Jolanda: “Na drie jaar depressief op de bank was ik er klaar mee”

Na een moeizame strijd tegen borstkanker zat Jolanda Huiting (44) in een diep dal. Moe gestreden, geknakt en depressief. In een onverwachte hoek vond ze haar geluk; ze richtte in Alkmaar een wandelgroep op. “Ik vind mezelf nog steeds rimpelig en dik, maar ik heb er tenminste wel vrede mee!”

8 september 2017
18 reacties

Tags: , ,

“Vijf jaar geleden ging ik het gevecht aan met de zieke cellen in mijn lichaam. Borstkanker, een agressieve vorm. Het zat ook in mijn lymfeklieren. Na chemo’s en bestralingen werd ik beter. Maar ik was veranderd, niet meer dezelfde Jolanda. Ik was gesloopt, kapot. Ik slik nu hormonen en moet dat de komende tien jaar blijven doen. Daardoor kwam ik op extreem vroege leeftijd in de overgang. Ik werd heel snel moe, had gewrichtspijn. Maanden aan een stuk heb ik niet gelachen. Ik kwam veel aan.

Depressief
Na drie jaar depressief op de bank, was ik er plots helemaal klaar mee. Klaar met mijn manier van leven, klaar met mijn overgewicht. Ik stond onder de douche toen ik dacht ‘Ik moet gaan wandelen. Het móét. De deur uit en hop, lopen’. Via Facebook startte ik in Alkmaar de wandelgroep ‘Klaar mee-Loop mee’.

Stiekem vond ik wandelen altijd oersaai – voorheen ging ik naar de sportschool om te spinnen – maar achteraf was het de beste beslissing in mijn leven. We lopen nu met 135 personen, van 23 tot 82 jaar oud. Iedereen wordt met open armen ontvangen. Gewoon, met iemand een praatje maken, vragen hoe het met de ander is terwijl je actief bezig bent… Persoonlijk contact vind ik belangrijk.

Glimlach
Als ik nu in de spiegel kijk, verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht. Het is een verademing, door het wandelen en de wandelgroep doe ik er weer toe. Ik vind mezelf nog steeds rimpelig en dik, maar ik heb er tenminste wel vrede mee. Ik heb een goede conditie en zit lekker in mijn vel.”

18 reacties

  • Diana van Koolwijk says:

    Hoi Jolanda. Petje af voor jou. Ik weet helaas zelf maar al te goed wat de kanker kan aanrichten. Bij mij werd op mijn 39ste borstkanker geconstateerd. Het zat ook al in mijn botten, dus ik wordt niet meer beter. Ik ben altijd een fanatieke loper geweest. Wandelen en hardlopen. Ik vind het nog steeds fijn om te doen. Lekker mijn hoofd leegmaken. Succes met je wandelgroep.

  • Astrid. says:

    Herkenbaar Jolanda. Het is hard knokken. Met de hormonen en het lichaam wat veranderd is. Jammer dat je loopgroep zo ver is. Succes sterkte mooie vrouw.

  • nancy van mook says:

    ik herken het ook helemaal bij mij 6 jaar geleden ik ben sinds een jaar weer aan het werk en doet mij goed net als jij met je wandelgroep heel veel succes

  • Jolanda Huiting says:

    Wat een lieve reacties doet me goed

  • Hilde Halvorsen says:

    Lieve knappe sterke Jo, je hebt het leven ‘niet bij de koffiehuizen gekregen’!! Ze zeggen wel : God geeft zijn sterkste krijgers de zwaarste opdrachten en een sterke krijger ben je!! Ik ben ongelofelijk trots op jou vrouw!!

  • Jolanda Huiting says:

    Wat lief Hilde Bedankt

  • Ellen says:

    Wat goed van je!
    Weet ook helaas uit ervaring hoe zwaar het allemaal is! Wandelen in de periode dat ik chemo had heeft mij geholpen! Best moeilijk om iemand te vinden die mee kan/wil wandelen dus wat een goed idee om een wandelclub op te zetten!!

  • Karin says:

    Super Jolanda blijf door gaan, het is geweldig om die vrijheid te hebben en te houden

  • André van de Hoef says:

    Onlangs nog de Dam tot Dam wandeltocht gelopen. In mijn gedachten bij al die vrouwen geweest die hebben moeten of nog vechten tegen borstkanker. Als man kan ik daar niet over meepraten maar er op deze manier wel een steentje aan bijdragen. Ik wil graag een keer met je meelopen maar moet dat wel goed inplannen omdat het nogal een stukkie rijden is!

  • Annet van Tongeren says:

    Hallo Jolanda! Super knap van jou dat je dat doet een wandelclub. Contacten is zeker belangrijk. Helaas heb ik dat zelfde traject gestreden als jou.en ben ook nog bezig met de hormoontabletten en heb ook erg last van gewrichtspijn dus ook in mijn voeten. Daarom kan ik ook niet bv langer dan 10 min wandelen. Ik vroeg mij af hoe heb jij dat dan? Geen last van je voeten als je wandel? Groetjes: Annet

  • Diane de heer says:

    Hoi Jolanda,
    Door jou verhaal voel ik me weer iets steviger in mijn schoenen. Ben 42 en zit nu midden in de chemo, straks de bestralingen en ook de hormoontherapie. En zelfs dan nog reconstructies van mijn borst op het programma. Ik zie er erg tegenop maar door vrouwen zoals jij pink ik een traan weg maar weet ik ben niet alleen we kunnen dit. Xxx

  • Lya Kat says:

    Na maanden van twijfelen, zal ik ga wandelen ja of nee. Bang om weer een domper te krijgen dat mijn benen niet zouden willen. Ik ben nu begonnen en heb drie x gewandeld en het gaat zo goed en ben hier zo vreselijk gelukkig mee.

  • maria says:

    Petje af!

  • Jolanda Huiting says:

    Wat super lief André dat je de dam tot dam hebt gelopen met ons in de gedachte dat waarderen er vele, Annet ik slik tamoxifen en krijg lucrin, hierdoor veel last van van alles .. slik iedere dag glucosamine en magnesium en de pijn in mijn gewrichten is weg Verder nog steeds veel moe en dat blijft erg lastig als je zo’n spring in t veld bent, balans is de key hoop dat jullie dit bericht te zien krijgen en Lya tot morgen lieverd

  • Quint says:

    Hoi Jolanda, wat een goed en mooi initiatief. Zeker omdat je zelf iets heb ondernomen en daar nu heel veel anderen een enorm plezier mee doet!! Respect!!!!!!!

  • Linda de Haan says:

    Hoi Jolanda
    Wat een SUPER idee. Ik heb je een pb gestuurd omdat ik deze groep in Harderwijk wil opzetten.

  • Inge Koolen-van Dijk says:

    Een inspiratie voor velen. Chapeau!!! Ga vooral door met het inspireren van anderen xxx

  • Arianne says:

    Fantastisch dat je dit doet en jezelf weer goed voelt.
    Ik zou willen dat ik weer stukken kan lopen. Ik heb na 6 jaar geleden ook jet hele traject gehad te hebben, heel erg veel last van neuropathie. Gevoelloosheid in mijn voeten en zenuwpijn in mijn voeten. Ik kan daardoor niet meer wandelen en zit op langere stukken lopen in een rolstoel. Ik mis het wandelen enorm. Zou graag eens een stuk met mijn hondjes willen lopen.
    Borstkanker (de behandelingen) maken gelukkig de verkeerde cellen stuk,maar ook heel veel goede:(

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *