Inge: “Na de behandelingen ben je niet ‘klaar'”

Inge (41): Donderdag 30 april 2015, een dag die ik niet gauw zal vergeten. De dag dat ik de diagnose borstkanker krijg staat in mijn geheugen gegrift. De dag die het onbezorgde leven van mij en mijn gezin volledig op z’n kop zette.

2 mei 2017
75 reacties

Tags: ,

In deze periode beleef ik dat moment van die bewuste dag nog vaak. De afgelopen tijd heb ik gemerkt dat ik het fijn vind om mijn gevoelens hierover van me af te schrijven, daarom heb ik een gedicht geschreven.

Ik zou het fijn vinden als mijn gedicht voor andere lotgenoten een herkenning is en ze zo weten dat ze niet de enige zijn waarbij het nog niet lukt om het ‘gewone’ leven weer op te pakken. Ik weet dat dat mij wel helpt en ik daar kracht uit haal. Dat gun ik anderen ook.

Heb er lang over nagedacht of ik het gedicht in het openbaar wil delen, omdat ik ook weet dat het nog zo veel erger kan. Ik wil nabestaanden of mensen die nog hard aan het vechten zijn tegen deze verschrikkelijke ziekte geen verdriet doen of kwetsen. Toch deel ik het, omdat het voor mij op dit moment goed voelt.

Natuurlijk is het niet alleen maar kommer en kwel na de diagnose en ben ik blij dat ik nog leef, maar het mag wel gezegd worden als het nog niet zo gaat als je graag zou willen. Na de behandelingen ben je niet ‘klaar’. Dat wil ik met dit gedicht duidelijk maken en onder de aandacht brengen.

KANKER

Deze maand twee jaar geleden kwam de kanker in mijn leven
Er volgde een lang traject, dit is helaas niet voor even
Angst, ongeloof, onzekerheid en verdriet
Op dat moment weet ik het allemaal even niet

Een levensbedreigende ziekte doorkruist mijn pad
Net terwijl ik het met mijn gezin zo fijn had
Er komt een zware tijd aan, zei mijn behandelend arts nog
Ik dacht: dit ga ik wel redden toch?

Een half jaar chemo, operatie, bestralingen en hormoontherapie voor vijf jaar
Er waren ook veel waardevolle momenten en gelukkig heb ik weer haar
Nu wil ik heel graag mijn ‘gewone’ leven weer oppakken en verder gaan
En op den duur weer op zoek naar een leuke baan

De beperkte energie houdt me hierin tegen
De kanker is gelukkig uit mijn lijf, maar niet uit mijn leven!
Ik wil er liever niet te lang in blijven ‘hangen’
Maar mijn leven voelt niet meer onbevangen

Met lichaam en geest al een heel lange tijd in de overlevingsstand
Logisch dat ik me nu zo voel: vol onrust en zo onthand
Een nieuwe weg vinden kost tijd
Iets waar ik moeite mee heb en niet op ben voorbereid

Voor nu wil ik de rust weer vinden en de batterij weer zien op te laden
Dan bewandel ik over een tijdje, samen met mijn gezin, weer de mooie paden!

Lieve groet, Inge

75 reacties

  • Dorothé Kuipers says:

    Mooi Inge, een prachtig gedicht met veel herkenning, waarbij ik nu bijna een jaar geleden de diagnose heb gekregen. veel succes.

  • jolanda moerman says:

    herkenbaar na alles begint het pas

  • Leny says:

    Eeg mooi en herkenbaar. X

  • Patricia says:

    Heel herkenbaar x

  • Cisca says:

    Mooi geschreven zo heb ik er ook een paar en het is zo herkenbaar. Tijdens de behandelingen word je geleefd daarna begint het pas sterkte

  • Jolanda van Loo says:

    Raak!!! Precies zoals ik me ook voel op dit moment. In augustus is de diagnose voor mij 2 jaar geleden.
    Ik wil zo graag verder met het ‘gewone’ leven, maar het lukt niet…. frustrerend.
    Prachtig verwoord, sterkte…

  • Jolanda Foesenek says:

    Een mooi Gedicht en heel herkenbaar.
    Hoewel ik al 2 jaar schoon ben, toch nog steeds snel moe . dus ook weinig energie.

    Groetjes Jolanda Foesenek

  • Monica boegborn says:

    Herkenbaar.
    Ook ik nu 41 jaar en in 2014 de diagnose gekregen.
    Ook ik ben niet de oude geworden na alle behandelingen.

  • Nieske Oppers says:

    Heel herkenbaar,bij mij is het 3jaar geleden.Eerst borstbesparend,daarna amputatie omdat er 40%kans was dat het terug kon komen.6chemo,16 bestralingen.Daarna een diep flap operatie van 9 uur,tepelcorrectie en tatoeage.Begin dit jaar was alles na 3 jaar klaar.Nu nog 5 van de 7jaar hormoontabletten met de nodige bijwerkingen.Maar gaat de goede kant op ,maar je wordt er dagelijks mee geconfronteerd als je in de spiegel kijkt.Nee vergeten doe je het nooit.Heel veel sterkte allemaal met herstel.

  • Marianne Dollee says:

    Zo herkenbaar ben ook de bestraling in gegaan chemo en 5 jaar aan de tamoxifen Ben inmiddels 40uur aan de slag maar het is een gevecht één met je zelf en de rest Vd wereld

  • Monique says:

    5 mei 2015 heb ik ineens een leven voor en na. Gelukkig een leven erna, maar het eerste jaar ben ik aan het overcompenseren. Ik zal en moet NU alles uit het leven halen wat erin zit. Langzaam kom ik nu weer in balans, maar het is niet meer hetzelfde. Want stel je voor dat het weer terugkomt, dat hoor ik namelijk iets te vaak om me heen. Dus wil ik zoveel ik kan genieten van de mensen om me heen en de mooie dingen van het leven. En komt het nooit meer terug, dan heb ik nog heeeel lang om te genieten

  • Conny van den Hoven says:

    Mooi gedicht en heel herkenbaar, ik ben ook twee jaar schoon, heb gelukkig wel leuk werk, maar bijwerkingen van de hormoonpillen.

    Groetjes, Conny van den Hoven.

  • Jante says:

    Lieve Inge, heel erg herkenbaar. Toevallig kreeg ik ook op 30 april 2015 dezelfde diagnose. Maandag word ik 41 en daar zie ik gek genoeg 😉 gewoon naar uit!
    Er is een leven voor en een leven na.
    Jouw gedicht slaat de spijker op z’n kop.

    Sterkte!

  • Anke verrips says:

    Heel erg herkenbaar!
    Bij mij is het 16 Augustus 2 jaar geleden!
    Je verwoord het precies hoe ik het voel!

    Groetjes Anke.
    Ps We komen er wel!

  • jolanda says:

    idd .zo herkenbaar.lijkt juist na de behandelingen allemaal pas te beginnen.
    mooi verwoord en idd.zo waar.
    groetjes jolanda schreuder

  • Y v schie says:

    Prachtig gedicht zo herkenbaar ook dingen aan overgehouden 2 oedeem armen , geheugen door de chemo kom soms niet op namen inderdaad ook hormoontherapie de vele opvliegers , vermoeidheid maar door 2 x te sporten probeer ik mijn conditie een beetje op peil te houden . Dus conclusie je bent niet klaar na borstkanker .

  • Gonny says:

    Zo herkenbaar doet me goed dit te lezen.
    Ik ben wel ouder, had net eerste kleinkind van 3 mnd en krijg dan ook die diagnose.
    Nu nog steeds allerlei klachten (rotzooi moet uit het lijf) dat kost tijd.
    We blijven positief dan hebben we al 50% gewonnen.
    Mijn kleinzoon is nu 4 en een tweede kleinzoon van bijna 2.
    Die geven me kracht.
    Ik geniet met volle teugen!!
    Sterkte

  • Pieneke says:

    Zo herkenbaar.Ik zit hier nog middenin.Kreeg de diagnose eind januari.Operatie was snel gebeurt nu op de helft van de chemokuren wat Ik allemaal zeer heftig vind.Maar Ik probeer positief teblijven al valt dat soms echt niet mee!.

  • carla says:

    je hebt het heel mooi geschreven
    zo is het ook zoveel herkenning
    ik heb de diagnose gekregen in nov 2014
    maar heb veel bijwerkingen lever niet goed hartfalen ,nieren niet goed zo blijft het door rommelen
    ik ken je van de Vogelande revalidatie zo fijn om lotgenoten te kennen

  • Dymphy says:

    Bij mij nu 5 jaar geleden geconstateerd , ben schoon maar loop sinds eind februari weer elke week naar de oedeem fysiopeute voor vocht in mijn borst en litteken verklevingen vanwege de bestraling opgelopen te behandelen. Ook thuis met een catrolletje oefeningen doen om mijn arm weer te kunnen strekken en de pijn te verminderen.

  • Mary says:

    Heel mooi verwoord Inge

  • Ina Hoogerkamp says:

    Mooi geschreven. Herkenbaar

  • Monique says:

    Mooi geschreven en vooral erg herkenbaar.
    Ik kreeg ook de diagnose in mei 2015, dubbele amputatie en 6 x chemo, daarna 5 jaar tamoxifen,met de nodige bijwerkingen. En reconstructie operatie gehad. Nooit meer de oude geworden, vermoeidheid, wel veel minder nu gelukkig en ook de vergeetachtigheid zijn lastig. Maar alles gelukkig wel veel beter geworden. En gelukkig dat ik er nog ben en kan genieten!

  • nora van der eerden says:

    Heel herkenbaar bij mij 3,5 jaar geleden maar het zit nog steeds tussen mijn oren.

    Heel mooi verwoord.

  • Jacqueline says:

    Helaas erg herkenbaar. Bijna 5 jaar schoon maar nog dagelijks een middag dutje nodig omdat ik het anders niet red. En nog te horen krijgen dat je jezelf erover heen moet zetten. Makkelijk praten als je niet weet hoe het voelt.

    Succes en doe alles op je eigen niveau en luister naar je lichaam!!!!

  • Annet van Tongeren says:

    Heel Herkenbaar! Mooi gedicht. Bij mij is in Augustus 2014 borstkanker geconstateerd. Je leven staat volledig op z.n kop. Operatie, chemotherapie. Bestralingen .oedeemtherapie en hormoontabletten 5 tot 7 jaar. Heeft veel inpact idd op je leven. Elke dag word je er aan herinnerd , bij de bijwerkingen en vooral de moeheid. Ik zeg vaak tegen mensen dit is mijn 2de leven. Ben nl vlak voor mijn ziekte ook nog gescheiden. Nu nieuwe relatie , woon in een andere plaats en m.n lichaam nu zooo anders als voor die tijd. Voelt echt als een 2de leven zooo anders. Met 1 kleindochter van 3 jaar daar leef ik voor daar bloei je van op. Genietend van de kleine dingen van het leven. En zie niet om. Maar kijk vooruit. Met opgeheven hoofd gaan we verder. Blijf in alles positief! Dat wil ik mij maar jullie allen mee geven die in dit gevecht hebben gezeten of nog zitten. Jullie zijn Toppers!

  • Corrine says:

    Wat een mooi gedicht. Zo herkenbaar! Ik kreeg de diagnose borstkanker in maart 2014. Dan staat de wereld zeker even op zijn kop. Mijn energie laat soms nog wel te wensen over. maar ik ben blij dat ik er nog ben. Blijf positief. En maar genieten van alles om je heen.
    Succes met je herstel!

  • Corry says:

    Helaas heel herkenbaar, ben bijna 5 jaar verder. Anderhalf jaar chemo gehad en een aantal operaties. Nog steeds heel moe en ook het geheugen wil niet altijd zoals ik wil. Sinds kort weer naar de psygoloog en voor de 2de x oncologische revalidatie binnenkort. Hopelijk in juli stoppen met tamoxifen. Dikke knuffel

  • Jose smit says:

    Heel mooi…en heel herkenbaar….je blijft knokken…je denkt t is gewonnen…maar voel maar al te vaak het heeft me veranderd…uiterlijk en geestelijk….de moeheid blijft nu 9 jaar geleden…samen met mijn zus beide tegelijk het verschrikkelijke nieuws….gelukkig beide overwonnen…maar beide getekend….blijf positief…gelukkig met mijn gezin familie vrienden en vooral..mijn 2 kleinkinderen …maar heb geaccepteerd ik ben wie ik nu ben…niet altyd gemakkelijk…maar ben ernog…….heel veel liefs en kracht…xx jose

  • Marianne van der Ster says:

    Super mooi. Heel herkenbaar. Het laat precies zien zoals het is. Het is heel moeilijk om aan de ‘buitenwereld’ uit te leggen hoe je je voelt ‘Kanker is niet over als het genezen is’

  • Angelina says:

    Zo herkenbaar !
    Afgelopen december was t 2 jaar geleden dat ik de diagnose kreeg. Alles gaat goed en er is veel te genieten, alleen die vermoeidheid……

  • Corry verbeek says:

    Helaas heel herkenbaar, het is bijna 5jaar geleden en heb anderhalf jaar chemo gehad en 5jaar tamoxifen en een aantal operaties. Ik ga sinds enkele weken weer naar de psygoloog en binnenkort start mijn 2de ronde oncologische revalidatie weer. Het blijft een gevecht om de dag door te komen en ook laat het geheugen je nog regelmatig in de steek. We houden goede moed want ooit…….., dikke knuffel

  • Frances says:

    Wat ontzettend mooi en herkenbaar verwoord. Voor mij is de diagnose ook twee jaar geleden en drie weken geleden mijn laatste operatie gehad. Je denkt weer verder te kunnen gaan daar waar het twee jaar geleden stopte. Maar dat is dus niet zo, het heeft je veranderd, je bent getekend voor en door het leven. Hoe dankbaar ik ook ben voor mijn genezing, hoe positief ik ook ben en geniet van alle kleine dingen, onbevangen ben je niet meer… Heel veel sterkte en dank je wel voor het delen van je prachtige gedicht!

  • Hanneke Wielens says:

    Dat is inderdaad heel herkenbaar! Voor mij is de diagnose 15 maanden geleden en ik heb een soortgelijk traject gehad als jij. Ik heb ook kleine kinderen. Het eerste jaar inderdaad overlevingsstand maar nu omschakelen naar een onbekend leven. veel is hetzelfde! Maar heel veel ook niet…. Maar he: We Leven! Maar het is niet altijd makkelijk. En ook dat mag gezegd worden!

  • Paula Andof says:

    Heel herkenbaar het laat toch een lelijk litteken achter voor altijd ik sta er mee op en ga er mee slapen !!

  • Monique Essers says:

    Zo herkenbaar…..voor mij is de diagnose nu bijna 3jaar geleden. Heb soortgelijk traject gehad .Gebruik ook nog Tamoxifen met vervelende bijwerking!!!!! Het heeft mijn leven ook veranderd maar samen met mijn man en kinderen geniet ik van het leven.

  • ria says:

    Heel herkenbaar nadat ik 26 jaar geleden met long kanker ben geconfronteerd gelukig was ik er op tijd bij na een toch wel zware operatie en toch wel 3 maanden waar ik bijna niets kon doen na zeven jaar genezen verklaart.
    Tot mijn grote schrik heb ik vorige week horen gekregen dat ik borstkanker heb,ook dit ben ik er gelukkig op tijd bij word al heel snel geopereerd ,
    want het is een hel waar je door heen gaat het beheers je hele leven .

  • Silvana says:

    Herkenbaar idd. Eind 2014 diagnose gekregen, chemo, operatie waarin ze zowel beide borsten als eierstokken weghaalden, had ze wel gevraagd er meteen implantaten in te plaatsen, dat hebben ze gelukkig gedaan! Bestralingen en 7 jr. Hormoontherapie. Laatst een EDMR therapie gedaan. Dat kan ik echt aanraden! En ben sinds n paar dagen begonnen met n blog over de overgang: overgangsrebelblog.wordpress.com. Omdat ik na die operatie met 39 jr. meteen id overgang kwam en dit net als borstkanker positief te lijf wil gaan. Sterkte voor alle dames!

  • Wietske says:

    Mooi geschreven en zeker herkenbaar!

  • Bianca Berkhout says:

    Mooi gedicht Ingevuld. En zoals alle zeggen zo herkenbaar.
    Bij mij was het april 2010 dat borstkanker geconstateerd werd en daarbij zat er bij het sleutelbeen en onder mijn oksel flinke uitzaaiingen en 1 cm in de borst.
    Er werd tegen mij gezegd dat het ongeneeslijke ziek zou zijn.
    Maar door;
    8 chemo,s 25 bestralingen en nog 12 x Herceptin infuus ben leef ik nog en ben daar dankbaar voor.
    Maar de na sleep, oedeemarm,weinig energie,gewrichtspijnen en geheugen verlies.
    En dat was nog niet alles in 2015 kreeg ik schouderklachten waaruit kwam dat door het heftige bestralen de schouderklopje onder het dakje vandaan is en dat de kop voor 50% afgestorven. Men wil het risico niet nemen om te opereren ivm infectie gevaar en het afstoten van de nieuwe schouder.
    Weer iets wat ik moet gaan accepteren en een plekje Moet geven.
    Maar goed dames wij blijven voor ons leven

  • Hannie says:

    Heel herkenbaar. ik ben inmiddels 10 jaar verder, maar ook nu ben ik er nog wel mee bezig. Zeker als de controles er weer aankomen (ik mag nog tot mijn 60e) ben ik altijd nerveus en is het weer hopen op een goed uitslag, ook al ben ik in 2012 schoon verklaard. Ik heb tot zeker vijf jaar na alle behandelingen last gehad van minder energie. Dat werd wel steeds beter maar ook wilde zo graag gewoon verder.
    Je hebt het prachtig verwoord.
    En mijn motto: elke verjaardag is een feestje!

  • Nanda says:

    Ook voor mij heel herkenbaar! Het is in oktober van dit jaar 3 jaar geleden dat ik de diagnose kreeg. Ik was toen 36.
    Het blijft me regelmatig frustreren dat ik soms meer wil dan mijn lijf en/of hoofd aankunnen. Het jezelf weer opnieuw leren kennen en accepteren hoe het nu is na alle behandelingen, vond en vind ik nog steeds vaak moeilijker dan de overlevingsmodus waarin ik zat tijdens de behandelingen. Voor nazorg na alle behandelingen mag meer aandacht komen vind ik dus super dat je dit bericht gedeeld hebt! Veel succes en sterkte!

  • Greetje Hazewinkel says:

    Ook voor mijn zo herkenbaar ben inmiddels 8 Jaar verder.Altijd weer blij als de controle.s achter de rug zijn. Je hebt het prachtig voorwoord .

  • Willemien kruiper says:

    Heel herkenbaar, 1997 kreeg ik borstkanker .mijn ene borst ben ik kwijt, ook heb ik chemo en bestraling gehad .nu heb ik huidkanker erbij gekregen. Ook al is het al lang geleden je blijft ermee bezig.ben veel eerder moe,zal er wel bij horen. Een mooi gedicht!

  • Netty Hoefakker says:

    Wat Inge hier schrijft is nagenoeg hetzelfde wat ik niet onder woorden kan brengen. Ik ervaar precies hetzelfde.

  • Bianca Smits says:

    Prachtig gedicht, zou zo mijn eigen verhaal kunnen zijn.
    Nu na 2 jaar merk je dat je omgeving alles weer normaal vind wat je doet, en je mag ook geen dingen meer benoemen want het gaat NU toch goed met je.
    Van buiten zie je er prima uit maar van binnen zitten er zeker nog kwaaltjes die je dag in dag uit voelt.
    En ja iedereen om je heen is toch met de overgang bezig, alleen vergeet iedereen dat je door de hormoontherapie alles dubbel krijgt helaas.
    En dat je elke week pijnlijke therapie krijgt waar niemand iets van ziet.
    Medelijden is niet wat ik vraag, maar begrip is wat teld.
    Voor iedereen heel veel kracht en liefde van jullie gezin en omgeving.

  • Marleen Aben says:

    Mooi gedicht Inge!

  • Simone Smeitink says:

    Mooi geschreven!
    Ook heel fijn om alle reacties van de andere vrouwen te lezen, zo weet ik dat ik niet de enige ben in hoe in me voel.
    Ik ben 41, oktober 2016 diagnose gekregen, geopereerd, kleine maar agressieve tumor verwijderd, 21 bestralingen en half jaar chemo waarvan ik er nu nog 6 te gaan heb. Verder ben ik moeder jong gezin met 2 kinderen van 5 en 7 en lieve man. Deze combi is soms heel zwaar maar geeft ook veel leuke afleiding.
    Iedereen veel sterkte met alles en geniet van wat je wel kan!
    Liefs Simone

  • lenie de gans says:

    Dat heb je mooi verwoord, en het geld voor iedereen denk ik die dit hebben moeten doorstaan, vooral het gevecht tegen de vermoeidheid. Van mij is het 8 jaar geleden, vorige week voor het eerst weer naar De bus geweest, dus toch weer spannend. Ik wens jullie allemaal veel kracht en sterkte.

    warme groetjes, Lenie

  • Mia alting-de wild says:

    Zo herkenbaar. mei 2015 de diagnose dubbele borstkanker. Amputatie, reconstructie, bestraling, chemotherapie. En dan nog 5 tot 7jr hormoonpillen. Dan de reactie van buiten je ziet er goed uit . Toch van binnen ene chaos en moe zijn
    . Het ga heel veel langzaam wat beter. Je moet geduld hebben en als je dat niet heb. Is het een zware strijd. Ik ga met volle moed en kracht er tegen aan . Ik ben een de wild en die hebben Power tot ze erbij neer vallen. Iedereen heel veel kracht toegewenst. Dank je wel voor het gedicht. Ik voel me niet alleen in deze strijd van de vermoeidheid

  • Hilly says:

    Zo herkenbaar verwoord.. valt idd allemaal zo lastig uit te leggen als je er weer “goed” uitzien… dank je wel

  • Niki says:

    Mooi……fijn om te lezen hoe een ieder er in staat en er mee omgaat…. Idd moeilijk voor de buitenwereld om te begrijpen, voelen hoe het eigenlijk met je gaat. Maar positief blijven dat is het allerbelangrijkste, ook in de moeilijke dagen.

  • Gerrie says:

    een heel mooi gedicht,en zo herkenbaar al die reactie’s.

  • Anneke says:

    Heel mooi geschreven, soms weet de buiten wereld er niet mee om te gaan, dat is erg jammer, ze zeggen wel wat zie je er goed uit ondanks de behandelingen. Ik ben nu zelf een halfjaar aan de chemo 30 mei de laatste en dan nog operatie en bestralingen, ik ben nog lang niet klaar. Maar ik ook probeer zo veel mogelijk positief te blijven.

    Maar als nog je hebt een prachtig gedicht geschreven.

    Lieve groet, Anneke

  • Inge van Leeuwen says:

    Ook hier bedankt voor alle hartverwarmende reacties!
    Het is me meer dan duidelijk, dat ik zeker niet de enige ben die er mee worstelt.
    Ik haal kracht uit de vele reacties. Ik hoop dat jullie dat ook doen.
    Nogmaals bedankt, lieve mensen!
    Lieve groet, Inge

  • Annet Schulte says:

    Heel herkenbaar wat je schrijft in je gedicht. Mooi verwoord Inge. Ik heb in nov 2014 de diagnose borstkanker gekregen en het zelfde traject als jij doorlopen. Ook mijn energie houdt nu na 2 jaar te wensen over. Het is heel lastig om weer alles te doen van voor de kanker, maar ik krijg wel weer meer zin om dingen te gaan doen. Veel sterkte Inge.

  • Sandra Pel says:

    Mooi omschreven! Bij mij in 2011 borstkanker geconstateerd. Na operatie en bestralingen nooit meer de energie terug gekregen. Nu 6 jaar verder zit het ook nog steeds in mijn ” systeem “. De angst blijft , naast de pijn in mijn borst van het litteken weefsel en de vermoeidheid.

  • Conny Resoort says:

    Wat een mooi en waar gedicht, Inge! Na de diagnose in september 2015 ben ik ruim 8 maanden na de laatste behandeling lichamelijk redelijk op orde. Maar emotioneel niet, merk ik steeds weer. En de angst voor een recidief of een tumor in de andere borst is nog steeds groot

  • Marie- louise says:

    Wat heb je dit mooi geschreven en fijn dat dit jou kracht heeft gegeven. Zit zelf nog midden in het traject. Herken hierin dat je ervoor gaat. Positief erin gaat en het ondergaat. Maar dan……ik kreeg hierdoor geen vast contract en zit bij huis. Dan wordt je wereldje heel klein. En echt, er zijn zoveel lieve mensen, maar uit al deze reacties merk je wel dat als je dit door mast, deze mensen pas echt snappen wat je voelt. Ik wordt voorbehandeld met een hormoonkuur om zo te zorgen dat de tumor kleiner wordt. Elke dag het gevoel dat je lichaam de griep heeft. Zere gewrichten en spieren. Ja ik blijf positief en het komt goed, maar soms is het moeilijk. Ik wens iedereen heel veel sterkte en liefde om zich heen.

  • Mieke Hueskens. says:

    Ook voor mij heel herkenbaar.
    Al is het bij mij nu 10 jaar geleden ik blijf er zelf nog steeds mee geconfronteerd,al is het niet meer dagelijks. Gelukkig heb ik de draad weer op kunnen pakken. Bij mij gaat het nu goed.
    Ik
    Ik ben blij dat je dit gedeelt hebt. De beste wensen voor een goed herstel. Succes.

  • J.Kooistra-Henstra says:

    Goedemorgen, bij mij is het nu drie en een half jaar geleden. Ben blij dat het nu goed met mij gaat, heb wel veel last van de hormoonbehandeling,neem wel vaak een rustmoment. Heel mooi gedicht. Groet.

  • Marijke Noordegraaf says:

    Ja, zo is het precies! Sterkte!

  • Annemarie says:

    Wat een herkenning! Vooral die beperkte energie zit mij ook zo dwars.
    Mijn traject begon oktober 2015. Een borst besparende operatie, 23 bestralingen en 13 wekelijkse chemo’s later was ik een kaal wrak.
    Mei 2016 begonnen met 2 wekelijkse sportfysio’s en een conditie die van slecht via redelijk nu op goed zit.
    Ook de 5 jaar hormonen slikken ken ik, maar we gaan ervoor en ondanks de soms terugkerende paniekaanvallen en het geworstel met het energieniveau blijf ik van alles in het leven genieten.

  • Cisca says:

    Mooi en herkenbaar.
    Het zinnetje wat ik in mij hoofd heb is wat is goed voor mij.. ik probeer alleen nog leuke dingen te doen tussen nog steeds de bezoeken door. Ik wens jou ook veel kracht toe

  • Nardy says:

    Zo waar…. ook bij mij 2,5 jaar geleden .
    Leven is idd nooit meer als voor de Borstkanker..altijd die onzekerheid geen energie /erg moe !!hartfaal klachten Lipoedeem !!en elke dag die onzekerheid vd borstkanker zo anders…
    Blij dat ik er nog ben en kan genieten van alles om me heen, en iedereen hier wens ik t allerbeste ..
    En….SUPER WAAR GEDICHT ..prachtig

  • Anja says:

    Mooi hoor, kreeg er tranen van in mijn ogen! Ik ben nu bijna 4 jaar verder. Maar het is nooit uit mijn gedachten. Mensen zegen “het is toch weg, ga door met je leven”. Ik ga door, geniet van alles om me heen, maar wat blijft het moeilijk….

  • Thea says:

    Hoi Inge

    Dit is idd precies zoals het is, zoals het voelt. Geweldig gedicht.
    Wens ook voor ieder hier begrip in. Voor mij geldt ook dat de energie toch beperkt is. Het is voor de omgeving soms lastig dat je niet meer alles zo doet als voorheen.
    goetjes Thea

  • Lies says:

    Mooi Inge nu weer strijd aan het voeren , na vijf jaar na de borstkanker .
    Weer onder behandeling en soort chemo – inmuuntherapie.
    Op een andere manier terug gekomen , maar ook heftig
    Ook de vermoeidheid vind ik heftig daarna .

  • Diana Borkent says:

    Mooi geschreven je gedicht. Bij mij 20 jaar geleden alweer, ben nu 67 en ik gun iedereen nog zeker zoveel mooie jaren! In 1996 linkerborst geamputeerd.
    Gevoelsmatig ook door “spookhuis” in volle vaart door het proces gegaan. Daarna de berusting en angst bij jaarlijkse foto’s van andere borst.
    Waardeer ieder jaar weer dat ik ouder mag worden,
    Besef des te meer dat ik dankbaar en gelukkig mag zijn,

    Heb zelfs hoop dat ik nog lang mag genieten van m’n leven.
    Leef vandaag en kijk wat belangrijk, mooi en goed is en geniet daarvan!

  • Monique Funnell says:

    Mooi en herkenbaar . Mijn borstkanker ontdekte ik in 2012 5 jaar geleden . Gister tegen m’n oncoloog gezegd dat ik ben gestopt met tamoxifen na 5 jaar en dat ik dus het aanbod om door te slikken tot 7,5 jaar of zelfs 10 jaar afsla. Het voelt als een bevrijding . Had best last van de bijwerkingen en was er zoooo klaar mee ben nu 55 wil gewoon weer een beetje m’n oude leventje terug ( tuurlijk word het nooit meer zoals het was en de anker heeft me ook veel gebracht ) misschien naïef maar als ik het niet probeer zal ik het nooit weten xx mo

  • Ineke B says:

    Tjonge, heftig! Wat zijn we met velen! Ook ik moet toegeven dat ik na 5 jr. mezelf nog tegenkom het is en blijft knokken soms heel moeilijk te accepteren..

  • Vera says:

    Okt 1990 borstkanker, operatie, chemo en 5 jaar tamoxifen. Lijkt zolang geleden, maar nog steeds dichtbij….sterkte voor iedereen die er mee te maken krijgt..

  • Cora van der Bijl says:

    Helaas herkenbaar! Mooi verwoord maar mijn leven is nooit meer de oude geworden! Altijd de angst pijn moeheid enz

  • Thea says:

    Zo herkenbaar. 2004 diagnose borstkanker, 8 maanden na het overlijden van mijn man. Je leven staat dan dubbel op z’n kop. Amputatie, chemo en 5 jaar tamoxifen. Reconstructie ondergaan. Blij.Tien jaar schoon, diagnose borstkanker opnieuw in 2013. Andere borst. Hele circus begint opnieuw. Met dat verschil dat je weet wat er komen gaat allemaal. amputatie, chemo, tamoxifen, reconstructie…..
    Maar alles ligt inmiddels achter me. Ben wel sneller moe, en wat lichamelijke ongemakken vanwege de hormoon kuur.
    Geniet met volle teugen en haal er uit wat er in zit.
    Iedereen sterkte die het zelfde overkomt!

  • Corina says:

    Wow wat een mooi gedicht. En zo herkenbaar. Ik ben nu bijna een jaar verder en je verwoord het precies zoals het is en het ook voelt. Sterkte met je herstel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *