Leven tussen hoop en vrees

Het is weer oktober, borstkankermaand. Deze maand vragen we met het thema ‘Leven tussen hoop en vrees’ extra aandacht voor uitgezaaide borstkanker. Een thema waar nog veel te weinig over wordt gesproken en waarover de informatievoorziening gering is. Susan Veenhoff, directeur Stichting Pink Ribbon, vertelt waarom gekozen is voor dit thema.

1 oktober 2012
20 reacties

Tags: , , , , , ,

“Sinds mijn start in januari als directeur van Pink Ribbon heb ik meer dan tachtig gesprekken gevoerd. Met borstkankerpatiënten, hun naasten, hun oncologen en hun verpleegkundigen. Ook sprak ik wetenschappers en belangenorganisaties. De gesprekken met uitgezaaide borstkankerpatiënten hebben de meeste indruk op mij gemaakt. Deze vrouwen hebben te horen gekregen dat ze niet meer beter zullen worden. Een zwaar onderwerp voor de arts om te vertellen, nog veel moeilijker voor deze vrouwen en hun naasten.

Boosheid, eenzaamheid, hoop en angst wisselen elkaar af. Maar ze hebben ook een sterke drive om de laatste tijd van hun leven zo mooi mogelijk te maken.

Juist in díe tijd, als vrouwen met borstkanker aandacht van hun omgeving nodig hebben, krijgen ze die soms niet. Omdat de omgeving het moeilijk vindt om met ze te praten.
Ik heb verhalen gehoord over vrienden die niet meer bellen, buurvrouwen die de straat over steken om maar niet in gesprek te hoeven raken en patiënten die in een sociaal isolement raken. Deze verhalen zijn moeilijk om aan te horen en hebben me diep geraakt.

In de borstkankermaand oktober staan we daarom samen met andere borstkankerorganisaties bij deze patiënten stil. We vragen met het thema ‘Leven tussen hoop en vrees’ extra aandacht voor uitgezaaide borstkanker.
Het is een thema waar nog veel te weinig over wordt gesproken. Er is ook weinig informatie over.

Ik hoop dat de activiteiten die in oktober zijn georganiseerd veel aandacht zullen krijgen, zodat we dit taboe kunnen doorbreken en fondsen kunnen werven voor onderzoek en projecten op het gebied van uitgezaaide borstkanker. Het is een thema dat onze aandacht verdient. Fijn als je me wilt laten weten of dit ook gelukt is (susanveenhoff@pinkribbon.nl).

Hartelijke groet, Susan”

Wat wil Pink Ribbon in de toekomst bereiken? En, hoe? Sanoma Media interviewde Susan Veenhoff (directeur Pink Ribbon). Lees hier verder.

20 reacties

  • Dat lijkt mij een heel erg goed thema!
    Mijn papa is gestorven aan kanker. Toen we wisten dat hij niet meer te genezen viel sloot een deel van de familie zich ook af van ons. Ze kwamen nooit op bezoek en vroeger niet achter hem. 2 maand lang. Tot het steeds slechter en slechter ging. Toen zijn ze soms langs gekomen maar het was altijd heel ongemakkelijk en onwennig. Niemand wist wat te zeggen.
    Ik denk dat het daarom heel goed is om “leven tussen hoop en vrees” als thema te nemen. Het kan veel mensen steun geven denk ik.
    Groetjes,
    Sarah

  • Angelique says:

    Op 5 December 2011 kreeg ik te horen dat ik een kwaadaardige borstkanker had en ja, je wereld stort in.
    Net als daarnet bij Koffietijd (de dame die te gast was met haar enorm lieve dochter) dacht ik plots (na eerst een paniek reactie gehad te hebben toen de chirurg mij “het” vertelde) …. oké, ik stap in en ga ervoor en als ik moet sterven ….. het zij zo.
    Nu zijn de behandelingen achter de rug en het was een enorme drukke tijd, het ziekenhuis werd bijna mijn thuis en je schrok niet meer van al die apparaten enz.
    Waar ik nu wel van geschrokken ben is dat iedereen die zich eerst familie, vrienden, hulpinstanties enz. noemde en vooral de z.g.n. hulpinstanties je ineens de rug toe keerde.
    Zelfs mijn geestelijk hulpverlener waar ik al maanden (voor ik wist dat ik kanker had) bij kwam om mijn “problemen” probeerde weg te spreken liet mij vallen als een baksteen … hoe bestaat het!
    Nog een (belangrijke) instantie die er eigenlijk (dragen althans de naam) voor zijn mensen die ziek zijn te steunen deden beloftes om ze daarna niet na te komen, je hoorde gewoon niets meer van ze en je had ze zo hard nodig.
    Op 16 juli j.l. liep de laatste chemokuur mijn lichaam in en natuurlijk ben ik nog steeds ziek maar nu de behandeling achter de rug is valt het op hoe stil het ineens is geworden, stil, eenzaam en angstig.
    Niemand spreekt nog tegen je en dat terwijl je eigenlijk NU juist mensen nodig hebt want het is juist nu zo stil geworden en je bent nu zo eenzaam en bang.
    Zijn zij ook bang of ?
    Mijn moeder zij op de dag dat ik “klaar” was met de behandeling dat ik nu eindelijk weer met haar mee kon gaan boodschappen doen en andere mensen vonden ook dat ik nu eindelijk maar weer eens op moest staan en mijn plicht moest gaan doen.
    Snapt u het?
    Ik niet.
    Wat ik zeggen wil is dat wij zo’n behoefte hebben aan “soms” een MENS die heel even tegen je zegt dat je geen melaatse bent, niet in een hokje gestopt wordt maar er gewoon bij hoort.
    Gewoon even de moeite neemt je te vertellen dat je nog leeft en er nog bij hoort en beseft dat ook ik (en zoveel met mij) tussen ‘Leven tussen hoop en vrees’ leef.

    Groetjes,
    Angelique

  • Melanie says:

    Een geweldig onderwerp! Mijn moeder heeft 2 jaar geleden borstkanker gehad en je merkt dat mensen met een boog om haar heen liepen. En dat alleen omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen! Ik vond dat verschrikkelijk om te zien, mijn moeder heeft me daarom geleerd: als je niet weet wat je tegen zo iemand moet zeggen, dan begin je gewoon met: Ik wil wel vragen hoe het met je gaat, maar ik weet wel dat het niet zo goed gaat. Dan heb je toch een begin!

  • Marian Thijsse says:

    Toen ik bijna 50 was kreeg ik een oproep om een borstfoto te laten maken en ik ben blij dat ik dat ik die foto heb laten maken want er bleek een (nog piepklein) kwaadaardig gezwel te zitten. Dat is operatief verwijderd en de poortwachtersklier (eerste lymfklier in de borst) is ook weggehaald. Daarna kreeg ik ook nog de nodige bestralingen. Gelukkig ben ik nu van de kanker af maar waar ik (helaas) nog niet van af ben (en het medicijn om dat weg te krijgen is er nog niet) is MS. Maar we blijven positief!

  • jolanda says:

    Hallo Angelique

    Wat is dit herkenbaar. Ik heb zelf 2 x borstkanker gehad en het hele traject doorlopen van chemo tot bestralingen en borstamputatie.
    Ik weet nog heel goed dat 1 november mijn laatste bestraling was en dat het toen voor mij pas begon. Je bent aan het overleven en als alle behandelingen achter de rug zijn dan begint het pas voor ons. Ik had echt zo iets van jeetje wat is mij allemaal overkomen. Mijn omgeving was erg lief maar het leven gaat gewoon door en inderdaad er wordt weer gewoon van je verwacht dat je weer meedoet.
    Mijn man nu mijn ex zei letterlijk tegen mij toen ik wilde praten:sorry hier kan ik niks mee dan ga je maar hulp zoeken….
    Mijn huwelijk is ook mede daardoor op de klippen gelopen….
    Ik weet nu als ik weer een keer een vorm van kanker krijg dan is het zoals mijn radioloog zo mooi zegt…Pappen en nat houden.. Dan word ik niet meer beter…
    Dat is een rare gewaarwording om mee te leven.
    Ik ben erg positief maar soms bekruipt me een akelig gevoel…WAT ALS….
    Ik probeer daar niet teveel bij stil te staan en ECHT te genieten van alle lieve mensen om mij heen en de kleine dingen die dagelijks op mijn pad komen…
    Ik ben echt een open boek en heb altijd gewoon verteld wat mij is overkomen maar soms houd ik mijn mond want dan zien mensen niet meer JOLANDA maar BORSTKANKER en dat wil ik NIET.
    Wij weten dat KANKER altijd een deel van ons leven zal blijven…
    Het is aan ons hoe wij daarmee om gaan en dat gaat de enedag beter als de andere dag…en al die emotie,s die daarbij horen.
    Ik wens jou heel veel kracht en liefde toe…

    liefs Jolanda

  • Najat Annia says:

    Lieve Angelique,

    Je verhaal heeft me diep geraakt, mijn mama is vorig jaar aan kanker overleden, ik snap precies wat u bedoelt want mijn familie, vrienden kennissen hebben toen ons te rug terug gekeerd. en sindsdien hoef ik ze nooit meer te spreken.

    Ik wens u veel sterkte.

    Liefs, Najat

  • Marian says:

    Wat zijn deze reactie’s allemaal herkenbaar voor mij ondanks dat ik het geluk heb dat er bij mij geen uitzaaiingen zijn.

    12 jaar geleden heb ik voor het eerst borstkanker gehad en heb een borstamputatie ondergaan en er volgde geen nabehandeling.
    Vorig jaar Maart 2011 voor de tweede keer borstkanker en weer een borstamputatie met daarna chemo.
    3 weken na de laatste chemo in september 2011 had ik controle bij de oncoloog gehad en alles was in orde en inderdaad moet je dan gaan proberen om de draad weer op te pakken.
    2 dagen na deze controle hevige buikpijn en weer naar het ziekenhuis en er bleek een tumor in mijn darm (darmkanker) te zitten dus weer een operatie maar gelukkig is de operatie goed verlopen en alles was weggenomen dus er volgde geen nabehandeling.
    Natuurlijk ben ik heel blij dat er geen uitzaaiingen zijn gevonden maar na 3x diagnose kanker ben je heel erg bang en angstig.
    Ik heb er altijd heel goed over kunnen en willen praten maar helaas botste ik vaak tegen een muur van onbegrip.
    Ook bij mij waren er steeds meer familie / vrienden / kennissen die hier niet mee om konden gaan en dan ook wegbleven of reageerde van “het is nu toch klaar” of “je hebt toch geluk gehad”
    Voor mij was het nog lang niet klaar ik moest na die operatie’s en chemo pas beginnen om er weer boven op te komen, weer vertrouwen te krijgen en proberen de draad weer op te pakken maar dit heel moeilijk als je geen steun en begrip krijgt van buiten.
    Ik heb hierover gesproken met hen en mail’s verstuurd met wat mij bezig houd en ik heb proberen uit te leggen dat je steun nodig hebt maar helaas bots je tegen een muur van onbegrip.
    Gelukkig zijn er veel hulporganisatie’s waar je terecht kan en die je wel begrijpen en waar je
    (h)erkenning vind.
    Ik heb ook altijd gezegd: Nee ik ben niet zielig ik hoef geen medelijden maar het enige wat ik wil is BEGRIP en STEUN voor de situatie waar je in zit.

    Voor iedereen heel veel sterkte.

  • Ik heb borstkanker en ben de derde in een gezin met negen meiden die borstkanker hebben.Een zus is 23 jaar geleden eraan overleden en de ander is inmiddels 13 jaar geleden zij leeft gelukkig nog.Ik heb een borstbesparende operatie ondergaan en na een week of drie zijn mijn lymfklieren verwijderd ,waren niet schoon .Ik krijg nog 2 chemo’s van de 6 en daarna 28 bestralingen Ik heb een grote familie en een grote kennissekring en ik moet zeggen dat ik GELUKKIG wel de steun en begrip heb van broers,zussen,zwagers,schoonzussen,ooms ,tante’s,neven,nichten,collega’s en vrienden.Er gaat sinds april toen ik het te horen kreeg bijna geen dag voorbij zonder dat er iemand aankomt.Als ik deze reactie’s lees kan ik het me bijna niet voorstellen dat het dus ook anders kan gaan, voor ons is het de normaalste zaak van de wereld dat je elkaar helpt .De bestralingen worden vanaf december in Dordrecht gedaan ca 20 min. rijden en is nu al geregeld om onder elkaar heen en weer te rijden. En nee, ik ben zeker niet zielig en wordt ook niet zo behandeld, maar ik kan er wel over praten en mijn angsten kenbaar maken en misschien komt het omdat we al veel meehebben meegemaakt in onze familie.
    Ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat dit voor iedereen veranderen zal , want je hebt inderdaad die STEUN en BEGRIP nodig en iedereen die het nodig heeft mag mij mailen

    Voor iedereen heel veel sterkte
    Liefs en XXX An

  • Miranda Campo says:

    Ook voor mij is dit zo herkenbaar….

    Ruim 2 jaar geleden kreeg ik de diagnose “borstkanker met uitzaaiingen op de longen”. Het is heel vreemd om te merken dat soms juist de mensen (een deel van onze familie en een aantal vrienden) waar je steun en hulp van verwacht, er niet voor je zijn. Ik heb daar veel verdriet van gehad en vind dat nog steeds op sommige momenten moeilijk om te accepteren. Gelukkig heb ik ook een fijne vriendinnengroep om mij heen die met mij (en mijn man) zijn begaan en ons wel steunen. Juist in een periode waarin er zoveel op je af komt en je leven zo wordt omgegooid, heb je zoveel behoefte aan liefde en warmte om je heen.

    Veel sterkte voor iedereen die met deze rotziekte te maken heeft.
    Liefs,
    Miranda

  • Levend met uitgezaaide borstkanker vond ik het thema VERTROUWEN voor een pink ribbon award foto-wedstrijd best wel een moeilijk thema. Maar nu ik het een tijdje rond heb laten gaan in mijn hart, geest, lijf, gevoel, toekomstverwachting en verlangen heb ik er hele mooie beelden bij gekregen. En is het een heel mooi thema voor mijn foto geworden. Ik ga mijn overwegingen van waaruit mijn fotografe met mij de foto gaat maken hier nog niet openbaren. Dat kan wel na de afronding van de pink ribbon award.

  • leonoor pauw says:

    Momenteel maak ik een film met de titel BROZER over dit onderwerp. Heel belangrijk onderwerp. Je kunt ons volgen op http://www.brozer.nl Daar staat ook filmmateriaal op, interviews en een blog.
    Gezonde groet,
    Leonoor Pauw

  • siska says:

    Eind maart 2000 werdt er bij mij voor de eerste keer borstkanker geconstateerd,ik was toen bijna 35 jaar, heb toen in april een borstbesparende operatie gehad en 35 bestralingen. Vanaf het begin is er een stille cel blijven zitten, dit wisten we dus ook. Elk jaar op controle tot dat ik in juni 2009 weer heen moest en aan mijn dochter vroeg ga je mee? Heb ik het aangevoeld ik weet het niet altijd alleen naar de controles en nu vroeg ik mijn dochter mee. Ja hoor tijdens deze controle bleek dat ik weer borstkanker had in de zelfde borst als in 2000. De grond slaat onder je voeten weg, als je het hoort, heb me bij elkaar geraapt en gelijk gezegd deze borst gaat er dus af. Alle onderzoeken gehad alles goed geen uitzaaiingen, zijn in juli nog 3 weken op vakantie gegaan met toestemming van de arts en ben toen in augustus 2009 geopereerd. Op 6 december 2010 borstreconstructie via de rugspier, na bijna 10 dagen ziekenhuis weer thuis, op 28 december weer een operatie, huid wordt zwart, dus dit weggehaald. Op 29 december weer het ziekenhuis in hoge koorst en erg ziek, daar werdt ik op 31 december weer geopereerd en is mijn prothese er weer uitgehaald, alles ontstoken door een huid bacterie. Nu ben ik in januari 2012 weer geopereerd en hebben ze een nieuwe prothese ingebracht en 1 oktober ben ik aan mijn gezonde borst geopereerd, want die was groter dan de linkerborst. Als het verschil erg klein was had ik het niet gedaan maar ik kon geen bh kopen zonder het verschil te zien. Al deze operatie’s van 6 weken niks doen enz. al die tijd heeft iedereen zich altijd ingezet, mijn moeder mijn dochters en mijn man. Ben ook dankbaar dat ik zulke lieve mensen om me heen heb. Wil alle lotgenoten ook heel veel sterkte toewensen .
    Liefs Siska

  • Jeannet says:

    Bij mij is het deze maand 2 jaar geleden dat er borstkanker werd geconstateerd. Ik bleek in beide borsten (op dezelfde plek en even groot) een tumor te hebben. Doordat het in beide borsten zat, en het daardoor niet als een afwijking voelde ben ik er vrij laat mee naar de dokter gegaan. De uitslag was: 2 hele grote tumoren in beide borsten en aangetaste lymfeklieren. Ik kreeg eerst een chemokuur waarvan ik zo ziek was dat ik hierdoor steeds in het ziekenhuis kwam te liggen. Hierna volgde amputatie van beide borsten en een okselkliertoilet beiderzijds. Hiervan heb ik ook weer met een ontsteking in het ziekenhuis gelegen. Daarna nog bestraling en ik dacht na dit alles, oké nu kan het alleen maar beter gaan. Nou dat is niet zo. Ik heb geprobeerd te werken maar dat lukte niet en zit nu thuis, en kan niet werken omdat het teveel pijn geeft, heb 2 armkousen om en een korset aan waardoor je ook weinig beweegruimte hebt. Dit alles met een kindje van 4 valt niet mee.
    Ook mijn en familie en schoonfamilie heeft ons geen enkele hulp geboden. Mijn eigen zus heeft niet eens de moeite genomen om langs te komen. En ook bij mij praatten de overburen ineens niet meer met me en ook sommige vrienden belden niet meer en kwamen ook niet langs. Alle hulp kwam bij mij uit onverwachte hoek. Van collega`s waar ik eerst niet veel contact mee had en mijn bazin. Ze boden gelijk hun hulp aan en meerdere collega`s hebben ook daadwerkelijk altijd voor me klaar gestaan en zijn ook vele keren mee geweest naar het ziekenhuis. Ook mijn bazin stond altijd voor me klaar en zorgde dat er altijd bezoek was in het ziekenhuis. Collega`s mochten langskomen onder werktijd, echt super was dat. Ik heb doordat alles vrienden verloren maar ook nieuwe ervoor terug gekregen. En verder moet je het toch allemaal zelf verwerken en ik merk dat ik nu pas besef wat er allemaal is gebeurt en dat mijn leven nooit weer hetzelfde zal worden en heb daar wel heel veel moeite mee. Maar ben een vechter dus zal uiteindelijk ook mijn draai in dit nieuwe leven wel weer vinden. Ik wens alle lotgenoten heel veel sterkte, kracht en geniet van de lieve mensen die om je geven.

    liefs Jeannet

  • siska says:

    Hallo Jeanet.
    Wat erg dat niemand van je familie en schoonfamilie jou heeft bijgestaan in deze onzekere periode. Dan ook nog een kindje van 4 jaar, wel erg heftig zeg. Ik hoop dat je man wel naast je stond in deze periode en wat goed dat je collega’s en je bazin wel voor je klaarstonden. Soms is het oneerlijk verdeeld in de wereld. Maar als je ziek bent dan denken de mensen niet na of zijn bang om contact met je op te nemen,want meestal weten ze niet wat ze moeten zeggen hoe raar het ook klinkt. Nu ben ik altijd heel open geweest over mijn ziekte en zelfs mijn dochters hebben er grapjes overgemaakt, dat de mensen soms wel eens dachten is dit normaal maar het heeft wel geholpen. Mijn dochters zeggen nu we hebben een hele moderne mamma straks.
    Wens jou dan ook heel veel kracht en sterkte toe.
    Liefs Siska

  • Ellen says:

    Het zou mooi zijn als Pink Ribbon eens een Magazine zou wijden aan het voorkómen van borstkanker.
    Voorbeelden over dat voorkómen zijn bv het artikel van dr. Ivan Wolfers , getiteld- Dromen van eeuwig jong zijn-
    En op de website van SVS-Meldpunt Klachten Siliconen staat bij Mammografie te lezen dat siliconen implantaten geen röntgenstralen doorlaten!

  • Ellen says:

    Wat zou het zou mooi zijn als Pink Ribbon eens een magazine zou wijden aan het voorkómen van borstkanker.
    Prof. dr. Ivan Wolffers heeft daar een artikel over geschreven, te vinden op internet, getiteld:
    Dromen van eeuwig jong zijn.

  • Rian den Ridder says:

    Lieve allemaal, ik voel en begrijp jullie heel erg goed. Mijn mama is 20 oktober 2012 overleden aan uitgezaaide borst kanker. Ik herken vele familieleden die weinig of niets van zich hebben laten horen, maar koester de familieleden en vrienden die mij gesteund hebben. Met de rest heb ik niet veel meer! Veel sterkte allemaal. Liefs van Rian

  • angelique says:

    Lieve Rian,

    Ik begrijp wat je bedoelt en hoe dan ook, al ben je altijd zo’n aardig mens geweest, in een geval als dit weet/besef je dat je het toch “alleen” moet doen en dat geldt waarschijnlijk voor alles als je zo over de afgelopen hel (behandelingen van kanker) na denkt.
    Bij mij was dat wel het geval, de enige steun die ik kreeg was van mijn echtgenoot, hij week niet van mijn kant en heeft het enorm zwaar gehad ook maar van mijn dochter heb ik niets gehoord of gezien.
    Pas nadat mijn behandelingen achter de rug waren belde ze zo af en toe en kreeg ik alleen maar verhalen van haar te horen dat er heel veel mensen toch aan kanker overleden.
    Verdere familie hebben zich ook gedistangieerd en belde niet eens meer en dat terwijl ze voordien de hele dag aan de telefoon hingen.
    Hoe dan ook, je wordt harder en je gevoel voor je z.g.n. familie heeft plaats gemaakt voor minachting (in mijn geval wel).
    Lieve Rian, ik ken je niet maar denk dat je met een enorme pijn van verdriet om je moeder rond loopt en ik zou willen dat ik je kon helpen, net als alle anderen die hier geschreven hebben, wat een pijn en verdriet en dat wordt je allemaal aangedaan door hen waarvan je toch “meer” had verwacht.
    Dank je voor je reactie, dank jullie voor jullie reacties en het zou beter zijn als we nazorg zouden krijgen vanuit een hoek waar ze er verstand van hebben en ons allen (gedupeerde, dus ook degene zoals Rian die er mee rond blijven lopen zonder enige vorm van geestelijke hulp) niet zomaar gelijk na de behandelingen lieten vallen maar voorzichtig zouden neerzetten (nog een poosje zo af en toe met je praten, even vragen “hoe gaat het nu, kunnen we je ergens mee helpen” of zo).

    Heel veel sterkte, warmte en vooral liefs Rian en alle andere die hier zijn en nog gaan komen.

    Angelique

  • Rian den Ridder says:

    Hoin Angelique,
    Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat?
    Rian

  • Angelique says:

    Hallo Rian,

    Ik was dit gedeelte al helemaal uit het oog verloren en kon het dan ook niet meer terug vinden en nu krijg ik jou berichtje op mijn e-mail, wat fijn 🙂

    Het gaat redelijk Rian, en ik denk dat wij (hier op dit “topic”) met z’n allen wel weten dat de wereld “na” kanker heel erg moeilijk is maar we zijn sterk geworden en vechten ons er doorheen.
    Ja toch??

    Nog steeds snel moe en dat terwijl je toch van alles doet om je krachten weer terug te krijgen.
    Nog steeds zeer pijnlijke handen (zenuwen uiteinden zijn aangetast door de chemo) en bij toeval heb ik vorige week vrijdag (j.l.) een EMG (niet echt prettig) gehad vanuit de neuroloog.
    Ook kan ik mijn vingers niet helemaal buigen maar gelukkig na een algeheel onderzoek bij de reumatoloog werd reuma uitgesloten en ook osteoporose was n.v.t.

    Ook nog steeds erg snel moe, buiten adem maar gelukkig niet zo lang dat je staat te hijgen om niets maar de vermoeidheid blijft wel behoorlijk hangen.
    Proberen als een “normaal” mens mee te doen met evenementen e.d. om dan toch toe te moeten geven dat je er nog veel te zwak voor bent, dat is de afgelopen tijd zo zeer tot me door gedrongen.
    De mensen hebben het waarschijnlijk niet door dat dit door de behandelingen komt, door je ziekte en spreken nu niet meer tegen je, ook zij leggen het waarschijnlijk verkeerd uit.
    En dat is wat je steeds weer tegenkomt dus heb ik besloten geen moeite meer te doen om bij andere mensen te mogen horen en eigenlijk is het leven best goed zo, lekker je eigen gangetje gaan …. samen met mijn lieve maatje, mijn echtgenoot.

    Mijn moeder ontkend nu zelfs dat ik uberhaubt kanker heb “gehad” (moet 9 december a.s.) voor controle en ik ben bang zoals “we” allemaal bang zijn.
    Eerst die pletmachine (de pijn omdat je daar bijna geen borst meer hebt dus er gekneusde ribben aan over houdt) en dan naar de chirurg voor de uitslag.
    Hoe zal deze zijn?
    Maar ach, eigenlijk kan ik niet anders denken dat ze deze dingen zegt om zichzelf voor te houden dat het niet zo is, wie weet.
    Ze is wel een oudere dame van bijna 90 jaar nu maar nog helemaal pienter, voor de volle 100%.

    Mijn dochter is van kwaad tot erger geworden, heel erg verdrietig ben ik geweest en degene (niet veel) zeggen dat ik het niet weet maar er nog heel erg veel verdriet van heb, ikzelf voel dat niet zo maar heb wel heel vaak nachtmerries over haar en dat zijn dan akelige en verdrietige, vermoeiende nachten.

    Ook toevallig dat je er nu naar vraagt of geen toeval ???
    Vandaag, 1 oktober, de maand van de ……..

    Er is nog niet veel veranderd behalve dat er nu, na een te lange periode van zoeken en vragen …. eenzaamheid vandaag een inloophuis hier in Lelystad geopend is van de IPSO.
    Ik werd gebeld en uitgenodigd maar weet je ….. het is allemaal zo zwaar geweest en mijn man en ik hebben ons er zo bovenop moeten knokken (geen hulp, van geen enkele instantie) dat we nu beseffen dat we het nu eigenlijk niet eens meer willen.
    Wel fijn voor degene die het nu zo nodig hebben natuurlijk zo’n inloophuis.

    Maar nu heb ik al heel veel geantwoord maar nu is mijn vraag aan jou Rian; ….
    Hoe is het met jou en hoe is het met jullie allemaal???

    Af en toe kom ik een dame (meerdere) tegen op Facebook waar je even contact mee hebt maar ook dat verslapt al ras daar je niet zo snel durft te vragen hoe het met haar gesteld is en andersom is het item dito merk je dan.

    Misschien leuk om elkaar op Facebook te treffen om daar wat meer contact te houden ???
    Hoeft niet maar zou wel kunnen.

    Heel veel liefs voor jullie allemaal en ik hoop van jullie te horen 🙂

    Liefs,
    Angelique

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *