Kim: “De toekomst is leven, een nieuw leven”

“Juli 2016 , in die drukke tijd omdat ons huis te koop stond, ben ik toch mijn gevoel achterna gegaan wat betreft mijn lijf omdat ik al een tijdje wat vreemds zag aan mijn rechtertepel.

11 oktober 2017
Laat een reactie achter

Tags: , , ,

Ik dacht nog: ‘ach ik ben geen 18 meer’. Maar onbewust hield ’t me bezig, een soort lampje wat brandde in mijn achterhoofd. Mijn zus had immers 10 jaar geleden borstkanker gehad en daardoor had ik jarenlang mammo’s gehad. Net in die periode niet, want ik zou mee surfen met het rijk, de oproep voor de vijftigers.

Ik belde zenuwachtig de assistente op en ik kon gelijk komen. De nieuwe huisarts nam me heel serieus en ik kwam bijna niet meer uit mijn woorden. Hij voelde gelijk wat, eerst links zei hij dit is goed, daarna rechts en hij zei niks, ik ben niet gek natuurlijk. En uiteindelijk mijn gevoel klopte helaas.

Een hormoongevoelige tumor
Vijf maanden later kreeg ik de oproep!
Het was een hormoongevoelige tumor, waar ook eiwit in zat, mede daardoor toch 12x chemo waaronder taxol en herceptin. Maar eerst de operatie. De eerste was tien dagen na de verhuizing.
Directe reconstructie alleen was ik heel ziek van deze operatie. Eerst was ik nog blij, had weer een borst! Dat duurde vijf weken aangezien ik al heel gauw necrose op de wond had.

Ik voelde me steeds heel moe en ziek. Na vijf weken gingen ze de prothese eruit halen en schoonmaken en terugplaatsen. Dat duurde niet lang, twee weken later weer een operatie. Dit om de prothese eruit te halen en weer amoxicilline via het infuus en spoelen.

Ondertussen was ik al heel lang aan de amoxicilline en paracetemol, diclovenac en morfinepleister. Op een dag voelde ik onder mijn arm, o nee wat is dit nu, allemaal knobbels. Weer bellen weer checken, en ja nog steeds die infectie, dus de volgende dag weer een operatie. Dit keer zou ’t heel pijnlijk worden.
Weer stuk huid weg en weggeschraapt de infectie op de rauwe huid, spoelen met amoxicilline in de wond en in mijn andere arm weer infuus met amoxicilline.

De rek is eruit
Hierna de chemokuren. Inmiddels is het januari en opeens is de rek eruit. Maar nog steeds vecht ik. Want hierna moet ik weer verhuizen, ons huis is klaar. In mei verhuizen we, dan gaat echt mijn licht uit.
Inmiddels ben ik via de oncologische psycholoog er achter gekomen dat ik een depressie heb doordat ik lichamelijk en geestelijk uitgeput ben geraakt.

Inmiddels volg ik therapie op de paaz, 3x per week voor een half jaar. Maar toch zie ik dit als een lichtpunt, en pak ik dit met beide handen aan, voor een mooiere toekomst. En die toekomst is leven, een nieuw leven. En voor straks een nieuwe borst van mijn eigen weefsel. Maar nu eerst weer tot leven komen, Here I come, ik kom terug ! love you all.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *