Haar moeder beloofde Lenneke (25)
om beter te worden

‘Len, ik moet je wat vertellen. Ik heb een knobbeltje in mijn borst, wat waarschijnlijk borstkanker is’. Ik was 15 toen m’n moeder dit aan me vertelde. Ik zal dat nooit vergeten. Ook al wist ik niet precies wat borstkanker inhield, ik was vanaf dat moment ontzettend bang dat ze dood zou gaan. Zelf durfde ik niet verder te vragen, omdat ik er niet aan wilde denken hoe het zou moeten zonder haar. Dat kon namelijk niet, zonder haar verder leven.

18 oktober 2013
4 reacties

Ik zat inmiddels op de kappersschool. Mama had haar operatie achter de rug en ging elke week mee als model. Dat was erg leuk en goede afleiding na zo’n zware tijd. Tijdens een scan vlak voor haar laatste operatie, een reconstructie, bleek plots dat ze uitzaaiingen achter haar borstkas had. Ik kon het niet geloven. De wereld zakte onder m’n voeten weg. Dit was haar laatste operatie. Nu zou het klaar zijn. Alleen chemotherapie was mogelijk. Door de chemo vielen haar haren uit. Ze kon niet meer mee als model. Ze vond dat erger voor mij dan voor zichzelf.

Ze was ontzettend ziek van de chemo. Toch had ze altijd tijd en aandacht voor mijn vader, mijn broertjes en voor mij. Mamma probeerde zoveel mogelijk te verbloemen dat ze zich ontzettend beroerd voelde. Ze werkte bij een 2 sterren-restaurant. Daar dekte ze tafels en hielp vaak nog met afwassen in de keuken. Zelfs toen ze chemo kreeg, bleef ze dit doen. Ze wilde niet ziek zijn. In het ziekenhuis gaf ze daarom aan dat ze alleen ’s middags aan de chemo kon, zodat ze ‘s morgens nog kon werken. Na maar liefst 32 chemokuren, in allerlei soorten en maten, bleek dat de tumor niet groter en niet kleiner werd. Omdat ze er zo ontzettend ziek van werd en het toch niets deed, besloot ze ermee te stoppen.

Door de chemo vielen haar haren uit. Ze kon niet meer mee als model. Ze vond dat erger voor mij dan voor zichzelf.

‘Uw rugpijn wordt veroorzaakt door uitzaaiingen’, vertelde een arts haar in december 2005. Mama had al een tijd pijn in haar onderrug en rechterbeen. Slecht nieuws. Het ‘goede’ nieuws was dat de uitzaaiingen zo klein als speldenknopjes waren. Na vijf bestralingen zouden de uitzaaiingen weg moeten zijn. Dat bleek niet het geval. Opnieuw startte ze met chemotherapie. Om 05.00 uur ging haar wekker; ze nam heel veel medicijnen om twee uur later ons naar school te kunnen sturen of zelf te gaan werken. Als ze zei dat het niet goed ging, wilde ze alleen koffie gaan drinken. Toch was ze dan uiteindelijk weer aan het werk. Haar collega’s waren haar vrienden. Dat deed haar zo goed.

6 Juni 2006, de dag waarop ze dachten dat mama uitzaaiingen had, vroeg ik haar: ‘Mama, je bent er toch wel bij als ik ooit ga trouwen en een kind krijg he?’. Ze keek me aan en zei: ‘Doe niet zo gek! Tuurlijk ben ik daarbij.’ Een dag later kregen we de uitslag van een controlescan. Er zaten uitzaaiingen op verschillende plekken in haar botten. Ik vroeg haar of ze erbij zou zijn als ik 18 werd, een maand later. Ze begon te huilen en zei: ‘Dat kan ik niet beloven, Len’. Toen ze begon te huilen wist ik het antwoord. Een paar dagen later is ze overleden. Ik zat met mijn vader en broertjes aan haar bed. We waren allemaal intens verdrietig. Het was zo’n bikkel, ze was er heilig van overtuigd dat ze beter zou worden. En nu was ze dood. Op 44 jarige leeftijd.

Nog steeds denk ik elke dag aan haar. Ze was bijzonder, alles mocht en ze was ontzettend sterk. Hier thuis was zij de motor die ons allen draaiende hield. Nu ze er niet meer is, ben ik nog meer gaan beseffen wat voor kanjer ze is. Ze heeft geknokt voor ons, ze wilde niet weg. Ze zou zo ontzettend trots zijn; nu ze zou zien wat voor een hecht gezin we zijn geworden. Ik zou haar zo graag willen bedanken voor alles wat ze voor mij heeft gedaan, ik zou haar willen zeggen dat ik me geen betere moeder had kunnen wensen en ontzettend veel van haar hield. Toen mama nog leefde, vond ik het nooit leuk als mensen zeiden dat ik op haar leek. Nu ben ik ontzettend trots dat ik als twee druppels water op haar lijk. Ik hoop alleen dat deze ziekte nooit bij mijzelf geconstateerd wordt…”

4 reacties

  • johanna says:

    Lenneke, wat een dappere mama had jij , terecht dat je zegt dat ze een kanjer en een vechter was. Maar ik wil tegen jou zeggen dat jij ook ontzettend dapper bent om hier je verhaal te delen!
    Veel sterkte!

  • Ik heb met tranen je verhaal gelezen. Ik ben zelf de moeder die borstkanker heeft gehad. Mijn kinderen waren klein maar de impact op kinderen is zo groot wanneer een ouder kanker heeft. Ik ken je niet en ook je moeder heb ik niet gekend maar ik weet één ding zeker. Ze zou ongelooflijk trots zijn hoe jij de periode ernaa door bent gekomen. Dank je voor je verhaal.

  • Meike says:

    Bedankt voor het delen van je verhaal, er klinkt heel veel kracht en liefde doorheen. Wat is het toch een rotziekte. Ook ik heb er mee te maken, eerst doordat mijn moeder overleed toen ik klein was en nu heb ik het zelf. Net als jij was ik ook een leven lang bang geweest voor kanker, terwijl iedereen me geruststelde (mijn moeder was de enige die kanker kreeg uit gezin van 14). Ik zou je echt op het hart willen drukken je niet weg te laten sturen bij de huisarts, en vraag om mammografie/echo vanaf jaar of 25 (of nadat je zwanger bent geweest, toen is het bij mij gaan groeien). Hoewel ik dit wel heb gedaan, ben ik toch naar huis gestuurd (ze wilden enkel echo doen vanwege de borstvoeding). Toen ik uiteindelijk veel te laat weer terugkwam, was de kanker al flink gegroeid. Samen met mijn man en kind gaan we er natuurlijk vanuit dat ik gezond blijf maar eerder ontdekken maakt die kans echt veel groter!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *