“Wat duurt dat wachten allemaal lang”

Miranda (24): “11 september… De dag dat ons mam appte en zei: “Ik heb een knobbeltje op mijn borst en in de oksel, moet morgen een echo laten maken.”

24 oktober 2017
Laat een reactie achter

Tags: , , ,

Ik dacht Mwa zal uit voorzorg zijn, morgen die echo is er niks aan de hand.
Dinsdags appte ze me mij na de echo dat doktoren geen goed gevoel bij de echo hadden en dat ze een kweek moest laten maken aanstaande donderdag.
Afwachten maar…

Donderdag een stukje knobbel op kweek gezet en nu weer afwachten tot maandag.
Maandag 18 september.
Wat duurt dat wachten allemaal lang, vooralsnog had ik het weekend een goed gevoel dat het goed zou komen. Maandagmiddag vrij genomen van mijn werk en eigenlijk ook heel de ochtend geen verkeerd gevoel gehad. Tot op het moment ik eigenlijk vanuit mijn werk in de auto naar huis zat en ineens het gevoel bespeelde, wat als…
Wat als het wel is dat het kwaadaardig is, doktoren maken zich niet voor niets zorgen en maken foto’s, echo’s en een kweek.

En ja hoor daar kwam het bericht op maandag 18 september: “ik heb borstkanker”
Deze zin was al gelijk schrikken…
Daarnaast vertelde ze me dat het uitgezaaid kan zijn naar de lymfeklieren en dat ze een nieuwe kweek moeten maken van de knobbel in haar oksel.

‘Ik wil ons moeder helemaal niet ziek zien’

Alle plannen van haar 50ste verjaardag aankomend jaar in 2018 schoten door mn hoofd. Ineens schoot er van alles door mijn hoofd, wat als het uitgezaaid is? Krijgt ze chemo? Dan wordt ze kaal, ik wil ons moeder helemaal niet ziek zien.

Eigenlijk nog weinig besef van dat ze echt borstkanker had.
Dat besef kwam pas een dagje later. Toen kwamen alle tranen, toen kwam de echte angst dat het ook uitgezaaid kon zijn en dat het dan waarschijnlijk niet tot moeilijk te genezen zou zijn. Maar afwachten dus. Tot donderdag, dan kregen we weer de uitslag van de kweek van haar oksel.

Donderdag had ik vrij genomen van het werk om met mijn ouders mee te kunnen naar het ziekenhuis voor de uitslag. Eerste instantie is ons moeder maar mij toe gekomen en hebben we gezellig samen wat spelletjes op de wii gespeeld, even alle zorgen vergeten en gezellig theedrinken. Ze moest om 11u bellen naar het ziekenhuis met de vraag of de uitslag al aanwezig zou zijn. Mevrouw aan de telefoon was erg twijfelachtig en gaf aan terug te bellen. Om 13:00 hadden we een afspraak gepland staan, maar tot die tijd geen telefoontje. Ons mam probeert het ziekenhuis te bereiken vol spanning of de uitslag er al is, geen gehoor een half uur lang… Tuurlijk die zullen wel pauze hebben, om half 2, namen ze de telefoon op hoor. En ja we mogen naar het ziekenhuis de uitslag is er.

Pff wat spannend, daar zitten we dan in de wachtkamer, we mogen ergens tussendoor want ja die afspraak van 13:00 is natuurlijk niet door kunnen gaan, dus wachten tot we aan de beurt zijn. Na 1 tot 1,5u wachten zijn we dan eindelijk aan de beurt.

De uitslag van de kweek was GOED!!!!! Wat zijn we blij en opgelucht!!!! Het blijft bij borstkanker en het is niet uitgezaaid naar de lymfenklieren!! Yesss!!!!

‘Ons moeder is er nuchter onder’

Maar vooralsnog moet ze behandeld worden en horen we in dit zelfde gesprek dat dit met een operatie, chemo en bestralingen zal worden gedaan.
Ons moeder is er nuchter onder, ach ja als de chemo moet dan moet het. Bang dat ze toch wel ergens ziek gaat worden of heel erg misselijk is.

Inmiddels nu na twee weken ziekenhuizen en onderzoeken is op vrijdag 13 oktober haar eerste chemo (12x elke vrijdag) gestart en heeft ze immunotherapie (herceptin een jaar lang) gehad. Een afwachten wat het allemaal zou doen, de vrijdag voelde ze zich best goed, wel spierpijn en gewrichtspijn, maar verder niet misselijk. En dat was wel waar ze erg tegen opzag, dus erg meevalt!

Zaterdagochtend appte ze me dat ze naar de spoedeisende hulp waren geweest aangezien ze vanmorgen een flink allergische reactie had, in het ziekenhuis zeggen ze dat dit van de chemo is geweest, ze heeft hiervoor nu anti-allergie pillen gekregen, waarmee ze de allergie kan onderdrukken. Maar vooralsnog veel spier- en gewrichtspijn maar niet misselijk!

Nu vandaag dinsdag 24 oktober heeft ze afgelopen vrijdag haar tweede chemo gehad, dit weekend geen spier- en gewrichtspijn, de eerste nacht heel even misselijk geweest, maar was snel weer over en ze was al minder moe zei ons mam. Ik kwam zaterdagochtend even bij d’r langs en het eerste wat ze zei is: “De tumor is al aan het slinken! Hij wordt al kleiner dat kan je goed voelen.” Waar mijn reactie natuurlijk was: “Je hebt net pas je tweede chemo gehad!”

Maar zeker goed nieuws natuurlijk! Superblij, ook gaat het erg goed met ons mam op wat allergische reacties na! De spier- en gewrichtspijn is misschien van de herceptin, dat zal uitwijzen over twee weekjes wanneer ze deze injectie weer moet hebben.

Wel krijgt ze veel dunner haar en valt het hier en daar al wel uit, daar zullen we ons bij neer moeten leggen. Het zal raar zijn ons mam kaal te zien of met sjaaltje om te zien. Zo lijkt ze dan ook echt ziek denk ik op moment dat ik haar zie…
Maar ik weet ook dat het weer aan zal groeien en dat ze 29 december haar laatste chemo zal hebben als alles goed loopt. Dus nog 10 chemo’s te gaan! Aftellen gaat echt beginnen, dat betekent nog 10 weken voor het nieuwe jaar! 2018. Een jaar waarin ze moet gaan aansterken, de operatie krijgt om alles goed weg te laten halen, bestralingen krijgt en nog tot oktober herceptin krijgt. Maar waarin ze wel klaar is met de chemo en dus al een heel stuk verder zijn met de behandelingen en een heel stuk dichter bij genezen zijn!”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *