“Kanker heb je niet maar even”

Jeanette (53): “Ik moet enorm wennen aan de anti-hormoonpillen. Slaap ruim twee maanden niet of nauwelijks, spierpijn, opvliegers en dat soort gedoe. De kramp in mijn handen nodigt ook niet uit tot een stukkie tikken op laptop of mobiel. Ik ben nogal afwezig. In meerdere opzichten.

2 januari 2018
33 reacties

Tags: , , ,

Het lijkt alsof het goed gaat. Zo reageert de omgeving op me. “Wat zie je er goed uit!” “Fijn dat je weer beter bent!” “Je zal wel heel dankbaar zijn!” Eh….

De bedrijfsarts voert druk uit zo snel mogelijk weer alles te doen. Wat haar betreft zou ik volledig aan de slag kunnen zijn. Stelt zeker allemaal niet zoveel meer voor tegenwoordig, kanker. Mijn oncoloog suggereert haar eens te vragen of ze zelf kanker wil hebben en bij hem wil zitten. Mijn oncoloog is een man naar mijn hart. Hij overtreft me in directheid en dominantie.

‘Je zou kunnen denken dat het klaar is’

Op de mammacare weten ze dat deze fase een van de moeilijkste fasen kan zijn. De “zichtbare” behandelingen (operatie/bestralingen) zijn voorbij. Je zou kunnen denken dat het klaar is. Maar nu pas verwerk ik wat er sinds 9 mei allemaal gebeurd is. Nu pas heb ik pijnlijke bijwerkingen van de bestralingen, nu pas gaat mijn lichaam alle kanten op door de Tamoxifen.

Vermoeiend & confronterend
Ik vind het lastig hier mee om te gaan. Wat moet ik zeggen als er weer iemand zegt dat ik dankbaar mag zijn dat ik beter ben? Het is vermoeiend om iedere keer uit te leggen dat de anti-hormoonkuur voor jaren is en behoorlijk wat bijwerkingen heeft. Het is vermoeiend en confronterend om te zeggen dat ik nog niet weet of ik beter ben. Dat is niet wat mensen willen horen.

Van mijn oncoloog mag ik niet verder afvallen. Als oncoloog schrikt hij als mensen afvallen, dus dat moest ik maar niet meer doen. Die afspraak maakt hij meteen met me.

Vanavond neem ik lekker een wijntje. Of twee. Mijn oncoloog is een man naar mijn hart.”

33 reacties

  • Soraya Breddels says:

    Zo herkenbaar! Het onbegrip… Na de behandelingen gaat het herstel pas beginnen. Zowel lichamelijk als psychisch. Ik heb ook veel last vd bijwerkingen van de behandelingen en mijn anti hormonale medicijnen. Ik heb Re-turn gesuggereerd bij mijn bedrijfsarts en werkgever. Re- turn helpt bij de reïntegratie en houdt daarbij rekening met revalidatie.

  • Wilma says:

    Heel herkenbaar allemaal. Je ondergaat het hele traject en na de behandeling met hormoontherapie denk je en hoop je dat het lijf het wat beter gaat doen maar het tegendeel is waar. Ook na 15 jaar na dr diagnose wil mijn lijf nog niet echt vooruit en hebben veel factoren invloed op je dag. Dat is vermoeiend en frustrerend soms en leg dat maar eens uit aan je omgeving. Na zoveel jaar…..nog niet jezelf!

  • Astrid van linn says:

    Heel herkenbaar.

  • Anneke de Groot says:

    Ook voor mij heel herkenbaar, uiteindelijk ben ik in overleg met de Oncologe gestopt met de hormoontherapie. Alle bijverschijnselen die je maar kon bedenken kreeg ik op mijn bordje, dacht zelf dat ik dementerende was. Mijn hele lichaam raakte erdoor in de war. Ik ben nu met de revalidatie bezig en voel me langzaam aan fijner in mijn vel zitten. Ik wens alle lotgenoten alle goeds toe.

  • Gerie says:

    Herkenbaar in alle opzichten. In Juni vorig jaar geopereerd aan borstkanker, daarna bestralingen en nu anti-hormoontabletten ( Anastrozol). De naweeën van de bestralingen doen ook in mijn lijf ‘ hun werk’.Lymfedrainage vanwege vochtophoping en een ingekapselde bloeduitstorting.
    Mijn leeftijd is 77 jaar . Soms denk ik, waarom overkomt mij dit nog in de laatste jaren van mijn leven. Voorlopig inderdaad vijf jaar aan de anti-hormoonpillen. Heb last van mijn gewrichten en slaap erg slecht.Maar het beste er van maken is mijn remedie.

  • Jolanda plugge says:

    Je bent niet genezen van de borstkanker. Door uitzaaiingen in de oksel en omdat de tumor hormoongevoelig is moest ik aan de hormoonpillen. Tamoxifen. Ik heb geen keus hoorde ik. Of dit of anders……tja dat weten ze niet.
    Spierpijn vermoeidheid stijfheid in de handen. Menstruatiepijn. Je bent toch beter? Nee ik ben niet beter. Nu 5 maanden later wordt er al niet meer gevraagd hoe het nu gaat. Gelukkkig kan ik er met mijn zus goed over praten. Omdat zij in februari 2017 ook borstkanker kreeg. En ik 7 maanden later. Mijn zus hoeft geen hormoonpillen te slikken. Die is klaar met de behandeling. Volgende maand haar eerste controle met mammografie. Wordt spannend voor haar. Ik krijg pas in september de 1e controle.

  • Anke van Gameren says:

    zo herkenbaar, schoon is schoon! beter is beter! wat dat pilletje met je doet is voor heel veel mensen, onwetendheid! voor mij is het een beetje dragelijk geworden, toen mijn oncoloog dr. Kitzen, paroxetine voorschreef. heb het eerst nog tegen gehouden maar toch besloten om het te doen. ben nu een anders mens, ook voor mijn omgeving!

  • Anke verrips says:

    Heel erg herkenbaar. Een borst amputatie en 14 lymfeklieren verwijderd.
    Al 3 verschillende hormoon kuren gehad!
    Spierpijn botpijn moe en zenuwpijn!
    Nu nog 6 jaar!

  • Lea franssen says:

    Inderdaad heel herkenbaar ook ik heb veel bijwerkingen vab de anastrozol spierpijn haar wat dunner wordt pijn in vingers en voeten hoort erbij pas weer op controle geweest ziet er prima uit ben ook zeer dankbaar voor de buiten wereld is het over 2014 maar ondertussen blijft de angst er ,kan niet iedere dag positief zijn maak er het beste van

  • Marbel says:

    Alle hierboven genoemde dingen zijn waar. Na 4 maanden anti- hormoontherapie gestopt met letrozol omdat de bijwerkingen voor mij niet meer te doen waren. Nu tijdelijk geen tabletten en dan over op wat anders. Maar moe, pijnlijke handen en voeten. Slecht slapen. Het is er allemaal nog. Wat hoort waarbij? Waar doe ik goed aan? Ik werk nou ja ben aanwezig en doe de klussen waar een ander geen tijd voor heeft. Volhouden maar.

  • stephanie cranen says:

    heel herkenbaar. ik was 28 toen ik de overgang in werd geduwd.. verre van normaal en nu ben ik 32 en alles is verandert. nog even doorbijten 1.5 jaar en dan ben ik van de tabletten af. maar of dan alles weer “gewoon” wordt betwijfel ik…

  • Catja says:

    Ik snap het allemaal .Het is ook rot maar ondanks alles (nu al 10 jaar aan t worstelen met uitgezaaide borstkanker) ben ik zo blij dat ik nog LEEF!.

  • Mariette says:

    Herkenbaar. Bedrijfsarts die er niets van snapt. En vind dat je zo snel mogelijk weer moet werken. Bij mij omdat de werkgever dat ook wilde. Het is een gevecht wat je er niet bij kunt hebben. Gelukkig werd mijn bedrijfsarts ziek en kreeg ik iemand anders die de juiste vragen stelde: hoe gaat het menu, Waar loopt u tegenaan, Lukt het om voldoende te eten en drinken? Een verademing!
    Helaas ben ik inmiddels volledig afgekeurd.

  • Marga Karels says:

    Heel erg herkenbaar,ik ben na de 2e keer borstkanker na 9 maanden met de anti hormoontherapie gestopt,3 verschillende gebruikt,maar zoveel bijwerkingen. Voel me nu veel beter,maar blijf bang dat het terug komt.

  • Marianne says:

    Ik ben vorig jaar mei geopereerd aan borst kanker en slik nu letrozol. Ook heb ik reuma en soms is het bijna niet te doen, handen en armen doen erg pijn. Ik ben bestraald en de klieren , 10 stuks zijn weggehaald. Maar niet klagen. Mijn dochter heeft voor de tweede keer borstkanker dat is vreselijk. Samen is bijna niet te doen. Maar vooruit kijken. Ik slaap heel goed en lang ik denk dat dat mijn redding is. Optimistisch blijven en niet bij de pakken neerzitten. Achter de wolken schijn de zon.

  • Greet Aben says:

    Zo herkenbaar. Wat zie je er goed uit. Gelukkig ben je beter.
    Alles is nu toch weg? Wat een geluk heb jij zeg!
    Maar de mensen voelen niet wat jij voelt.
    Zeker ben ik dankbaar dat ik “genezen” ben maar de angst en de gevolgen van alle behandelingen kan een ander niet voelen.
    De neuropathie in de handen en voeten.
    De slapeloze nachten als je weer iets “voelt”.
    De angst, zal het terug komen?
    Heel veel sterkte iedereen die dit aangaat.

  • Jenny says:

    10 Oct 2016 borst afgezet en 3 lymfe klieren, ik heb hormoon therapie tamoxcifen en ik moet eerlijk zeggen ik heb totaal geen bijwerkingen. Wel heb ik al een jaar fisio voor mijn schouders en nek. Verder heb ik nog Fibromyalgie en dat is dagelijks veel pijn , maar dank zij Tramadol wordt het leven dragelijker.

  • Rjm zeemans burghout says:

    Bij mij is in augustus 2017 borstkanker geconstateerd,ik ben geopereerd,bestraald en nu aan de tamoxifen,en inderdaad ook gewrichtsklachten ,opvliegers en slecht slapen ,ik ben inmiddels op therapeutische basis aan het werk en ik vind het fijn,ondanks dat ik erna echt wel moe ben geeft het mij ook veel,fijn een beetje mijn oude leven terug,maar dat is natuurlijk voor iedereen anders,en ik vind het jammer dat sommige (bedrijfs) artsen daar weinig begrip voor hebben

  • Jeanine bourgeois says:

    Bij mij is het van oktober 2017 5 jaar geleden dat ik borst en lymflierkanker heb gekregen , ik heb mijn job als 36 jaar onthaalmoeder plots moeten opgeven , het verdriet kan je niet beschrijven , nu ben ik zeer opvliegend en altijd moe , ik heb ook in tussen een zware rug operatie gat en als kers op de taart nu suikerziekte om te zwijgen van mijn hartrose , natuurlijk ben ik blij dat ik er nog ben !

  • mia alting says:

    Zo herkenbaar, heb eerst tamoxifen geslikt en moet letrozol
    slikken , omdat mijn borstkanker hormoniaal was. heb er pas 2 jr op zitten en moet 5 a 7 jaar bij elkaar.
    ik word gek van die bijwerking, opstart problemen smorgens en vroeg opstaan is er niet meer bij. Zeker de mensen je ziet er goed uit, dat is ook zo. maar van binnen ben ik net als een appel. Van buiten mooi en van binnen verrot.
    Niet zeuren doorgaan is mn motto, Er komen betere tijden hopen we

  • Mieke Scheper says:

    Even een ander bericht ,soms kan het anders, juni 2016 is er bij mij borstkanker ontdekt, de tumor was te groot en moest de tumor kleiner worden met 16 chemo’s ,januari 2017 is de borst er helemaal afgehaald met de okselklieren, toen nog 16 bestralingen ,nu slik ik ook tamoxifen en ik voel mij super, ik sport heel veel,3 keer in de week hardlopen, 3 keer in de week zwemmen en wandelen ,tijdens de chemo ging ik gewoon door sporten, dat heeft mij er boven op geholpen, ik weet ook het moet ook kunnen lichamelijk. ik ben daar ook erg dankbaar om, 1 minpuntje ik slaap slecht, dat doe ik mijn hele leven al dus nu helemaal dat komt vast van de tamoxifen, ps ik ben 63 jaar

  • Yvonne de Roode says:

    Ik blijf ook maar moe.moet 8 jaar hormonen pilletjes slikken en dat is in mei dan afgelopen .
    Borstamputatie en limphklieren verwijderd oksel .
    Chemo’s en bestralingen gehad .
    Nee ben net meer die vrouw als voorheen .
    Vergeet dingen kan niet meer op de woorden komen.
    Maar goed .wacht af als ik mag stoppen hormonenpilletjes .allemaal sterkte .lotgenoten .
    Yvonne .

  • Ina van Hoorn says:

    Ik herken er wel bijwerkingen van. Ik slik nu 7 jaar exemestaan hormoontabletten, dacht 1 februari te mogen stoppen maar raden nog 3 jaar aan, dus doe ik maar. Ik werk wel volledig maar heb ook wel eens mindere dagen.
    Loop bij de reumatoloog voor de gewrichtspijnen en haren zijn ook erg dun. En gewicht mag gerust wat minder hoor, maar ik ben er nog.

  • Petra says:

    Niemand ‘moet’hormoontherapie, het blijft je eigen keus. ik heb het niet gedaan en ben er nog steeds blij om. mijns inziens is de kwaliteit van leven beter zonder die hormonen.
    Risico’s kun je ook met hormoontherapie niet uitsluiten.
    Vrouwen, luister naar je lichaam! Je voelt echt wel wat goed is voor je en wat niet.

  • Ineke says:

    Zo dit verhaal is even herkenbaar.
    Ik gebruik nu bijna 2 jaar Tamoxifen.
    Werken gaat met ups en downs.
    Deze week geëvalueerd met de bedrijfsarts.
    Wat een teleurstelling. Weinig begrip.
    De opmerking van zijn kant dat mijn artsen mij demotiveren heeft mij diep gekwetst.

  • Els says:

    Even een ander bericht; september 2017 borstamputatie ondergaan, en alle okselklieren verwijderd.
    Omdat het een hormoongevoelige tumor was moest ik ook aan de Anti-hormoonpillen Tamoxifen, maar ook krijg ik 1x in de 3 maanden een Lucrin injectie om me direct in de overgang te krijgen. Gelukkig hoef ik op een enkele opvlieger na niet echt de zware bijwerkingen te ervaren. In het begin wat last gehad van mijn spieren, ben toen gelijk met Magnesiumpillen begonnen. Oké ik was fulltime planner, maar dat ga ik niet meer doen, ik doe een stapje terug en ga nu 3 dagen per week werken. Mijn bedrijfsarts remt mij meer af dan dat hij me pusht! ( het kan dus echt anders) ook op mijn werk is iedereen een en al begrip! Ik besef dat ik enorm dankbaar mag zijn!

  • Bernadette says:

    Heel ontroerend en herkenbaar. Dank voor het delen!
    Naast het schuldgevoel omdat ik het voor nu gered heb en anderen in mijn omgeving niet, merk ik ook dat als ik over mijn angsten praat dat men al vlug zegt dat je positief moet zijn. Alsof ik dat niet ben…. ik ben dankbaar en zeker ook strijdbaar. Maar voel ook altijd weer die angst even opkomen, maar er over praten doe je dus niet meer. Over de dagelijkse pijn klaag ik niet, de bestraling heeft veel kapot gemaakt, maar dat overleef ik wel. Maar nooit meer onbezorgd zijn…. weten dat niets vanzelfsprekend is…. is dat een verrijking of een belemmering?

  • Annie says:

    Dit had ik ook kunnen schrijven!

  • J.Kooistra-Henstra says:

    Heel herkenbaar spierpijn!! pijn in handen en voeten, moet nog tot 2021 aan de hormoonpillen, vind het zwaar maar ga wel door.

  • Eike says:

    Heel herkenbaar ben nu drie jaar verder het gaat goed met mij uitgezonderd wat bijwerkingen
    Ik noem het een rest waar ik mee moet dealen
    Ook ik gebruik tamoxifen

  • Eike says:

    Heel herkenbaar

  • jolanda says:

    Sterke vrouwen zijn jullie. Ik heb GEEN respect voor de werkgevers die hier compleet overheen walsen. Heb collega verloren op 50 jarige leeftijd die met haar bandana om haar hoofd aan het werk was.
    Dat vergeet ik nooit meer. Nu zelf een Man met kanker . Wij slaan ons er door heen.

  • Hilma says:

    Zo herkenbaar,weer een andere UWV arts enz,..pas weer bij de oncoloog geweest, in Oktober sluiten we na 10 jaar het boek Tamoxifen! Dan zit voor mij het Russisch roulette erop. Meer kon ik er niet aan doen.In de tussentijd fibromyalgie geconstateerd, en neuropathie . Nu hoop ik in oktober na het stoppen van de Tamoxifen ,toch wat op te knappen. Maar misschien is dat ijdele ook. Ik kwam uit de zorg ,ben nu afgekeurd, er is een last van mijn schouders gevallen. Heel veel sterkte allemaal.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *