Kracht, steun en motivatie

Saskia (41): Voordat mijn diagnose vastgesteld werd, was ik zo ontzettend goed en lekker bezig. In mei 2015 begon ik namelijk met hardlopen. Je wilt naar een doel en dat was voor mij de Dam tot Damloop 2015 met het bedrijf Hotel Okura Amsterdam waar ik al 13 jaar met veel plezier werk. Daarna kreeg ik steeds meer motivatie om een nieuw doel te zetten en ging ik door met trainen, dit keer voor de Halve Marathon Egmond in Januari 2016.

28 maart 2017
7 reacties

Tags: , , ,

Ik vocht mijzelf naar een bepaald niveau en werd steeds sneller en dat motiveerde mij nog meer. Ik kreeg zoveel innerlijke kracht en motivatie om op mijn doelen af te gaan (ook betreft voeding). En ik deed wel elke maand een run.

Daarom kwam de klap ook zo hard aan dat ik ineens ziek werd en al mijn doelen voorlopig in de ijskast moest zetten. Behalve het doel om beter te worden dan!

De avond dat ik een knobbeltje ontdekte vergeet ik nooit meer. Ik lag in bed op mijn zij en ineens kreeg ik een steek vanuit mijn linkerborst, ik voelde een knobbel in mijn linkerborst.

Ik vroeg aan een vriendin die ook borstkanker had gehad, wat wijsheid was en ik moest gelijk naar de huisarts van haar. Die verwees me vervolgens door naar het ziekenhuis en toen ging alles heel snel. Onderzoeken volgden en biopten werden genomen. De volgende dag hadden ze de uitslag al. Het gekke is dat tijdens de onderzoeken ik al voelde dat het foute boel was. Mijn gevoel werd dan ook bevestigd en de verpleegkundige zei gelijk: ‘Ok heb slecht nieuws Saskia…. Je hebt borstkanker!’

Mijn moeder was in shock! Haar dochter? Waarom?

Mijn moeder die mee was, was in shock! Haar dochter? Waarom? De verpleegkundige vond dat ik het sterk op nam. Ik hoorde mezelf tegen haar zeggen dat mijn scheiding zo hard was aangekomen een aantal jaar geleden, dat er een soort van knop is omgegaan en er niets anders is dan positief te moeten blijven…. Voor mijzelf, maar ook zeker voor mijn lieve kinderen.

Na vertrek uit het ziekenhuis moest ik het slechte nieuws nog aan mijn vader en mijn twee kinderen vertellen. Verbazing en ongeloof. Ook later bij mijn familie en vrienden, maar iedereen was super lief en onwijs behulpzaam.

Vol emotie stond ik een week na de uitslag tijdens de dagelijkse briefing, het team waar ik werk, toe te spreken. Na afloop kreeg ik een mobile van strengen met meer dan 1000 gevouwen kraanvogels. Gemaakt door het gehele keuken- en bedienings-team van Yamazato restaurant. Zo’n mobile wordt ook wel een Senbazuru genoemd en betekent ‘de wens voor geluk en gezondheid’.

Wat een prachtig cadeau was dat, onbeschrijfelijk wat dit me voor gevoel gaf. Zoveel steun, liefde, motivatie en waardering, alles wat je dan zo nodig hebt. Tijdens het gehele proces hebben de kraanvogels naast mijn bed gehangen en nog steeds.
Iedere ochtend stond ik op met de gedachte om met een gezond lichaam terug te keren om het team weer bij te staan. Blijven werken gaf mij tevens kracht om door te gaan.

Na iedere chemotherapie werd mijn lichaam meer verzwakt.

Gedurende de kuren bleef ik sporten zover als dat kon. Mede om mijn lijf zoveel mogelijk fit te houden. Ik moet zeggen dat dat niet echt makkelijk ging. Na iedere chemotherapie werd mijn lichaam meer verzwakt. Ik hield netjes een schema bij op welke dagen ik op moest passen vanwege verminderde weerstand en op welke dagen ik weer vitamines mocht slikken en andere supplementen. Mijn lichaam reageerde hier goed op.

Tijdens het rennen kwamen er ook veel (onverwerkte) emoties los! Ik had zelfs hele gesprekken met de koeien in de wei. Die bepaalde Zelfspot had ik nooit of zat ver verborgen maar door alles wat er gebeurde kwam dat naar boven. Dat hield me ook steeds op de been. Humor met een lach en een traan.

Mijn vijfde kuur hakte er behoorlijk in en ik kreeg een terugval. Hoge koorts, ik was mijzelf kennelijk voorbij gelopen. Ik was zo ontzettend moe dat zelfs mijn ouders mij niet meer herkenden. De normaal zo energieke Sas was er even niet meer. Daarna ging het gelukkig steeds beter, mijn energie kwam langzaam weer terug. En geloof het of niet ik had een nieuw doel voor ogen en dat was de Brooks run van 10 km!

Mijn oncoloog was vol ongeloof, maar stond achter me. Die drive om weer een run te mogen doen deed me zo goed. Na de laatste chemotherapie kreeg ik een injectie zodat de leukocyten niet zoveel meer daalden dat bracht mij ook redelijk goed terug in balans. En toen was het zover….

Daar stond ik dan als geboren Amsterdamse op het Museumplein aan de start van die voor mij zo bijzondere run. Wat was ik trots op mijzelf! Met mijn trouwe supporters, namelijk mijn kindjes en lieve ouders vol tranen geroerd bij de finish. Wat een ontlading…. I did it!

De juiste steun en motivatie geven je de kracht door te gaan en nooit op te geven. Daarom vind ik het ook zo fijn en ben ik zo dankbaar dat ik die heb gekregen tijdens mijn ziekte van alle lieve mensen om mij heen.

Trotse Sas!

Ladiesrun Groningen
Op 11 juni loopt Saskia – met 6 vriendinnen – de Ladiesrun in Groningen! Wil je haar prestatie sponsoren? Dat kan! https://acties.pinkribbon.nl/actie/saskia-smeenk

7 reacties

  • Patricia says:

    Wow. Mooi. Ik herken mezelf in jou. Trots op jou, ook al ken ik jou niet persoonlijk.

  • Jolanda Tolen says:

    Wat geweldig om zo te blijven sporten en zorgen dat je weer gezond wordt. Ik herken dit ook toen ik borstkanker had. Er komt iets in je lost waar jezelf nooit had verwacht. Het is een prachtig gevoel. Sterkte en geniet ervan

  • Cora van der Bijl says:

    Echt heel veel respect voor jou ! Ik had echt geen kracht meer over naar de chemokuren .

  • Linda van Schaaik says:

    Yeah!! De lieve energieke altijd vrolijke positieve Sas zoals ik haar ken!! Je bent en blijft een topper lieverd! Zo trots op jou! Love you

  • Mariska Reurs says:

    Mooi geschreven Sas!!
    Echt met een lach en een traan, zoals je zelf al schrijft!
    Heb veel respect voor jouw mentale en fysieke wilskracht en doorzettingsvermogen!

    Dikke knuffel Maris

  • Sissi Grosfeld says:

    Hallo Sas, mooie nog past echt bij je. Succes topper. Ik doe zelf die dag mee aan de Pink ribbon run in Eindhoven, ga aan je denken. Groet Sissi

  • Joke Schoonhoven says:

    Wat ben je toch een Mooie ,Krachtige & Doortastende vrouw!!!!!!!!!
    Ik ben zo ontzettend Trots op je!!!!!
    Door tranen geroerd, keer op keer!
    Een hele Dikke Knuffel!
    En natuurlijk steun ik Pinkribbon!Joke

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *