Marike (45): “Door borstkanker werd ik onvruchtbaar”

De behandeling tegen borstkanker heeft vaak zeer ingrijpende en blijvende gevolgen. Ook op het leven van Marike. Door de behandelingen is zij onvruchtbaar geworden.

27 september 2016
4 reacties

Tags: , , , , , , ,

“Toen ik 31 jaar was scheidde ik van mijn toenmalige partner. Deze impact heb ik omgezet naar persoonlijke groei. Ik werd een vrouw, die zelfstandig en kleurrijk in het leven stond. Ik genoot van de lieve mensen om me heen, ging intensiever sporten, maakte mooie reizen en verlegde mijn eigen grenzen. In de liefde ging het wat moeilijker, maar ik zat lekker in mijn vel.

Begin 2009 kreeg ik contact met een mannelijk collega die extern was ingehuurd. We werkten al drie jaar in hetzelfde project. We raakten in gesprek over zijn relatie van 25 jaar dat aan een zijden draadje hing. Hij had behoefte aan een luisterend oor en ik kon uit eigen ervaring spreken. We hadden goede persoonlijke gesprekken. We spraken over de kinderwens die we beiden hadden. Hij was inmiddels 43 jaar en wist dat zijn kinderwens niet in vervulling zou gaan in zijn huidige relatie. Nadat in juni van dat jaar zijn relatie eindigde kwam hij vaker bij mij over de vloer. Het was een vriendschap die langzaamaan bloeide.

En toen dat moment… Het voelen van een knobbeltje. Ondanks een goede en gezonde levensstijl kreeg ik in oktober van dat jaar op 38-jarige leeftijd de diagnose borstkanker. De trein begon te rijden, van borstsparende operatie naar radiotherapie en tegelijk een erfelijkheidsonderzoek. Samen gingen we naar alle afspraken met specialisten.

Het bleek dat ik belast ben met het BRCA2-gen. Het advies van de oncoloog was dan ook de behandeling aanvullen met een chemokuur en minimaal 5 jaar Tamoxifen. De uitslag van de Mammaprint bevestigde het verhoogde risico op terugkeer. Naast de impact die de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek had op mijn twee zussen, broer en mijn ouders, stonden mijn vriend en ik opeens voor een hele andere keuze. De chemokuur en hormoonbehandeling hadden grote gevolgen voor mijn fertiliteit. Ondanks de prilheid van onze relatie, zaten we ‘opeens’ bij de fertiliteitafdeling van het Radboud UMC in Nijmegen. Het invriezen van eierstokken is nog in het begin van de onderzoeksfase, daarom kregen we het advies voor een spoed IVF en het invriezen van embryo’s.

De IVF-behandeling in Nijmegen liep tegelijk met de radiotherapie in Deventer. ’s Ochtend gingen we naar Deventer en in de middag naar Nijmegen. Samen maakten we heel wat kilometers, deelden we onze gevoelens, picknickten we in de auto en maakten het beste van deze heftige periode. Vanaf het moment van de diagnose ben ik begonnen met een blog. Daar kon ik mijn emoties verwoorden en naar mezelf kijken hoe en wat ik voelde. Het schrijven over deze gebeurtenissen deed me goed.

“Tijdens de chemokuur bleef ik bewegen om mijn lichaam zo goed mogelijk in conditie houden”

Het lichtpuntje na dit traject en de start van de chemokuur waren de zes embryo’s die opgeslagen waren in de vriezer. Voor het begin van de chemokuur besloten we om samen te wonen in mijn appartement. Het was toch wel fijn om iemand in de buurt te hebben tijdens de behandeling. Mijn vriend woonde tijdelijk in een bungalow omdat zijn woning nog niet was verkocht. Tijdens de chemokuur bleef ik bewegen om mijn lichaam zo goed mogelijk in conditie houden. In overleg met de oncoloog startte ik na de chemokuur met Tamoxifen voor een periode van 1 jaar. Na deze periode konden we gaan nadenken over het terugplaatsen van de embryo’s.

We pakten langzaam aan ons leventje weer op. Ik begon weer met werken en mijn vriend was ondertussen ook al weer fulltime aan het werk. Zijn woning was nog steeds niet verkocht en we gingen over naar plan B. In plaats van samen een nieuw huis te kopen, trokken we in zijn woning. Voor mij betekende dat vertrekken uit een stad waar ik 40 jaar heb gewoond, woon-werk verkeer met de auto in plaats van met de fiets. Maar positief zoals ik altijd ben, gewoon doen en ervaren en kijken hoe het loopt. Ik had nog steeds dat lichtpuntje voor me, van 6 embryo’s die ‘cool’ lagen te wachten…

“De factor tijd begon een rol te spelen, inmiddels was ik 40 jaar”

Het was een omslag van een appartement naar een eengezinswoning. Hij was weer terug in zijn vertrouwde omgeving, terwijl ik moest wennen aan mijn nieuwe omgeving. De uitslagen van de MRI en mammografie in 2011 waren goed. Het was alleen nog wachten op de uitslag van de controle van de eierstokken bij de gynaecoloog. Ik dacht eindelijk te kunnen beginnen aan het traject van terugplaatsing, maar er bleek een cyste te zitten op mijn rechter eierstok. Het feit dat ik belast ben met het BRCA2-gen, was voor de gynaecoloog reden om de eierstok te verwijderen. Ik kwam voor een volgende keuze te staan. Het verwijderen van mijn eierstokken, nu of later. De factor tijd begon een rol te spelen, inmiddels was ik 40 jaar.

Uiteraard had ik al het advies gekregen om mijn eierstokken preventief te laten verwijderen, maar dat zou pas later aan de orde zijn, na het eventueel realiseren van de kinderwens. Nu kwam deze keuze te vroeg. Ik had mijn lichaam weer in redelijke conditie gekregen, maar niet met het doel voor een volgende operatie. Ik was teleurgesteld in mijn lichaam. Ondanks de beweging, gezond eten en een positieve mindset, liet mijn lichaam me in de steek. De keus was één of beide eierstokken nu verwijderen.

Was er nog een mogelijkheid voor een IVF/ICSI behandeling na chemokuur en hormoontherapie? De gynaecoloog gaf aan dat er een bloedtest is die inzicht geeft hoe het staat met de hoeveelheid eicellen die nog aanwezig zijn in de eierstokken, de AMH-bepaling (=anti-Mullerian Hormone). Hiervoor moet het bloed naar Rotterdam gestuurd worden en de uitslag laat normaal maximaal zes weken op zich wachten. Gelukkig kwam ik in aanmerking voor een spoedprocedure en kreeg ik drie weken later de uitslag. Ook nu weer was de uitslag niet positief. De waarde was erg laag, waardoor ik ook niet meer voor een IVF/ICSI behandeling in aanmerking zou komen. De keuze voor één of beide eierstokken verwijderen werd daardoor makkelijker, maar de hoop op de zes embryo’s werd daardoor steeds groter. En zo werden mijn beide eierstokken verwijderd en kwam ik op 40-jarige leeftijd geheel in de overgang.

“We hielden elkaar vast, maar het was moeilijk om onze gevoelens te delen”

In juni 2012 konden we dan eindelijk beginnen aan het traject van terugplaatsen van de ingevroren embryo’s. Ik was toen 41 jaar. We hebben bewust gekozen om twee embryo’s tegelijk terug te plaatsen om de kans van slagen te verhogen. Als het tot een tweeling zou leiden, dan zou dat mooi zijn. Het ontdooi-proces is nog in onderzoeksfase werd ons gezegd, maar deze keer hadden we geluk. En zo had ik 2 embryo’s in mijn baarmoeder. Vol stil geluk liep ik over straat, op mijn werk. Ik wist als enige wat ik bij mij droeg. Maar na twee weken was het mis. Ik bloedde hevig op het toilet en wist dat de embryo’s weggespoeld waren. Tranen en een gevoel waar ik zelf geen raad mee wist. We hielden elkaar vast, maar het was moeilijk om onze gevoelens te delen.

Ik zette mijn positieve zonnebril weer op, want er liggen immers nog vier embryo’s in de vriezer. Na een paar maanden gingen we voor poging twee. In het weekend dat ik voor terugplaatsing naar Nijmegen kon, had mijn vriend een weekend weg geboekt met zijn vriend. Ik had een weekend staan met mijn beste vriendin. Hij wou het weekend niet verschuiven en zo kwam het dat mijn beste vriendin aanwezig was bij de 2e poging. Ook deze keer zijn er twee embryo’s teruggeplaatst. Bijzonder om dit samen te doen met mijn beste vriendin, maar het voelde ook als een afstand ten opzichte van mijn vriend. Het ontdooien van de embryo’s ging deze keer minder goed. Van de vier was het bij twee niet goed gegaan en zo werd dit de laatste en enige mogelijkheid om onze kinderwens te vervullen.
Toen mijn vriend terugkwam van zijn weekend vertelde hij dat ze getuige waren geweest van de geboorte van een lammetje. Was dit dan een positief teken? Nee, helaas niet. Ook nu naar ongeveer twee weken vloeide ik hevig.marike-quote-onvruchtbaar-web

Ik kan niet meer het gevoel beschrijven van toen, maar het was het begin van steeds meer het sluiten van mijn eigen gevoel. Mijn pogingen om samen deze periode af te sluiten, door iets te doen zoals een wensballon oplaten of het begraven van de zes kleine poppetjes die hij cadeau had gedaan, mislukte. Hij had er geen behoefte aan.
De afstand tussen ons werd steeds groter. Praten over onze gevoelens en behoefte werd moeilijker, maar ook het samen genieten van de kleine dingen miste ik. Praten over alternatieven, zoals bijvoorbeeld opvang voor Jeugdzorg verliep erg moeizaam.

We staan stil. Ik voel me steeds meer opgesloten in de woning, het woon-werk verkeer met de auto en niet de dingen kunnen doen die ik graag wil doen. Het huis is prima, maar het staat voor mij op een verkeerde plek. We zijn naar een relatietherapeut geweest, maar na twee sessies zijn we gestopt. Hij had geen klik met de therapeut. We maken wel mooie reizen, maar onze relatie verandert steeds meer in een vriendschap van twee lieve mensen. Ruzie hebben we niet, maar het samenwonen en samenzijn voelt niet als een liefde voor het leven.

“Mijn toekomst ziet er anders uit dan gehoopt”

Als gevolg van de borstkanker heb ik geen kinderen. Mijn toekomst ziet er anders uit dan gehoopt. Ik weet dat ik door het niet vervullen van mijn kinderwens bepaalde dingen niet zal ervaren, zoals persoonlijke groei of inzicht in eigen onzekerheden door de opvoeding, of het aangaan van nieuwe contacten. En dit zal een leven lang duren, bij bijzondere gebeurtenissen van puberteit, beroepskeuze, relaties, trouwen en geboorte van kleinkinderen.
Maar hoe vul je deze leegte in? Voor wie of wat is mijn leven belangrijk? Mijn familie en vrienden zijn super belangrijk en ik geniet met volle teugen van mijn twee neefjes. Ik heb geen wroeging naar mijn zusje en vriendinnen met kinderen. Ik kan alleen maar dankbaar zijn dat zij deze vreugde wel mogen ervaren. Maar mijn verdriet blijft aanwezig. Ik sta op een kruispunt. Ik kan een keuze maken welke kant ik op wil.

We zitten inmiddels bij een andere relatietherapeut, waar we beiden op ons gemak zijn. Afzonderlijk van elkaar gaan we naar een psychotherapeut voor de individuele behoefte. Eind van het jaar staat er weer een mooie reis gepland. Hopelijk kunnen we dan weer een stukje loslaten en samen een nieuw stukje oppakken.

Achteraf gezien had ik heel graag ook begeleiding gehad na het terugplaatsen van de embryo’s en het uiteindelijk niet resulteren in een zwangerschap. De arts in het Radboud UMC, mijn gynaecoloog en huisarts wisten wat voor een periode ik achter de rug had. Vooraf is alles heel goed geregeld, maar achteraf in mijn geval niet.”

Campagne OverLeven met borstkanker
De behandeling tegen borstkanker heeft vaak zeer ingrijpende en blijvende gevolgen, zoals hart- en vaatziekten door bestraling van de borststreek en chemotherapie. Maar ook het moeten accepteren van een lichaam zonder borst(en) en onvruchtbaarheid door chemo- en/of hormoontherapie.

Met de campagne ‘OverLeven met borstkanker’ wil Pink Ribbon de impact die borstkanker en de behandeling daarvan heeft op iemands leven, in beeld brengen. Marike is een van de 3 gezichten van de campagne.

Koop de Pink Ribbon Armband en steun borstkankeronderzoek. Pink Ribbon op een andere manier steunen kan ook. Meer informatie: www.pinkribbon.nl.

4 reacties

  • Elian Daris says:

    2006 diagnose(39) amputatie en alle okselklieren verwijderd 5 x chemo , 2007 in de volledige overgang, 2008 amputatie tweede borst (geen reconstructie, genoeg geopereerd aan mijn lijf) 2012 scheiding. Ja…., t leven wordt nooit meer zoals t was. Maar t is niet alleen de kanker die je krijgt maar ook alle neveneffecten, ongemakken ed. waar je mee moet leven en waar weinig aandacht aan wordt besteed. Ook door de buitenwereld, want na behandelingen is t toch allemaal klaar?!?!?! Ik ben weer een heel gelukkig en blij mens, allemaal zelf voor elkaar gekregen!! Elke dag weer opstaan met een glimlach en denken, t wordt een mooie dag vandaag en zo niet dan is dat maar even zo!!! Er komt gelukkig toch weer een nieuwe dag!!! ❤️

  • Ano Niem says:

    Helaas word ik heel angstig van dit artikel. Mijn dochter is net 29 geworden. Geen erfelijke vorm maar toch: De behandelingen lijken niet veranderd sinds Marike.
    Moeten mijn dochter en vriend zich nu voorbereiden op een leven zonder eigen kinderen?
    Zijn er ook goede voorbeelden?

  • Marike says:

    Het is inderdaad waar Elian, je komt nooit meer terug bij je oude ik. Heel fijn om te lezen dat je wel weer een hele leuke nieuwe ik bent geworden en zo gelukkig bent met de nieuwe mooie dingen.
    Ik ben erg blij met de campagne van dit jaar, dat er juist aandacht is voor de late gevolgen. De behandelingen ondergaan is 1 ding, verder gaan nadat je klaar bent is een volgende stap die veel langer duurt. Maar gelukkig kent ook deze stap veel mooie momenten, maar moet je ook dealen met hetgeen wat niet meer kan.

    Pluk de dag!, lieve groeten Marike

  • Marike says:

    Beste Ano,
    Ik kan me voorstellen dat je angstig wordt, maar zo is het natuurlijk niet bedoeld. Gelukkig zijn er ook genoeg mooie verhalen te van vrouwen die na of zelfs tijdens de borstkanker zwanger zijn geworden.

    Je dochter is nu 10 jaar jonger dan dat ik was. Op mijn leeftijd, na de behandeling 39 jaar, heeft chemokuur een groot effect gehad. Het gaat erom dat (jonge) vrouwen zich daar bewust van zijn en preventief handelen.

    Lees de ervaringen maar op websites van Amazones, jonge vrouwen met borstkanker. Daar lees je ook goede ervaringen.
    Ik hoop dat ik je weer een beetje gerustgesteld hebt.
    Warme groet, Marike

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *