Gewoon K

Op 20 maart 2014 kreeg ik te horen dat ik borstkanker had. Ja, had hè, want die tumor is toch mooi de tempel uitgeshizzled. De dag van de aller-, aller-, allerlaatste behandeling ever is nu toch echt gekomen. In de ochtend kreeg ik een bericht van L met de tekst dat ik de witte jassen uitvoerig moest bedanken voor het feit dat het leven met mij erbij toch gewoon leuker is. Nou, hoppa daar kwamen de eerste tranen al. Nog één keer het infuusje inpluggen en die immunotherapie er doorheen hatseflatsen. Man, oh man, wat heb ik hier naar uitgekeken. Ik ben er nog! Yeah!! Dus kom maar op met deze dag, ik ben er klaar voor.

16 juni 2015
2 reacties

crocs goud spuiten 2
Denk bij het spuiten altijd aan het kapje!

Eerst moest ik nog aan de bak voor de gouden Crocs. Vorig jaar had ik samen met mijn vriendinnen bedacht dat ik de gouden Croc moest gaan uitreiken aan de liefste, leukste en fijnste witte jas. Ik weet dat hier niet uniek in ben want ik kwam erachter dat het weekblad Libelle dit ook al eens heeft uitgereikt aan een witte jas ergens in 2009. Goed, ik dwaal weer af, ik heb twee witte jassen die mijn hart hebben gestolen. Alle andere witte jassen zijn ook top maar je moet keuzes maken. Via mijn Italiaanse lotgenote was ik in het bezit gekomen van twee linker Crocs. Manlief had ze al goud gespoten maar de rest van de entourage was nog niet compleet. Met de Crocs in mijn tas fietste ik naar het atelier waar ik af en toe een poging waag om mijn inner creabea naar buiten te laten komen. Ik ben bezig met een doek waarop een deel van de kaarten zitten die ik het afgelopen jaar heb mogen ontvangen. Ik zie het als een mooie afsluiting van dit pittige jaar. Ik vroeg aan G of zij nog ideeën had hoe we deze Crocs op een mooie manier konden tentoonstellen. Dat had ze zeker en ik werd gelijk aan het werk gesteld. Hier, bij G mocht ik wel zelf het goud spuiten maar dan wel met een masker ;-). Multitaskend werkte ik aan twee projecten. Om kwart voor twaalf waren de trofeeën af en nam ik afscheid van G.

bijna klaar om uit te reiken
Bijna klaar om uit te reiken

afsluiting van een bijzonder en heftig jaar
Afsluiting van een bijzonder en heftig jaar

Snel fietste ik naar huis om de Crocs veilig weg te zetten. Daarna volgde een tripje naar de bloemen mevrouw voor twee bossen blommen. Ook nog effe twee kaarten gekocht. De kaarten heb ik thuis beschreven met de woorden waarom D en K de ‘Gouden Croc’ hebben verdiend.
Voor D is mijn verhaal simpel, zij heeft meerdere malen mijn tranen gedroogd maar gelukkig ook veel samen met mij gelachen. D is er een in de categorie, ‘jouw verhaal telt’. Nooit heb ik het gevoel gehad dat ze op haar horloge keek of dat ze geen tijd voor me had. Helaas weet D als geen ander hoe het is om borstkanker te hebben dus dat maakte de band nog steviger. Zonder D was er minder te lachen geweest en zou ik meer getobd hebben met kwaaltjes. K is een witte jas die drie stappen vooruit denkt. Zij was degene die zei na een mis priksessie van zéven keer dat ik een port a cath echt moest overwegen. Had ik niet geluisterd naar haar dan was mijn weg wellicht veel hobbeliger geweest. K heeft engelengeduld en is zeer doortastend. Beide dames maken het verschil. De anderen ook hoor maar dan blijf ik aan de gang met die Crocs ;-).

crocscroc overhandigen

Nerveus pak ik de koekjes, cake, Crocs en kaarten in mijn tas en start de motor. Als ik aankom op de vierde verdieping ‘dagbehandeling’ krijg ik nog meer kriebels in mijn buik. Dit is het dan, de allerlaatste keer. Ik hoop dat ik het vandaag eens voor elkaar krijg om niet te janken. Gelukkig heb ik sinds ik nepwimpers heb geen mascara meer nodig dus dat hoeft geen belemmering te vormen. Ik groet mijn witte jassen vriendinnen en vraag aan D of zij mij wil aanprikken. Het inpluggen verloopt vlotjes en we grappen en grollen wat samen. Ik heb geen traan gelaten daar op het bed. Als ik na een uur klaar ben vraag ik of D even wil wachten. Aan mijn buurvrouw heb ik gevraagd of ze wat foto’s wil nemen van het officiële moment. Eindelijk mag ik dan de eerste ‘Gouden Croc’ uitreiken. D is er beduusd van en geeft mij een dikke knuffel. Tot mijn grote schrik kom ik erachter dat ik de bloemen thuis heb laten staan, arghhhh. Gelukkig had ik nog stresstieten bij (stressballetjes in de vorm van borsten). De bloemen komen nog D en K. Ik denk dat D erg blij is met haar Croc ;-). Dan neem ik de andere Croc mee naar de afdeling waar K aan het werk is. Op de gang daar geef ik haar de Croc en vertel haar waarom zij hem verdiend. Naast het harde werken heeft K ook veel compassie en dat is mij ook bijgebleven. Ze begint er spontaan van te huilen. Ik geef haar meerdere malen een knuffel en zeg dat ik hoop haar nooit meer te zien. Jullie snappen natuurlijk wel dat dit niet lullig is bedoeld ;-). Met een warm gevoel stap ik de lift in, op naar de rest van mijn leven. Nog een hobbel te nemen en dat is de mammografie die nog op de planning staat. Dan is de cirkel rond.

blij met gouden croc

Ik verklaar 23 maart tot een nieuwe feestdag. Waarom? Omdat ik op die dag het goede, fantastische, fabuleuze nieuws heb ontvangen dat op de mammografie niets is waargenomen. Yeah!!!!!!!!!!!! Ik denk er serieus over om mijn verjaardag te verplaatsen naar 23 maart. Past sowieso beter bij mij, want meer lente dan zomer type. Op naar de rest van mijn leven!

Maar goed, de dagen voor deze dag waren killing, echt! Het afgelopen jaar is de laatste dagen regelmatig als een film door mijn hoofd geflitst. Tjonge, tjonge wat een achtbaan is het geweest en soms nog. De ijkpunten maart 2014 en maart 2015 hebben voor een rebooth gezorgd in mijn hele wezen. Een soort van control, alt en dan delete. Snap je, ik sta er anders in en daar moet ik zelf ook nog een beetje aan wennen. Mijn karakter is nog gewoon intact hoor maar ik laat iets sneller los of zeg makkelijker ja op zaken waar ik van tevoren nee op had gezegd. Er zijn nog meer nuances waar te nemen in mijn versie Chantal 2.0. Ik word er wel blij van, van deze kleine veranderingen.

Blijft een feit dat ik nog een hobbel moest nemen, de mammografie ijkpunt 23 maart 2015. Ik moest op die dag gewoon naar mijn werk en dat was maar goed ook. Het leidde mij namelijk behoorlijk af van de stress die mij de laatste dagen in zijn greep had. Ik werk inmiddels alweer drie uurtjes. Op mijn werk sprak ik met collega F, hij begrijpt mij als geen ander. Collega F heeft 30 jaar geleden kanker gehad en kent dus de klappen van de zweep. Hij vertelde mij dat hij bij iedere controle dacht dat hij weer iets zou hebben. Hij zei ook dat zijn vrouw altijd mee moest omdat hij zich iedere keer weer een klein kind voelde zo net voor die onderzoeken. Alhoewel hij 30 jaar verder is blijft dat bij je, zei hij. Getroost en gesteund spring ik dan eindelijk op mijn fiets richting huis. Daar aangekomen barst ik in janken uit bij manlief. “Ach”, zegt A, “het stelt echt geen reet voor dat zul je zien.” Om daarachter aan nog wel even te zeggen, “je blijft toch niet huilen hè?!”

Even voor drieën vertrekken we naar het ziekenhuis. Ik hou het bijna niet meer van die fakking stress, werkelijk wat kan een mens gespannen zijn. Als we neerstrijken in de wachtkamer blijkt het daar al bommetje vol te zitten met andere wachtenden. Dan komt er een witte jas melden dat er een uitloop is van ongeveer 45 minuten. Ach, ik heb mijn leeswaar bij dus ik kom die tijd wel door. Echter heeft manlief besloten mij af te leiden met zijn verhalen, arghhhh man hou toch op ;-). Hij bedoelt het allemaal goed maar ik word er nog nerveuzer van. Hij besluit om dan maar even koffie te halen en terwijl hij weg is moet ik weer huilie, huilie doen. Kortom de huil de la tourette stand staat weer op aan.

Als A terugkomt met de koffie kalmeer ik wat en plots word ik opgeroepen.
Hmmm, daar sta ik dan weer in het hokje waar een mens met claustrofobie spontaan niet goed van zou worden. Alweer komen die tranen in veelvoud naar buiten. Gelukkig snappen de witte jassen het. Als ik klaar ben zegt de witte jas dat de uitslag even kan duren omdat ze het druk hebben. Ik keer terug in de wachtkamer en manlief roept “Was dit het?”” “Ben je nu al klaar?” Grrrrr, nijdig kijkend ga ik naast hem zitten en vertel hem of hij zelf ook een mammografie wil. Nee, dat dacht ik al. Gelukkig blijkt het wachten mee te vallen en roept een van de witte jassen mij binnen. Nog voordat ik tegen A kan zeggen of hij meekomt zegt de witte jas al dat ze goed nieuws heeft. Jiháááá, ze hebben op de foto’s niets verdachts kunnen vinden.

Opgelucht vertrekken we naar de Mammapoli. Daar krijg ik nog een gesprek met de oncologieverpleegkundige over het hoe en wat hierna. Over een jaar mag ik terugkomen voor de mammografie. Rare gedachte is dat, één jaar witte jas klaar. Ik moet , geloof ik, echt afkicken van deze ziekenhuisbezoeken. Hoe maf is dat?!

Vanaf ongeveer dag drie na mijn diagnose tot op de dag van vandaag heb ik een blog bijgehouden over alles wat ik, als borstkankerpatiënt heb meegemaakt. Ik heb het geluk gehad dat een uitgever mij heeft opgemerkt en nu kan ik hier dan ook met trots zeggen, MIJN BOEK IS UIT! Mijn boek is een bundeling van 88 blogs (ik heb er tot nu toe zo’n 190 geschreven) en ik ben super trots. De aanleiding is kut maar toch had ik het niet willen missen. Begrijp mij niet verkeerd, ik had het liefst een andere levens ingrijpende ervaring meegemaakt. Toch hoop ik met mijn boek dat mensen die verder afstaan van kanker meer zullen begrijpen over wat bv. chemo is en hoe het kan worden aangebracht of hoe super moeilijk het is om een pruik uit te zoeken.

Mijn boek heet Gewoon K en nee dat betekent niet Gewoon Kanker maar Gewoon Kut of Gewoon Klote want dat is het. Mijn boek is verkrijgbaar bij alle boekhandels on- en offline maar je kunt hem ook bestellen via mijn website www.gewoonk.nl. Op mijn website ga ik gewoon verder met bloggen. Ik zou het tof vinden als je een kijkje komt nemen.
Ik wil jullie, lezers, graag uit de grond van mijn hart bedanken voor jullie steun, lieve woorden, lieve berichten en voor het blijven volgen van mijn verhaal. Ook ik heb meegeleefd met jullie verhalen. Het is nu tijd voor een nieuwe start, het ga jullie meer dan goed.

Heel veel liefs,
Chantal

En achter elke deur is weer een andere deur- Klein orkest

2 reacties

  • Alberdina says:

    De eerste stap naar een nieuw leven….ik heb dan geen borstkanker maar darmkanker gehad maar de emotie’s en angsten zijn herkenbaar. Ik denk dat een hoop mensen steun hebben aan je verhalen. Ik wens je alle gezondheid!

  • Marjolijn says:

    Hè meis,
    Mooie afsluiting, heb veel gelachen om je blogs , heb je verdriet gevoeld en je vechtlust herkend in mijzelf (heb ze nog lang niet allemaal gelezen, met het boek wacht ik nog even, wil mijn eigen verhaal ook nog op papier zetten en me zeker niet laten beïnvloeden door jouw blogs). Ik blijf je volgen en we houden contact! Groetjes, Marjolijn van Bruggen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *