Elsemarie bleek één van de negen

Elsemarie was 41 toen we hoorden dat de borstkanker was uitgezaaid. ‘Ga ik de 45 halen?’ vroeg ze de radiotherapeut. Nee, dat ging ze niet halen. Ruim een maand later overleed Elsemarie. Haar man René vertelt het emotionele verhaal van haar ziekte.

7 oktober 2013
12 reacties

Toen we hoorden dat ze de kanker niet ging overleven, hadden we beiden het idee dat het nog wel een paar jaar kon duren voordat ze zou overlijden. In de dagen en weken daarna hebben we dat iedere keer bij moeten stellen. Jaren werden maanden, maanden werden weken en weken werden dagen en uren. Uiteindelijk heeft ze nog vierenhalve week geleefd…

In februari 2012 ontdekte Elsemarie een knobbeltje in haar borst. Na een bezoek aan de huisarts volgde een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Op maandag ontdekte ze het knobbeltje, op vrijdag was duidelijk dat ze borstkanker had. We hebben de hele medische molen doorlopen. Elsemarie kreeg zes chemobehandelingen. Daarna werd ze borstsparend geopereerd en volgden 21 bestralingen.

Het was zwaar. Maar ook een intense periode, omdat we echt alles samen deden. Ik ging mee naar alle chemobehandelingen en bestralingen. Het was heel intens om dat zo samen door te maken. Na alle behandelingen en operaties was haar lichaam erg verzwakt. Niet gek natuurlijk. Maar Elsemarie was een heel sterke vrouw, ze was vastberaden om beter te worden. Dus we keken na alle ellende weer vooruit en probeerden de draad als gezin weer op te pakken.

‘Een jaar nadat ze het knobbeltje ontdekte, bleek de kanker al uitgezaaid’

Na een aantal weken kreeg ze last van haar onderrug. Volgens de huisarts was het spit, omdat ze veel op bed had gelegen en haar lichaam erg verzwakt was. Al snel kreeg ze ook pijn in haar zij. We wisten dat bestralingen het botvlies kunnen aantasten, we dachten dat de pijn daarvan kwam. Meestal is dat tijdelijk. Bij Elsemarie ging het echter niet over, dus lieten we een röntgenfoto maken. Daar was niets op te zien. Achteraf blijkt dat uitzaaiingen alleen in een vergevorderd stadium op een röntgenfoto te zien zijn. Tijdens een controle bij de radiotherapeut vertelden we over haar klachten. Hij wilde voor de zekerheid een botscan maken. En toen bleek, dat exact een jaar nadat ze het knobbeltje ontdekte, de borstkanker was uitgezaaid. Vanaf dat moment wisten we dat ze het niet zou overleven.’

12,5 jaar getrouwd
Net als bij de eerste keer dat we hoorden dat ze borstkanker had, werden ook nu de poten onder onze stoel vandaan gezaagd. Nu wisten we dat het definitief was, dat ze niet meer beter kon worden. Samen hebben we heel hard gehuild. Op de een of andere manier wisten we ons daarna weer wat te herpakken. Elsemarie ging ervoor vechten om nog zo lang mogelijk in leven te blijven. We waren op dat moment in de veronderstelling dat dat nog wel een paar jaar zou zijn. Jaren die ze zo goed en nuttig mogelijk wilde besteden met mij en de kinderen. Onze zoon van drie en dochter van acht. In die laatste fase hebben we veel steun gehad aan een uitspraak die de oncoloog deed: ‘Hoe lang duurt een mensenleven? Een mensenleven duurt een leven lang.’

Elsemarie had een aantal streefdata die ze wilde halen. We hadden al bijgesteld dat ze geen jaren meer te leven had. Ze werd steeds zieker. Elsemarie streefde naar de feestdagen. Toen dat niet leek te lukken, wilde ze in ieder geval de verjaardagen van de kinderen halen. Toen ook dat niet haalbaar bleek, had ze gehoopt ons 12,5 jarig huwelijk te halen. Dat zouden we vieren met de familie tijdens een weekendje weg. Toen het weekend naderde, was Elsemarie zo ziek, dat we besloten dat we een dag heen en weer zouden gaan. Maar helaas overleed ze één dag voor ons 12,5 jarig huwelijk. Zelfs haar laatste doel heeft ze niet mogen halen.

Er is één moment geweest dat ik er vrede mee had dat iets snel ging. Dat was vanaf het moment dat ze morfine kreeg. Omdat ze onrustig was en teveel pijn had werd ze kunstmatig in slaap gebracht. De verwachting was dat het vanaf dat moment nog een week kon duren voordat ze in zou slapen, omdat ze een sterke jonge vrouw was. Het hele traject duurde echter nog geen veertien uur. Dat is het enige moment waarop ik het fijn vond dat het snel ging.

In die laatste fase hebben we veel steun gehad aan een uitspraak die de oncoloog deed: ‘Hoe lang duurt een mensenleven? Een mensenleven duurt een leven lang.’

Heel bewust afscheid genomen
Elsemarie wilde op een gegeven moment bewust afscheid van mij nemen. Ik zag dat echter niet aankomen. Op een moment dat ze overeind wilde komen, omdat ik dacht dat ze naar het toilet wilde, pakte ik haar vast om haar op te tillen. Toen bleek dat ze wilde knuffelen en me nog een kus wilde geven. Dat was de laatste kus… een heel mooie kus. Afscheid nemen van de kinderen vond ze ook heel belangrijk. Voordat de morfinepomp en het slaapmiddel werden toegediend, hebben we met zijn vieren heel bewust afscheid kunnen nemen. Het was in een van de redelijk spaarzame momenten dat ze nog helder was.

Een paar dagen nadat we hoorden dat het foute boel was, hadden we een afspraak bij een psycholoog. Die vroeg Elsemarie haar ogen dicht te doen, en te vertellen wat ze zag. Ze zag een veld met zonnebloemen en vlinders. Ze zat in dat veld en kon heel slecht lopen. Ze strompelde door het veld. Aan de rand ervan zag ze een heel dikke eik staan. Ze liep ernaartoe en pakte hem vast. Hij voelde sterk en warm. Ze liet de eik los en ze kon weer rennen. De vlinders bleven om haar hoofd dartelen en met haar meevliegen. De vlinders herkende ze, er zaten gezichten in. Het waren mensen en dieren uit haar verleden, die ze verloren had. Toen ze dat allemaal zo vertelde, had ik het in eerste instantie niet door. Maar, die eik, dat was ik. Ze zei: ‘Die eik staat stevig in de grond. Hij gaat het redden. Ik kan hem loslaten en ik kan gaan.’ Ze wist dat ik sterk genoeg was om achter te blijven met de kinderen, dat gaf haar de rust om het leven los te laten.

12 reacties

  • johanna says:

    respect! Voor het delen van je verhaal René! Sterkte voor jullie om door te gaan zonder Elsemarie

  • Case of Dees says:

    René, wat een mazzel had Elsemarie dat jij haar partner was en dat jij met haar mee kon lopen op dat vreselijke pad dat iedereen bespaard zou moeten blijven. Ik wens jou en je kinderen veel moed en kracht.

  • Angelique says:

    Een zachte en respectvolle …… sterkte …..

  • Ellie says:

    Wat een verhaal……jullie als jong gezin!! Knap om het zo te willen delen met velen.
    Respect!!! Elsemarie zal altijd trots op haar gezin zijn en jullie op haar. Alle goeds!

  • Angelien says:

    Heel veel kracht voor jou en de kinderen, wat heb je dit mooi geschreven! Wens je alle goeds!!!

  • wilma jonkers says:

    Wat een verhaal met veel respect en medeleven gelezen.Wat is het leven toch hard!
    Sterkte en veel geluk voor de toekomst voor jou en de kinderen!

  • Maja says:

    Heel veel sterkte!! <3

  • heel veel kracht wat heb je dat mooi verwoord veel sterkte met je kinderen veel liefde en gods zegen

  • Judith says:

    Wat mooi dat je dit verhaal met ons wilt delen…zo bijzonder en herkenbaar voor mij.. Ook ik heb mijn man verloren in een zeer korte tijd aan deze vreselijke ziekte. Sterkte…

  • han valkema says:

    herkenbaar , maar eerst alle respect om het zo open te vertellen. ik heb mijn vrouw in zeer korte tijd verloren. tussen de vaststelling van de borstkanker en de uitzaaien naar de botten en longen zat precies twee jaar; dit laatste was einde verhaal; ze is aug. 2008 overleden. 39 jaar.
    Sterkte Rene.

  • Haye Swart says:

    Dag René, je verhaal spreekt mij enorm aan. Mijn vrouw, op 1 december jl overleden tgv borstkanker heet ook Els. In september vernamen we dat ze erg ziek was en na 3 maanden is ze overleden. Jouw verhaal over de feestdagen en de onverwachte momenten dat je volschiet zij helemaal herkenbaar voor mij. Wij deden vrijwel alles samen en het gemis van die ogenschijnlijk gewone dingen is groot. Thuis komen, je dag delen, samen sporten, noem maar op. Ik wens je onwijs veel sterkte dit grote verlies een plek te geven.

  • Renafa says:

    Wat kun je zeggen? Sterkte.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *