ging. Avonds op tijd gestrekt lag om vervolgens de andere dag weer door te gaan. De handvatten van Paul, medicatie, huisarts en de juiste personen om me heen heb ik de afgelopen 10 jaar een nieuw en gezond plekje kunnen geven. Geeft me de spirit om op en te staan en eindelijk het oude boek dicht te slaan en “letterlijk” (gekregen van me vriendin) een nieuw leeg boek te openen, om vervolgens weer bergen en dalen te belopen, maar nu “ver” draagbaar en ZONDER masker en als eerste vooraan in de rij.

Er Staan me veel nieuwe uitdagingen te wachten en leuke dingen in het vooruitzicht. Eerst even Hierin de juiste keuzes maken. Gebeurtenissen netjes af sluiten, zoals het hoort. Genieten van alles wat er staat te gebeuren en in t vat zit.

Heb het VERDOMME gewoon geflikt. Doe dat maar is na…….BAM

Mary-Ann

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *