Esther deed mee aan de Ladiesrun voor haar moeder

Esther Bonte heeft meegedaan met de Ladiesrun Rotterdam op zondag 10 juni 2012. Haar moeder kreeg zeven jaar geleden de diagnose borstkanker. Dat was voor Esther een reden om mee te doen aan dit evenement. Op haar werk in Grand Café De Rozenburcht heeft zij samen met collega’s fooi opgespaard en donaties ontvangen. Dat resulteerde in het prachtige bedrag van € 410,-. Hoe is Esther bij de Ladiesrun terecht gekomen? En wat is haar ervaring geweest toen haar moeder borstkanker kreeg? Lees hier Esthers verhaal.

11 juli 2012
3 reacties

Tags: , , , , , ,

Hoe ben je bij de Ladiesrun terecht gekomen?
“Ik was uit eten met collega’s en daar lag een folder van de Ladiesrun. Ik zei tegen mijn collega dat ik daar wel eens aan mee zou willen doen. Mijn collega deed al aan hardlopen, maar ik had al tien jaar niet meer gesport. De vijf km zou dus zwaar worden. We hadden nog vier maanden om te trainen, dus we gingen ervoor. In het begin viel het niet mee, ik was kapot na vijf min hardlopen. Maar elke keer had ik tijdens het hardlopen een armbandje van Pink Ribbon om mijn pols. Die kopen mijn moeder en ik elke jaar samen tijdens de oktober borstkankermaand. Als ik dacht dat ik het niet zou trekken, keek ik naar dat armbandje en dacht: ‘Kom op Es, wat is twaalf weken trainen? Vrouwen met borstkanker hebben het veel zwaarder’. Dat weet ik uit ervaring van heel dichtbij.”

Heb je zelf ervaring met borstkanker en hoe ga je daar mee om?
“Mijn moeder heeft zeven jaar geleden borstkanker gehad, ze was pas 54 jaar. Haar eigen moeder heeft het vroeger ook gehad en is er aan overleden. Het was of de wereld even stil stond toen de dokter de uitslag vertelde. We waren zo bang haar te verliezen en zij was zo bang ons te verliezen. Mijn moeder wilde nog zoveel, haar kleinzoon was nog zo klein, ze genoot en stond midden in het leven.

Gelukkig, na een zware en moeilijke tijd is ze weer het spil van ons gezin. Mijn moeder is gaan vechten en ze heeft een tweede kans gekregen. Ik ben tijdens haar ziekte overal bij geweest. In het ziekenhuis noemde ze ons de moeder met haar schaduw, “haha”

“De eerste twee jaar na de diagnose was zo heftig. Je zit in een molen die blijft draaien, je denkt alleen aan overleven en niks is meer belangrijk. Ik wilde haar alleen maar bij mij houden en er voor haar zijn, vooral het moment dat ze geen haar meer had. Toen kon je ook ‘zien’ hoe ziek iemand is.  Mijn moeder is een bikkel  hoor, ze stroopte de mouwen op en op zijn tijd liet ze zeker een traan, maar haar lach bleef ze dragen. Vooral voor ons denk ik.”

“De eerst jaren waren wij overal bang voor. Elke snottebel of pijntje van haar zorgde al voor paniek in ons gezin. Gelukkig is dat iets wat slijt en minder wordt. Vier weken geleden heeft mijn moeder weer controle gehad en alles was weer goed. Mijn moeder is geen drager van het gen, maar ik laat wel elk jaar een borstfoto maken en elke drie maanden mijn borsten controleren bij mijn dokter.”

“Mijn moeder stond langs de kant en kwam nu mij steunen, zoals ik eerder er voor haar kon zijn.”

Hoe is het gegaan bij de Ladiesrun? 
“Op de dag zelf was ik al vroeg wakker en erg gespannen. Zou het mij lukken om de 5 km binnen 45 minuten te lopen? Mijn collega Lieneke kwam mij ophalen en samen gingen we met de metro naar Ahoy. We wisten niet wat ze zagen toen we in de metro stapte: hij zat helemaal vol met vrouwen, allemaal in het roze. Er was gelijk een leuke sfeer. Net alsof je één grote familie bent. Bij de Ahoy aangekomen voelde het als één grote, warme deken aan. Je voelde gewoon dat bijna alle 7200 vrouwen iets deelden met elkaar. De warming up was zo gaaf. Met mijn familie, vrienden en vriendin achter mij was ik er klaar voor.

Het startschot volgde en een lange roze sliert van duizenden vrouwen kwam in beweging. Onderweg was het gezellig, je praat met vrouwen of je elkaar al jaren kent. Je moedigt en pept elkaar op als je ziet dat er iemand doorheen zit. Mijn moeder stond langs de kant en kwam nu mij steunen, zoals ik eerder er voor haar kon zijn. Dat gaf mij vleugels. En dan al die toeschouwers langs de lijn. Je kent elkaar niet, maar toch gillen ze je naar de finish toe. Het was echt te gek.”

Heb je nog tips voor andere die meedoen aan een event? Of misschien een andere mooie boodschap?
“Ik ben er volgend jaar zeker weer bij en ik kan het iedereen aanraden. Dik of dun, jong of oud, het maakt niet uit. Samen knallen we tijdens de Ladiesrun. Mijn boodschap? Die wil ik graag geven uit naam van mijn moeder: lieve mensen pluk de dag want elke dag is een kadootje!”

3 reacties

  • Bea Schuurman says:

    Indrukwekkend verhaal. Ik realiseer mij des te meer, dat ik gezond ben, en de uitslag van het bevolkingsonderzoek voor borstkanker (geen bijzonderheden) voor mij wèèr een kadootje is…!!!

  • sylvia verkerk says:

    Mijn dochter heeft de ladies run op 10 juni in Rotterdam voor mij (haar moeder) gelopen, ik heb op 3juli 2012 mijn laatste chemokuur gehad,en ben zo trots op haar dat ze die voor mij heeft gelopen!
    Bij de finish zag ik haar aankomen en liep ze naar me toe om een high five te geven, zo dat heb ik maar mooi gedaan voor je! Ook wel voor haarzelf,ze vond gewoon dat ze dit moest doen! Mijn streven is nu om volgend jaar mee te doen met de 5km!
    Ik zeg ook Carpe Diem!!!
    Sylvia Verkerk.

  • Anyeli says:

    Wauw,.. magisch bijna, die erstee foto vind ik prachtig. Haar fijne gelaatstrekken (en die prachtige mond!!!), die goudblonde haren en dan de knopenogen!Schitterend!Ik ken deze film helemaal niet, maar het lijkt me ontzettend bijzonder! Mooie pop maakten jullie!!Gr Mir

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *