Jessica loopt de Ladiesrun voor haar moeder: “De medaille breng ik dit keer naar mijn vader”

Jessica (43): “Al vaker liep ik een run voor Pink Ribbon. Daarna bracht ik de medaille naar mijn moeder. Dat kan deze keer niet meer want afgelopen zomer is ze overleden aan de gevolgen van borstkanker. De run van 10 juni wordt emotioneel. En anders. En de medaille, die breng ik dit keer naar mijn vader.”

6 april 2018
3 reacties

Tags: , , ,

“Op haar 48e kreeg mijn moeder voor de eerste keer borstkanker. Chemo, bestraling en een borstsparende operatie volgde. De twaalf jaar daarna ging het goed. Ja, ze had wel een klap gekregen van de ziekte waardoor ze niet meer kon werken. Na zo een lange tijd verwacht je niet dat de ziekte terugkeert. Toch was het zo. Op haar 59e bleek de ziekte terug en deze keer in de vorm van uitzaaiingen. Dankzij alle nieuwe behandelingen en medicijnen die er in de tussentijd waren gevonden heeft mijn moeder nog bijna vier jaar geleefd. Precies daarom vind ik het zo belangrijk om geld op te halen voor Pink Ribbon en voor nieuw borstkankeronderzoek.

“Mijn moeder zei altijd dat je herinneringen voor later nu moet maken”

Alleenstaande moeder
Voor mijn kinderen was ze een tweede moeder. Ik heb een zoon van 15 en een dochter van 18. Toen de jongste nog een baby was kwam ik alleen te staan. Mijn ouders zijn er altijd geweest en hebben ons altijd opgevangen. Ook toen ze ziek werd bleef mijn moeder op de kinderen passen. Ook omdat het een fijne afleiding voor haar was. Maar, ik gunde mijn ouders ook veel plezier samen. Ik voelde me schuldig omdat ze weinig konden doen omdat ze altijd op mijn kinderen pasten. Als het nodig was verschoven ze zelfs hun vakantie voor ons.

Gelukkig heb ik dit voor ze stierf nog kunnen bespreken met mijn moeder. Ze drukte mij op het hart dat ik me daar niet schuldig over hoefde te voelen. Dat dat haar keus was en dat ze het niet anders had gewild. Ze had nog zoveel jaren bij ons moeten blijven…

Ze zei altijd dat je herinneringen voor later nu moet maken. Dat hebben we ook gedaan. Zo zijn we met z’n alleen naar mijn zus gegaan die in Zuid Afrika woont. Heel andere speciale dingen wilde ze niet. Ze zei dat ze alles had gedaan en een mooi maar te kort leven had gehad.

“Dit was een teken van mama, dat kon niet anders”

Het zorgeloze is verdwenen
Er zijn zoveel mensen die borstkanker krijgen. Ik ben nog gezond maar het zou mij ook kunnen overkomen. Mijn moeder was toen ze de diagnose kreeg, maar vijf jaar ouder dan dat ik nu ben. Dat houdt me bezig. Het zorgeloze van het leven, dat is wel verdwenen. Maar misschien geniet ik nu wel bewuster van het leven. Ja, ik denk dat ik door haar ziekte en overlijden anders in het leven sta. Omdat je weet dat het ook zo over kan zijn. Ik geniet van de dingen die er nu zijn. Sparen doe ik niet echt. Mijn moeder zei: Waarom zou je? Je kunt het toch niet meenemen.

Mijn vader heeft al die jaren intensief voor haar gezorgd. De laatste dagen voor haar dood hebben mijn zus en ik hem geholpen, zodat ze thuis kon overlijden. Ik ben heel nuchter en totaal niet spiritueel. Verre van zelfs. Maar sinds die laatste dagen voor haar dood en dat ik er was toen ze stierf, is dat anders.

Ze zei dat ze ons zou laten weten of er nog wat zou zijn, hierna. Dat ze in elke regenboog zou zitten. Op donderdag werd ze gecremeerd. De zondag erna waren we op een plek waar ze altijd graag kwam. En wat denk je? Een hele grote regenboog. Precies op die plek. Prachtig en zo bijzonder. Ik wist dat dit een teken van mama was. Dat kon niet anders.

Ladiesrun Rotterdam
Sinds haar overlijden heb ik weinig energie om het hardlopen weer op te pakken. De motivatie is er wel, want ik weet dat ik me na het lopen altijd goed voel. Maar, ik ga het weer opbouwen.

Mijn doel is om straks een halve marathon te lopen. De 10 kilometer bij de Ladiesrun is daarvoor een mooie stap. Ik wil een snelle 10 kilometer rennen. Wat ik mooi vind om te zien, is dat mensen mij sponsoren vanwege mijn eigen verhaal en vanwege het doel. Dat is tenslotte waarvoor ik het doe. Dat de ziekte onder de aandacht gebracht wordt.”

Wil je Jessica steunen? Dat kan hier: https://hardlopen.voorpinkribbon.nl/actie/jessica-lisman

3 reacties

  • Natascha says:

    Ben nou al trots op je wat je doet mijn tante had ook borstkanker helaas is zij der ook niet meer wou dat ik mee kon rennen maar dat gaat niet als je hoog zwanger bent ik weet zekker dat je het gaat hallen met de 10 kilometer hard lopen zet hem op xxxxx

  • Laura says:

    Mooi geschreven! Mijn moeder heeft ook borstkanker…
    Ik zou graag een keer mee willen lopen met zo’n marathon maar tot nu toe is het me nog niet gelukt..

    Misschien aankomend jaar!

  • Saskia Smeenk says:

    Prachtig geschreven, zelf gehele traject gehad als alleenstaande mama ook, en met het lezen van dit , ga je nog meer nadenken, hoe oneerlijk het is dat deze ziekte terug kan komen .
    Leef niet met angst maar ook ik ren voor dit goede doel om meer onderzoeken te kunnen doen om het de baas te kunnen zijn .wens jou heel veel sterkte en succes met lopen en ja die tranen komen , niet meer dan normaal, zal ook aan je mams denken tijdens lopen net als vele andere. Lieve groet Saskia

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *