Just go with the flow, schouders eronder en weer door. Of toch nog even niet?

Als je eenmaal de diagnose kanker gehad hebt, dan val je letterlijk in een (zwart) gat. Een gat waar je eigenlijk vrijwel niet meer uitkomt. Althans, zo ervaar(de) ik dat.

10 november 2015
9 reacties

Tags: , , ,

Ik was 27 jaar toen ik op 14 augustus 2014 de diagnose triple negatieve borstkanker kreeg. 11 maanden voor mijn diagnose heb ik mijn broer moeten begraven. Hij is overleden aan longkanker. De strijd die hij heeft moeten afleggen, herbeleefde ik in een flits door mijn hoofd. Moet ik diezelfde strijd gaan volgen? Zal het bij mij ook zo snel gaan, zal het bij mij ook zo snel afgelopen zijn?

Nou hoor ik de vraag in mijn hoofd spoken die wellicht bij jullie ook rondspookt. Is het dan genetisch? Nee het was/is niet genetisch, althans voor zover ze het kunnen testen. Maar toch… Iets in mij zegt dat het wel ergens genetisch moet zijn. Hoe kan het dat 2 jonge mensen in 1 familie/gezin getroffen worden op jonge leeftijd door een zeer agressieve vorm van kanker?

Vanaf het moment dat ik de diagnose heb gekregen ging mijn vechtmodus aan.

Vanaf het moment dat ik de diagnose heb gekregen ging mijn vechtmodus aan. De zogenoemde ‘Beast modus’: vechten tot je erbij neervalt. Of hoe je het ook noemen kan. Ik heb voor amputatie beide kanten gekozen, en dan nog preventief 6 TAC chemokuren. Gatver zeg, op den duur was ik alles spuugzat (af en toe nog steeds!!). Ik moet zeggen dat ik redelijk door de chemokuren ben heen gefietst. Niet achterlijk veel misselijk geweest, of andere bullshitklachten.

Het meeste waar ik erg veel last van heb gehad, waren de bijwerkingen van de injectie. Die waren killing. Nou moet ik niet zo heel stoer praten, want de TAC kuur is over het algemeen een zware kuur. Moet wel eerlijk bekennen dat hoe verder ik mijn kuren in ging, het wel steeds zwaarder werd. Lichamelijk takelde ik best snel af, maar vooral in mijn koppie ging het niet zo heel goed. Praten wil je niet, want je denkt vaak dat iedereen het zogenaamd beter weet. En laat ik nou 1 van de koppigen zijn die toch nooit naar iemand luistert 😉

Op het moment dat je de diagnose krijgt, ga je een attractie in.

Op het moment dat je de diagnose krijgt, ga je een attractie in. Denk een soort van Python of de Baron uit de Efteling. Maar dan een attractie die geen 1 minuut duurt, maar een attractie die wellicht jaren kan duren. Na mijn borstamputatie en 6 TAC chemokuren heb ik vrijwel meteen mijn borstreconstructie af laten maken. Iedereen om mij heen vond het een beetje snel, maar ik dacht bij mijzelf: waarom wachten? Ik wilde alles zo snel mogelijk achter mij laten.

Voor mijn diagnose was ik altijd druk in de weer met van alles. Ik werkte 4 à 5 dagen in de week en had 3 honden. Een druk bestaan, een gezinsleven met alle obstakels, maar ook leuke fijne dingen. Gewoon de drukte, leuke en hectische dingen. Soms zou ik wensen dat alles weer zou worden zoals vroeger. Maar dat gaat helaas niet, ik heb borstkanker gekregen, heb het tot nu toe overwonnen. Ben een andere Eline, een andere ik. Daar hoort ook een andere levensindeling in…

Momenteel ben ik herstellende van mijn operatie. 12 oktober heb ik weer een borstoperatie gehad. Mijn reconstructie moest opnieuw omdat ik veel kapselvorming had, en de protheses zijn gaan draaien/verplaatsten. Klinkt allemaal erg eng, maar opzicht valt het mee!
Wie wil er nou harde tieten waarmee je iemand bewusteloos kan slaan!? Niemand toch? Nu goed herstellen! Op naar zachte kussentjes ;-)!
Vorige week ook een botscan gehad, omdat ik al langdurige klachten heb in mijn bovenbeen/onderrug. De uitslag was gelukkig goed!

Nu ik al deze punten weer voorbij ben, heb ik geen zin meer om met die ‘kankershit’ bezig te zijn, focussen op leuke en fijne dingen. Want zolang je niks meer positief blijft zien val je in een zwart gat en kom je er echt niet meer uit… geloof mij maar!

9 reacties

  • corine says:

    In 2013 heb ik ook 6 TACchemo gehad die ik ook vrij goed doorstaan heb. Maar idd de spuit voor de botten behoorlijk ziek van. Vrij snel erna amputatie en reconstructie laten doen. Jaar erna nieuwe prothese omdat ie gedraait was. Tepeltatoeage sinds september 2015 helemaal klaar. Wel nog steeds tamoxifen, maar het ziekenhuis geloop is nu eindelijk beperkt tot 1 x per jaar. Je wordt nooit meer dezelfde als voorheen maar kunt door positiviteit en een andere kijk op het leven intens genieten van de kleinste dingen!!!!

  • Sabine says:

    Lieve dappere Line,

    Je bent een topper en ik bewonder je vechters mentaliteit. Wat fijn dat je deze blogs mag maken, je schrijft erg goed en het is fijn dat je daar nu wat mee kan. Hopelijk vallen alle ander puzzelstukjes van jouw leven ook snel weer op z’n plek! Liefs, Bine

  • cocky smit says:

    Je bent een mooi mens en het gaat je zeker lukken, heel veel sterkte voor de komende tijd.

  • Alex van keulen says:

    Dag Eline,

    Jouw verhaal heeft ons bedrijf geïnspireerd om structureel sponsor te worden van het kankerfonds. Deze week staat een afspraak gepland om te bezien hoe wij ons steentje kunnen bijdragen. Zoals beloofd….

    Sterkte, en wens je nog veel goeds!

    Alex

  • Eline Stobbe says:

    Wat een lieve reacties… Dank je wel …

    En Alex, wat geweldig om te horen dat mijn verhaal u overgehaald heeft om een steentje bij te dragen ! Chapeau !

    Liefs Eline

  • Joop Vermeer says:

    Hallo Eline,

    Ik bewonder jou vechtlust geweldig hoop dat het nu beter gaat met je. En anders blijf vechten het gaat jou zeker lukken.
    Ik las je verhaal dat mij raakte heb zelf acht jaar geleden mijn vrouw verloren aan borstkanker.
    Heel veel sterkte je bent een kanjer!
    Liefs Joop

  • ida roos says:

    Lieve dappere Eline

    Wat een verhaal om kippenvel van te krijgen! En wat heb je veel meegemaakt ook met het verlies van je broer!

    Ik ben ook herstellende van borstkanker en ben iedere dag blij dat ik leef! Het is zeker een zware periode en wens jou ook een gezond en gelukkig leven! En samen met de andere blijven we strijden tegen onze borstkanker die zoveel impact heeft in onze levens. Ik heb een heel fijn leven met mijn gezin en geniet iedere dag dat ik de lieverds om mij heen hebt! Dat maakt mij strijdlustig en sterk! Heel veel liefs! X

  • jeanne Vleming says:

    Hallo Eline,
    Je gaat inderdaad in een rollercoaster, ook ik kreeg in 2013 borstkanker . Met 6 zware chemo kuren en 23 lichte kuren en 26 bestralingen ben ik er ruim anderhalf jaar mee bezig geweest, ik kon geen ziekenhuis meer zien.
    Het gaat nu goed met mij alleen heb ik een dikke oedeem arm maar goed ik ben er nog .
    Je leven wordt heel anders na zo’n heftige periode het is knokken om er doorheen te komen en je komt er toch sterker uit.
    Je geniet bewuster van alles om je heen en daar ben ik heel dankbaar voor.
    Positief blijven dan komen we een heel eind.
    lieve groeten en sterkte Jeanne

  • Floriane says:

    Ik word moe van dat ‘vechten’, ‘strijden’ e.d. Ik heb zelf borstkanker gehad, ook zes chemokuren, dubbele amputatie, reconstructie etc. . Maar het enige wat je kunt, is er zo goed mogelijk doorheen komen en zo goed mogelijk voor jezelf zorgen. Ik realiseer me, dat het voor iedereen anders is, maar waar strijd je nou precies tegen? Strijd is stress. En weer een extra belasting.

    Ik heb, hoe moeilijk ook, geaccepteerd wat me is overkomen. En dat geeft mij de rust, die ik zo nodig had:
    Ik ben geen enkele keer misselijk geweest, ben niet al mijn haar kwijtgeraakt, en heb prettig doorgeleefd. Ben blijven sporten, wandelen, heb zeer gezond gegeten en van het leven genoten. Dat is niet voor iedereen weggelegd, maar die ‘hevige strijd’… nee, daar ben ik niet aan begonnen. En voor mij was dat zeer weldadig.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *