Diagnose borstkanker als alleenstaande moeder, hoe ervaar je zoiets?

Saskia schrijft hier over hoe zij haar diagnose borstkanker beleefde. Hoe is dat als je alleenstaand moeder bent?
“Lieverds ga even zitten, mama heeft slecht nieuws gekregen… ik heb inderdaad borstkanker.” Hun gezichtjes op dat moment vergeet ik nooit meer. Mijn oudste, zoon Beau, zei resoluut: “Mama je gaat niet dood we hebben je nog veel te hard nodig.”

22 mei 2017
17 reacties

Tags: , ,

Voor mijn jongste, dochter Britt, was de klap enorm… “Mama ga je dood? Aan kanker gaan veel mensen toch dood?“ De angst zag ik in haar ogen en haar lijfje trilde. Ik nam haar gelijk op schoot en zei tegen haar: “Lieverd, dat weten we niet en daar gaan we niet van uit maar mama gaat vechten om beter te worden.”

Vanaf het begin ben ik heel open en eerlijk geweest. Kinderen zijn niet gek en beschikken over enorme veerkracht. Ook uitgelegd wat chemotherapie inhield en dat ik moe en misselijk kon worden. Ze gingen regelmatig mee naar het ziekenhuis. Belangrijk dat ze zagen waar ik heel veel tijd moest gaan doorbrengen. Door de lieve zorg en de prettige omgeving van dat ziekenhuis, werd het minder beladen en eng voor ze.

Tranen rolden over m’n wangen
Na mijn eerste chemotherapie kwamen er vragen zoals wanneer ik nou kaal zou worden. Vooral mijn dochtertje was daar erg mee bezig. Dat gebeurde al na 16 dagen… Bij het borstelen van mijn haren had ik ineens 3 borstels vol. Ik keek in de spiegel en de tranen rolden over mijn wangen. Het gaat nu echt gebeuren… Vanaf nu zal het zichtbaar zijn.
Op hetzelfde moment kwam Beau naar boven en zag de wasbak vol met haren. “Oh mama,” zei hij, “Wat zijn het er veel!” Hij zag mijn betraande gezicht. Ik gooide snel de haren in de afvalbak en vroeg hem om nog even niets tegen Britt te zeggen. Maar het was al te laat. Ze stond ineens naast mij in de badkamer en zag dat ik snel mijn haar in een klip deed . “Het is zover he mam?” “Ja lieverd,” zei ik “het is zover…”.

Alles is vastgelegd op foto
Diezelfde ochtend ben ik met mijn vader naar de kapper gegaan. In vier etappes zijn mijn lange haren eraf geknipt. Mijn pruik had ik al uitgezocht. Het was de bedoeling dat ik dan met eigen haar naar binnen kwam en met pruik eruit (ik wilde namelijk niet elke dag opnieuw geconfronteerd worden met het kaal worden en het vinden van plukken haar op mijn kussen).
Het was best heftig en confronterend. Mijn pa heeft alles vastgelegd op foto om dat ook weer een plekje te geven voor het verwerkingsproces. Daarna weer terug naar school om de kids op te halen. Het leven gaat immers gewoon door. Ze zagen gelijk dat mama er ‘anders’ uit zag. Heb ze gevraagd of ze de foto wilden zien van mama met een kaal hoofd. Dat wilden ze wel. Ze schrokken gelukkig niet. Je bent en blijft toch hun moeder, ongeacht je eruit ziet. Dat is zo puur en mooi!

Die ochtend daarna moest ik mijn kale koppie insmeren tegen droogte en wilde ik graag mijn pruik afzetten. Ook toen heb ik gevraagd of dat oké was in hun bijzijn. Ze riepen gelijk: “Tuurlijk mama, we hebben de foto toch ook al gezien?” Ik twijfelde nog even en kwam met mijn kale hoofd de badkamer uit. Het eerste wat mijn dochtertje riep was: “Wat een mooie ogen heb je mama!” Toen dacht ik boeien, zo mag ik er dus ook zijn… met of zonder die pruik.

“Als iedereen slaapt komen de emoties”

Tussen de kuren door probeer je als moeder alles zo goed mogelijk draaiende te houden. Huishouden, school en op het werk. Maar dat was soms best pittig. Je staat er dan toch grotendeels alleen voor en je wilt zoveel mogelijk aandacht aan iedereen blijven geven. Overdag wil je sterk zijn ook al ben je verzwakt. Je wilt vooral niet huilen en zeuren tegen de kinderen of je omgeving. Ze maken immers al genoeg mee.

Maar ‘s nachts als iedereen slaapt en je ligt alleen in je bed, dan komen de emoties. Er gaat dan van alles door je heen, angst regeert… Op zo’n moment mis je een maatje die je troost biedt en je weer gerust stelt. Een paar armen om je heen en iemand die zegt dat alles weer goed komt. Ik heb wel gemerkt dat je als vrouw/mens ook heel sterk kunt zijn. Hoe vaak ik mezelf wel niet heb toegesproken: “Kom op Sas, je kunt het! Blijf positief, ik ga dit overwinnen.”
Mijn kinderen ontpopten zich tot echte helden. Britt hielp na mijn borstamputatie mee met het opvullen van de expanders. Wat was ze trots om dat voor haar mama te doen! Nieuwe borsten met hulp van je dochter is heel bijzonder te noemen. Een kippenvelmoment!
Beau was de gehele tijd verzorgend, had zijn klas ook gelijk ingelicht en allerlei vragen van leerlingen beantwoord.

Onverwerkte emoties
Waar ik me vooral veel zorgen om heb gemaakt tijdens mijn ziekte was of ik eventueel gendrager zou zijn. Het zal je toch gebeuren dat je dochter ook in deze situatie terecht zou kunnen komen. Dat mocht echt niet in mijn beleving. Ik maakte mezelf onbewust zo gek, dat toen eindelijk het positieve nieuws kwam dat ik geen gendrager was, ik spontaan hees werd van alle opgekropte emoties en spanning. Een hele opluchting natuurlijk, maar wat kan een lijf dan heftig reageren zeg. Vanaf dat moment ben ik gaan praten met de juiste persoon om alle onverwerkte emoties eruit te kunnen gooien.
Terugkijkend is het niet gemakkelijk geweest, maar door de onvoorwaardelijk steun en liefde van mijn kids, ouders en vrienden ben ik weer de Sas die ik voorheen was. Misschien nog wel sterker en krachtiger. Maar bovenal ben ik het meest trots op mijn kinderen. Dankbaar dat ik dit heb kunnen meemaken, het heeft me nog mooier in het leven gezet samen met hen.

Ladiesrun Groningen
Op 11 juni loopt Saskia – met 6 vriendinnen – de Ladiesrun in Groningen! Wil je haar prestatie sponsoren? Dat kan! https://acties.pinkribbon.nl/actie/saskia-smeenk

17 reacties

  • jose says:

    Zo trots op jou. XXX

  • Saskia Smeenk says:

    Dat is lief José trots draagt je en trots heid zendt je uit

  • Boss says:

    Een fantastische, stoere, spontane, recht uit het hart, liefdevolle, mooie, lekkere powervrouw ben je! ❤️

  • Wendy says:

    Mooi lieverd

  • Berna says:

    Prachtig en puur verwoord weer!dikke kus lieverd!

  • Irma Joosten says:

    Je bent een topper Sas. Ben trots op je. Dikke

  • Mariska says:

  • Monique says:

    Thanks for sharing

  • Hedwig says:

    Lieve Sas, super mooi geschreven en de tranen rolden dan ook over mijn wangen. Ga 11 juni ook de Ladiesrun lopen in Eindhoven en zal dan zeer zeker aan je denken!!! Dikke kusss

  • Saskia smeenk says:

    Boss bedankt voor lieve reactie ga er van blozen

    Wendy , Berna , Irma , mariska , Monique en Hedwig bedankt voor jullie lieve warme reacties

    Hedwig we zullen aan vele denken tijdens de run , is ook bijzondere run

  • Wilma van der Velde says:

    Wauw… knap Saskia , respect !

  • Erika says:

    Hoi Saskia! Ik weet precies wat je bedoeld en hoe je je voelt. Ben ook een alleenstaande moeder met borstkanker. Ik heb 1 zoon. Nu aan het herstellen. Langzaam aan mijn leven weer oppakken. Maar het is pittig in je eentje. Die arm om je heen is ook hetgeen ik enorm gemist heb. Ouders, familie en vrienden…..het is toch anders dan een partner die je hierin steunt. Maar sterk word je hier zeker van als je alles alleen moet doen. Power vrouwen!

  • Patricia says:

    Super herkenbaar. Sterkte xx

  • Lonny says:

    Zo herkenbaar! Het kaal worden en de pruik. Ik had het hele pakket, zeg ik altijd , inclusief 4 operaties i.p.v. in eerste instantie 2. Het proberen te ” sparen” van je kinderen die verdriet om je hebben. Ik probeerde mijn emoties te verwerken als niemand het zag om hen niet verdrietiger te maken en ook mijn man niet. Ik heb vaak gezegd; stel je voor dat ik alleen zou zijn, zonder zijn grote steun, dan had ik het zo moeilijk gehad! Hij was en is er nog steeds voor me, ondanks mijn ” nieuwe” borst! Hij zei direct; met of zonder borst ik blijf van je houden! Wat had ik gemoeten zonder hem en mijn kids! Dus zo’n respect voor jou dat je het zonder partner hebt gered!! En inderdaad je wordt er sterker door!! Hoop dat je weer kunt genieten van het leven! Daar ben ik inmiddels echt wel mee bezig!! Ik zeg altijd; ik ben geen patiënt meer, ik leef!!!

  • Esther says:

    Echt heel knap! Wat een respect heb ik voor jou en je kinderen! Ik wens jullie veel geluk samen en bovenal alle gezondheid.
    Groetjes van Esther

  • Saskia Smeenk says:

    Dank je Wilma

    Erika trots op jou, sterkte met herstel en idd powervrouwen x

    Lonny lief dat je je verhaal deelt met mij en ja het is anders maar maakt ons allemaal sterker met welke situatie dan ook .sterkte en lieve groet .

    Dank je Esther lieve groetjes terug

  • Sissi Grosfeld says:

    Topper

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *