Geen gezicht…

Een van de kenmerken van iemand die chemo ondergaat is (vaak) het uitvallen van het haar. Nu is daar al iets raars mee. Want ik kan je nu vertellen dat niet overal het haar uitvalt. Ja, de meeste plekken waar je het haar wel wilt hebben valt uit en op andere plekken blijft het stug zitten. Zoals de haren op mijn onderarmen. Die hebben besloten om zich niets van de chemo aan te trekken en ik kan daar nog echt de stoere vent mee uithangen.

23 juli 2015
16 reacties

Tags: , , , ,

Mijn middellange manen had ik voor de zekerheid al gekortwiekt. En na de eerste chemo zelfs afgeschoren. Ik zag het niet zitten om ergens ineens de pukken in mijn handen te houden. Het was even wennen, dat zeker, maar ik werd er niet emotioneel incontinent van. Ik had besloten om geen pruik te nemen en had diverse mutsjes aangeschaft. Uiteindelijk heb ik voornamelijk met mijn meest favoriete wollen petje rondgelopen. Je kon mij er in uittekenen.

Ruim over de helft van de chemo’s en mijn volle wimpers en wenkbrauwen waren nog intact. Ik was blij om te zien dat die het nog zo goed volhielden. Ik moet zeggen dat het uitvallen van mijn wimpers en wenkbrauwen mij nog erger leek dan het haar op mijn hoofd. Ze geven je gezicht uitdrukking en het ‘smoelt’ meer zullen we maar zeggen. Ik ben beroepsmatig van jongs af aan met cosmetica in de weer geweest. Het verzorgen van de huid van mijn gezicht en lichaam vind ik een vanzelfsprekendheid. Het dragen van make-up doe ik al jaren. Het is voor mij net zo iets als het dragen van kleding. Je past het aan aan de gelegenheid. En het is representatief.

Tijdens mijn ziekteperiode voelde de make-up ook als een blusdeken voor mijn negatieve gevoelens. Een slechte dag hoeft niet per se zichtbare gevolgen te hebben. Was ik trots en blij dat mijn wimpers en wenkbrauwen het zo lang volhielden en hoopte ik stiekem dat ze net als de haren op mijn armen ongevoelig waren voor de chemo. Maar aan het einde van de chemorit hadden mijn woeste wenkbrauwen al een stapje terug gedaan. Ook mijn ‘klak, klak’ wimpers waren echt één voor één te tellen. Kwam toch het moment dat ik in de spiegel keek en ik geen enkele wimper- of wenkbrauwhaar meer kon spotten. Slik….

Dus elke ochtend teken ik mijn gezichtje. Iedere dag begin ik met een vers en blanco velletje en kan ik naar eigen inzicht mijn gezicht intekenen en inkleuren. Menig schilder zou er jaloers op kunnen zijn. Een heel scala aan producten heb ik ter beschikking om de meest fantastische creaties te maken.

Uitbundige en feestelijke kleuren in overvloed maar die liet ik achterwege. Mijn hoofd stond niet elke dag naar een leuk gezichtje, zeker niet. Zo loop ik ook de meeste dagen in een joggingbroek en een lekkere wijde trui en een kaal hoofd in de breedste zin van het woord. Maar er zijn dagen dat ik mij beter voel, of iets beter wil voelen, en de boel een beetje oppep. Want als je goed gekleed bent dan voel je je ook weer iets beter. Voor mij geldt dat dus ook met make-up. Dat ik mij wat beter voel als ik langs een spiegel loop en een opgefrist hoofd zie. Dus de toverkist gaat open en ik ga aan de slag. Ik zorg dat ik een goed gereinigde huid heb. Voor ik met de kleuren in de weer ga, verzorg ik mijn huid goed met een vochtregulerend serum, dat gaat onder de dagcrème die ook vochtregulerend is en ik neem een wat vollere samenstelling tegenwoordig. De huid wordt door de chemo droog, vochtarm en ook nog eens dun. Goed voeden en beschermen is dus essentieel. Een beetje oogcrème, speciaal voor de dunne en tere huid rondom de ogen die zorgt ervoor dat die fijne lijntjes al direct verzorgd worden en minder zichtbaar zijn.

Het lijkt een heel gedoe maar totaal een minuutje werk. Een goede verzorging is de basis van een mooie huid en een mooie make-up. De ‘camouflagecrème’ voor de donkere kringen onder mijn ogen. Want de meeste dagen lijk ik toch op een Pokemon. Gebrek aan vocht en slechte doorbloeding maken de huid rondom mijn ogen dun en dat wordt donker. Ik zie er dan zo moe en mat uit, echt niet tof. Wat ‘foundation’ voor een egalere tint. Normaal kan ik nog wel eens een gevlekte huid hebben maar tijdens de chemo is het opvallend dat mijn huid zo rustig is en redelijk egaal. Ook pukkels en puisten kiezen het hazenpad tijdens zo’n kuurtje. Ik gebruik een gekleurde dagcrème. Het egaliseert op lichte wijze mijn huid waardoor die egaler en frisser eruit gaat zien. Nou ik kan je zeggen, dat knapt al aardig op, ik begin weer een beetje ‘kleur’ te krijgen.

Waar ooit mijn borstelige wenkbrauwen zaten zitten nu nog een paar nesthaartjes en met het blote oog nauwelijks zichtbaar. Jarenlang probeer ik die dingen in bedwang te houden en ga ik ze dagelijks met een pincet te lijf, nu is het heel stil rond dit dagelijkse ritueel. Met een oude, bijna lege, bruine mascara zet ik de haartjes een beetje aan. Ik doe net of ik met het borsteltje mijn , niet aanwezige, wenkbrauwen borstel. Foila! Ik heb weer wenkbrauwen. Als een kind met een plaktattoo , zo blij.

Niets is sprekender dan de ogen en het is ook zeker een weerspiegeling van het gevoel. Nou ik zal nu niet teveel ingaan op hoe je je voelt met die chemo’s in je lichaam maar ik kan je verzekeren dat het sprankeltje uit mijn ogen echt verdwenen was. Dus…Een niet te donker oogpotlood komt tevoorschijn, als een echte Rembrandt teken ik rondom mijn ogen een lijntje, heel dun en subtiel. Daaroverheen doe ik een lichte oogschaduw zodat het lijntje een beetje vervaagd. De lichte oogschaduw zorgt ervoor dat mijn ogen weer wat levendiger tonen en haalt de boel een beetje op. Als finishing touch de mascara. Daar waar mijn wimpers horen te zitten zet ik het borsteltje tegen mijn huid. Het klinkt een beetje maf maar echt, het lijkt echt of je een beetje wimpers creëert.
Ik doe een licht vleugje lipgloss op en klaar is Klara.

Tijdens de zware maanden was er geregeld een moment dat ik naar buiten ging en een bekende tegen kwam en die zei; ‘maar je ziet er nog zo goed uit’!
Iedereen mag weten dat ik een zware tijd heb maar het is fijn als het niet altijd zo direct te zien is.

Een perfecte ‘look’ is niet alles maar make-up maakt mijn look wel normaler.

16 reacties

  • Daphne says:

    Oh zo herkenbaar deze blog!
    Leuk geschreven! Maar wat kun je je mooie wimpers vol dikke mascara missen he? Nooit geweten maar nu is het echt zo, je lievelingsen, ineens weg! Hopelijk groeien ze weer net zo mooi of nog mooier terug, al duurt het echt een eeuwigheid voor je gevoel …. bij mij zitten er nu weer wat sprietjes, soms doe ik er mascara op, voor het gevoel, want als er Volume op de verpakking staat zou dat toch moeten werken … helaas! haha

    Sterkte en succes

    x Daphne

  • Saskia says:

    Gekoesterd heb ik mijn (in het totaal7! ) wimperharen. Iedere dag een lijntje en daarna mascara op alle zeven…..
    Mijn wenkbrauwen waren helemaal verdwenen.
    Ook ik was kaal en droeg sjaaltjes.
    Inmiddels twee jaar verder, weer overal haar!

    Houd je taai,
    Saskia

  • Hanneke says:

    Hoi lieve Wendy, zo herkenbaar. Dank je voor het delen van je verhaal. We kennen elkaar niet. Maar we herkennen het gevoel. Daarom en dikke knuffel. En ‘keep in keepen on’
    Groetjes Hanneke

  • Hanneke says:

    Keep on keeping on!

  • Martha says:

    Ook ik had een bos haar dikke wenkbrauwen en volle wimpers
    Na chemo nergens meer haar
    Ben nu twee jaar verder maar heb mijn dikke haren niet meer terug gekregen dat vind ik wel jammer ook bijna geen wimpers en wenkbrauwen, maar heb gehoord dat dit niet bij iedereen zo hoeft te gaan, heeft misschien met de hormoontabletten te maken die ik moet slikken
    Maar ondanks alles ben ik blij dat ik er nog ben
    Lieve groetjes, Martha

  • Thea Hendriks says:

    Ja heel herkenbaar allemaal alsof ik het zelf geschreven heb.
    Ik droeg wel een pruik en die heb ik nu een maand geleden in zijn doos gedaan. Mijn eigen haar groeit allemaal weer.
    Wimpers en wenkbrauwen zijn gelukkig weer aanwezig.
    Het is zo vreemd als je jezelf in de spiegel ziet zonder wimpers en wenkbrauwen. Je uitdrukking is geheel anders.
    Wenkbrauwen kan je gelukkig bijtekenen maar wimpers niet.
    Alhoewel mijn hoofdhaar niet hard genoeg groeit naar mijn zin maar ja geduld dient de mens zeggen ze.
    Bedankt dat je je verhaal met ons wilde delen.
    Heel veel sterkte.

    Groetjes Thea.

  • Anneke says:

    Op 5 juni kwam ik je tegen op een terras in Rijnsburg. Ik herkende jou, terwijl ik je jaaaaaren niet had gezien. Het was voor mij en mijn dochters een heel speciale dag. Op 5 juni vieren wij daarom “het leven” en halen we mooie herinneringen op. Je zag er mooi uit. Maar aan de pet op je hoofd konden wij zien dat er toch iets met je was…… Jij hebt verteld en wij geluisterd…… Wij hadden bewondering voor hoe je alles bewoordde. En nu, vanavond, stuurt een van mijn dochters jouw blog door omdat zij Pink Ribbon volgt. Wat kun jij mooi schrijven en wat kies jij de juiste woorden….. ik ben onder de indruk. Chapeau voor jou Wendy! Ik hoop dat wij elkaar weer eens tegenkomen op die bekende plek.

  • Elly van Drunick says:

    vrouw ben je en blijf je, met haar of zonder ! Met make-up en een goed advies kan je er nog verzorgd uitzien !
    Ik ben een vrouw van 60 en heb toen ik 18 was al mijn haar verloren ook wimpers en wenkbrauwen. Tengevolge van
    Alopecia ! Tot op heden is het nooit meer terug gekomen !
    Maar probeer met make-up en een goede haar prothese er verzorgd uit te zien . Ik weet hoe het voelt , om geen haar te hebben , maar als je getroffen word door kanker is dat dubbel zo zwaar ! Wil alle vrouwen die dit door moeten maken veel sterkte wensen

  • Louise haalebos says:

    Hallo,

    Heb je revitalash al eens gebruikt? De vrouw van de maker van dit serum leed ook aan kanker en was al haar wimpers kwijt. Hij heeft het destijds voor haar ontwikkeld.

    Succes!

  • Marleon says:

    Super mooi en leuk verhaal. Heerlijk die humor van je Wendy.Fijn dat je werk je ook nog helpt.
    Dikke kus Marleon

  • Petra says:

    Zo herkenbaar! Sinds afgelopen weekend komen de wimperhaartjes weer terug. Wat ben ik blij! Ik wil mijn ‘eigen’ gezicht weer terug.
    groetjes van Petra

  • Anna says:

    Ik heb een mooi bos haar met krullen terug gekregen. Maar wimpers en wenkbrauwen niet. Ik heb nieuwe wenkbrauwen laten tatoeëren. Het is echt fantastisch geworden. Ik kan het iedereen aanraden. Groet Anna

  • Jose Beunen v. Neer says:

    Hoi Wendy, ik weet het nog als de dag van gisteren, toch nog na de laatste chemo mijn wenkbrauwen en wimpers verloren. Balen, want ja, die bepalen je gezicht. Wat een geklooi iedere morgen om je gezicht erop te tekenen. Maar ik sloeg nooit een dag over! En inderdaad, dan kreeg je te horen “dat je er anders wel goed uitziet hoor”. Lief bedoeld, maar af en toe kon ik zo iemand wel schieten.
    Dat alles ligt nu bijna een jaar achter mij, en wat denk je? Vanmiddag ga ik alweer voor de derde keer naar de kapper! Mijn wenkbrauwen en wimpers zijn wat minder terug gekomen, maar ach, who cares, ik ben er nog en voel me prima. ik hoop dat dit ook voor jou snel weer het geval zal zijn. Keep fighting, keep living and keep laughing! Xx Jose

  • Jacqueline says:

    Zooo herkenbaar! Je andere columns ook trouwens. Wat goed dat je je gevoelens en gedachten zo goed (en ook op een leuke manier) kunt verwoorden. Heel veel sterkte en succes met je verdere herstel. Ik hoop over 4 weken klaar te zijn met de 12 wekelijkse kuren. Dan nog operatie en bestralingen. Jouw verhaal en de reacties geven me weer een zetje 🙂

  • Saskia says:

    We kennen elkaar niet, maar wat heb je dit mooi geschreven!
    Mijn moeder droeg tijdens haar behandeling ook meer haar mutsjes dan de pruik.
    Ik vind je prachtig!!

  • Maria Zeevat says:

    Hoi
    Mijn vraag is het volgende: ik ben nu 5 jaar geleden geholpen aan borstkanker en heb dus deze zomer een mijlpaalfeestje gevierd ter ere van deze 5 jaar kankervrij maar ondanks het feit dat ik weer mijn haar terug heb en dankbaar ben dat ik er gewoon BEN en kan genieten van mijn leven ( wat ik zeker doe) vraag ik mij af of er niet ergens een vergoeding is voor permanente hairstroke techniek voor mijn wenkbrauwen? Een tepel kan nl. Wel vergoed worden maar dat vind ik nu niet zo belangrijk maar mijn GEZICHT wel! Daarom deze vraag…heeft iemand een antwoord?

    Verder een super herkenbaar verhaal Wendy! Respect!
    Liefs Maria Zeevat

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *