Sam (47): “Ik heb het gevoel herboren te zijn met een lichaam met andere capaciteiten”

Naar aanleiding van het online komen van de podcastserie De herontdekking van haarzelf – een serie over seksualiteit na borstkanker – schreef één van de vrouwen die in deze serie aan het woord komt, Sam Janssens, een blog voor Pink Ribbon. Lees hieronder over Sams ervaringen.

10 september 2018
1 reactie

Tags: , ,

“Met wat ik nu weet zou ik het niet aangekund hebben om vooraf de impact van de kankerbehandeling en nasleep ervan op mijn relationele, seksuele leven te weten. De relatie met m’n levensgezellin, die ik ontmoette in het jaar na m’n behandelingen, heeft de gevolgen van het kankerverhaal niet overleefd. Het is natuurlijk kort door de bocht om te stellen dat alles daarmee staat of valt, er speelden uiteraard ook andere omstandigheden die onze relatie ondermijnd hebben. Maar uiteindelijk voel ik me toch, als het ware, ‘gedumpt’ omdat ik haar op seksueel vlak niet meer kon geven wat zij wilde kunnen ontvangen opdat zij onze relatie ‘als gezond’, mijn liefde voor haar als ‘volledig’ kon blijven ervaren.

“Alles staat op z’n kop”

Van de dokters krijg je bijvoorbeeld te horen dat je lichaam in een vervroegde menopauze terecht zal komen. De technische betekenis van dat woord ken je, maar niet hoe dat zou inwerken op m’n voelen en handelen, en uiteindelijk op m’n Zijn. Hoe iemand iets beleeft en van daaruit aanpakt, is een heel persoonlijke zaak. De artsen kunnen het dus alleen maar hebben over de theoretische impact. Vanaf daar moet je er zelf iets van maken. En dat gaat in mijn geval met veel vallen en weer opstaan. Met jezelf geconfronteerd voelen met een eindeloze onmacht over het feit dat je jezelf niet uitgelegd krijgt aan de ander. Het is al moeilijk om voor jezelf alle veranderingen te erkennen en begrijpen en aanvaarden…Waar je (ik) vooral nood aan hebt, is iemand naast je bij wie de dingen mogen zijn zoals ze zijn. Iemand die mijn waarheid, mijn ervaringsdeskundigheid niet in twijfel trekt, niet vergelijkt met wat doorgaans ‘normaal’ is binnen een in-relatie-staan, of op een bepaalde leeftijd. Niks is nog normaal. Alles staat op z’n kop…

Nieuwe capaciteiten ontdekken
Ik heb het gevoel herboren te zijn met een lichaam met andere capaciteiten. Als een peuter die leert stappen, word ik door het leven uitgenodigd om die nieuwe capaciteiten te herontdekken. Met vallen en opstaan, net zo ervaringsgericht als die peuter dus. Alleen is dat als volwassene niet evident, want je bent uiteraard geen onbeschreven blad. Heel je handelen komt voort uit een aaneenschakeling van cellen die allemaal hun herinneringen hebben opgeslagen op basis van voorgaande ervaringen. En die herinneringen zitten daar nog steeds opgeslagen, die zijn met de kankerbehandeling niet gewist. Dus ook de herinneringen aan onstuimige vrijpartijen, hartstochtelijke gevoelens en emoties. Dat dat alles ook vervlakt, heb ik met schade en schande en verlies en verdriet ervaren.

Een van mijn grootste uitdagingen bij deze kankerervaring blijkt om mijn “herinneringsnetwerk” terug aansluiting te laten vinden bij mijn van de nacht op de dag veranderde lichaam, mijn even bruuske veranderde aankunnen en volhouden, waarvan ik niet vermoedde dat het zo fundamenteel en chronisch aangetast was. Mijn bewustzijn holt achterop, heeft zich niet even bruusk als de diagnose, ingreep, behandelingen en de gevolgen ervan weten aan te passen.

Een voorbeeld…
Ik had mijn levensgezellin leren kennen net na de behandelingen. Mijn lichaam was dus al ontboezemd en mijn uiterlijk is nooit een struikelblok voor haar geweest. Integendeel zelfs, mijn lijf was voor haar een uitdagende zoektocht naar niet evidente erogene zones. Het was ook het moment waarop mijn lichaam de gelegenheid terug kreeg om met iets anders bezig te kunnen zijn dan te overleven. Ik ging terug een berg beklimmen, vrijde met mijn nieuwe partner de sterren van de hemel, en vierde het leven zoals nooit tevoren.

Mijn handelen, met name ook het vrijen, werd in die periode duidelijk nog sterk gestuurd door mijn celherinnering en hield geen rekening met de gevolgen (vermoeidheid, slapeloosheid, spier- en gewrichtspijnen, verminderd libido, …) van de kankerbehandeling en de niet te vermijden ovariëctomie 2 jaar later. Dat alles heb ik pas later beseft, en aanvaard. En ik denk dat het rouwproces bij mijn levensgezellin om het verlies van mijn zin in en nood aan seks pas begon op het moment van mijn overgave aan de onontkoombaarheid ervan.

“Ik ervaar dat het me aan zin, veerkracht, energie ontbreekt om te blijven uitleg geven”

Het komt erop neer te leren m’n eigen kunnen en aankunnen waar ik gewend aan was en kende van mezelf niet meer als maatstaf te nemen, maar mezelf en elk toekomstig nieuw in-relatie-staan stapsgewijs helemaal her uit te vinden, om relatiegewijs nieuwe, positieve ervaringen op te doen, en dat blijkt geen sinecure, want nieuwe mensen stellen dezelfde vragen, hebben dezelfde onzekerheden, angsten, twijfels gevoed vanuit een onwetendheid, vanuit een niet begrijpen dat ‘alles’ er zo anders dan ‘normaal’ aan toe gaat. En ik ervaar dat het me aan zin, veerkracht, energie ontbreekt om te blijven uitleg geven, omdat het als een mezelf verantwoorden aanvoelt. En ik heb er gewoon enorme nood aan om een betekenisvol iemand naast me te kunnen voelen, die niet alles hoeft te begrijpen, die de dingen niet persoonlijk neemt, en voor wie de dingen mogen zijn wat en hoe ze zijn. Anders dan gangbaar, maar even goed. Iemand dus met een ongecompliceerde, aanvaardende levenshouding, waarbij vragen niet noodzakelijkerwijs een antwoord behoeven, maar eerder een uitnodiging tot ontdekking zijn. Ervaringsgericht. Vanuit een ‘ja-gevoel’. Het is werkelijk een zoektocht om een (nieuwe) relatie en liefde een invulling te kunnen geven vanuit wat het inhoudt om ‘om iemand te geven’, eerder dan vanuit een gevoel van passie, of verliefdheid, of zin hebben in seks / opgewonden zijn / raken van de partner…

Het is dus ook een zoektocht naar een heel nieuw lichaamsvocabularium, Niet ‘willen’ vrijen of ‘geen initiatief nemen’ bestaat vanuit een andere invalshoek. Is geen drogreden. Is geen uitvlucht. Is geen boodschap van ‘ik zie je niet graag’. Is geen afwijzing. Die andere invulling vinden, wel, het is niet makkelijk…

De enige weg die voor mij duurzaam lijkt en zinvol is, is die waarin ik bewust bij mezelf en mijn grenzen, mijn noden blijf. Wat me niet altijd lukt, want daarvoor moet een mens verdomd stevig in haar schoenen staan…

Focus verleggen
Wat me wél lukt, is om de focus te verleggen op wat wel nog mogelijk is. En om te willen wat ik krijg, eerder dan te willen krijgen wat ik wil. Dat klinkt sommigen noodlottig in de oren, als een soort van ‘genoegen nemen met iets minderwaardigs’. Maar dat bedoel ik niet met’ ik wil wat ik krijg’. Het is het resultaat van een lang aanvaardingsproces dat wat is goed is zoals het is. Het is de uitdrukking van een nederige, positieve levenshouding die doorgesijpeld is in alle gelaagdheden van mijn Zijn, waardoor ik mezelf geen reden meer geef om vast te zitten in de beperking, in wat niet meer mogelijk is. En ik kan alleen maar hopen dat ik een wezen tegenkom dat hierin vanuit haar eigen Zijn, haar eigen authenticiteit mee wil wandelen op m’n levenspad…

Wie meer te horen wil krijgen over hoe mijn ex-partner en ikzelf oplossingen hebben proberen vinden, kan mijn bijdrage aan de podcastserie De herontdekking van haarzelf beluisteren.

Het is voor iedereen zo’n uniek en persoonlijk parcours, maar hopelijk kan mijn ervaring bijdragen tot iets van begrip of geduld of inzicht of (h)erkenning of wat dan ook. Alle goeds in elk geval aan allen die mij voorgegaan zijn, of een soortgelijke ervaring meemaken!

Warme groet,

Sam Janssens (België)

De foto maakte Sam dit voorjaar zelf op Öland in Zweden.
Sam: “De bomen die je erop afgebeeld ziet staan symboliseren VEERKRACHT voor me, essentieel voor iemand die na kanker doorleeft… Want je ziet hoe ze neergeslagen zijn door de hardnekkige winden die er op dat eiland woeden, en toch overeind blijven. Meer nog, ze vormen in mijn ogen levende kunstwerken, en dat soort van inspiratie kunnen wij, overlevers van kanker, ook betekenen voor anderen die ons verhaal delen.”

Over De herontdekking van haarzelf

De herontdekking van haarzelf bestaat uit vijf afleveringen. De eerste aflevering richt zich op een breed publiek en bespreekt een aantal belangrijke onderwerpen op het gebied van seksualiteit na borstkanker: de borsten en lichaamsbeeld, hormonale veranderingen, vermoeidheid, en intimiteit en relatie. In de vier daarop volgende afleveringen worden de onderwerpen verder uitgediept. De makers spraken met een chirurg, internist-oncoloog, psycholoog-seksuoloog, mindfulness trainer, haptonoom en vrouwen die zijn behandeld voor borstkanker en hun partners.

 

 

1 reactie

  • A. van den Berg says:

    En heel goede beschrijving, maar dan nog is er een partner die me kan bewegen, anders houdt welke relatie dan ook, geen stand!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *