“Deze maand sta ik even stil om naar mezelf te knipogen”

Allesverslindend

Parkeren. Dat is wat ik doe met mijn gevoel als het om borstkanker gaat. Deze maand komt ze dan toch weer even voorbij of langs om te laten weten dat ze er ooit was. Vooruit, nooit zal weg gaan maar in een verdomhoekje gestopt is.

3 oktober 2017
13 reacties

Drie jaar geleden mocht ik mij rekenen tot die ene 1 van de 7. Drie jaar later, heel wat behandelingen en operaties verder, ben ik er nog. Ik ga nu, zoals kanker, allesverslindend door het leven. En sta deze maand toch even stil om naar mezelf in de spiegel te knipogen: ‘He hoi, je bent er. Je mag er zijn.’

Ik stel mij de cliché vraag wanneer deze maand zo en passant voorbijkomt: Wat heb je mij gebracht? Ik kan daar geen eenduidig antwoord op geven. Ik mocht mezelf, na letterlijk uitgewist te zijn zoals hier op de foto, weer inkleuren.

Een nieuwe versie ik. Rijker, zuiverder. Ik zag het als een nieuw begin. Heb daar met alle gevolgen van dien naar gehandeld. Wetende dat Mevrouw De Tijd mij op de hielen zat. Voor alle vrouwen die in de achtbaan zitten: Wacht niet, maak haast, droom hard, maak waar, slurp op, pak beet, eet op, heb lief.

Trouwens ook voor de vrouwen die niet in deze achtbaan zitten. Zo, dan parkeer ik hem nu weer even in.

Liefs Marieke

13 reacties

  • Ellen van Ree says:

    Wat een moedige en vooral eerlijke kanjer. Inspirerend van A tot Z.

  • Anneke Witte says:

    Lieve Marieke,
    Jij hebt vele vrouwen rijker gemaakt door je reis te delen en een nieuwe dimensie te ontwikkelen. KWALITIJD heb je aan de wereld toegevoegd. Een onuitwisbare indruk die ons allen raakt en leert elk moment te omarmen. Dank!
    Een hele dikke knuffel, Anneke

  • Barbara says:

    Jij bent LEVEN. En ik hou van je. Oh! En nooit meer karaoke-zingen. Verder mag je alles doen, vastpakken en opslurpen, zoveel je maar wilt! Zoen op je altijd mooie bol X

  • ronald says:

    me zus is overleden aan borstkanker nu steun ik elk jaar pink ribbon voor de onderzoek naar genezing van borstkanker

  • Cora van der Bijl says:

    Ik ben al 9 verder en koester iederedag !

  • Carla Vrijman says:

    Ben al 15 j.verder, mooi geschreven net zoals ik het ook beleef heb en ervaren! Ook héél RIJP + RIJK uit deze hele moeilijke tijd gekomen.

  • Annette Nijgh says:

    Wat heb je dit mooi verwoord je hebt helemaal gelijk ben nu zelf 2 jaar verder wens je en alle andere vrouwen al het goeds

  • Shirley says:

    Zeer herkenbaar, ik had t niet beter kunnen verwoorden. Bedankt!

  • Inge says:

    Ik hoop dat ik het ooit net zo mag gaan voelen als jij nu. Sinds 2 weken midden in die rollercoaster. We zijn er optijd bij en ik word beter dat weet ik. Dat gevoel is nu alleen even heel ver want mijn operatie moet nog komen. Borstbesparend dat wel maar wat is het eng en onwerkelijk nog.
    Ik ging heen omdat ik rechts een knobbeltje voelde en ging weg met de wetenschap dat het goed was maar dat ze links iets hadden gevonden dat fout was. Daar begon mijn achtbaan. Straks naar de mamacare en het opname plein maar lig af en aan al wakker vanaf half 6.

  • Glawijn says:

    Bi mijj was ook borstkanker geconstateerd, zelf knobbeltje gevonden, 30 mrt 2017, nu vandaag 8 chemo’s later en borstamputatie 10 dagen geleden, ben ik er nog steeds, het is nog pijnlijk en het gaat moeizaam, maar ik leef nog en ik geniet nu meer van de kleine dingen in het leven. Ik wens iedereen alle goeds toe.

  • Eva says:

    Mooi om te lezen, een nieuw begin inderdaad. We mogen er zijn! Ik heb lymfklierkanker gehad en nu 2 jaar later mag ik er zijn. Gelukkig, nog steeds. Op het leven!!!

    Voor iedereen. We mogen er zijn

  • ivonne says:

    wat mooi omschreven, ik 4 jaar geleden operatie, 6 x chemo en 28 x bestraling. Daarna 1 maand later een sepsis.
    Ik knip oog 2 x naar me zelf want ook ik ben er nog gelukkig.
    Met vallen en opstaan want helemaal de oude wordt je helaas nooit meer.

  • Rob van der Lei says:

    Ik heb het niet peroonlijk meegemaakt en kan er dus eigenlijk niet over mee praten. Wel verloor ik een vriendin aan bosrkanker. Zij leefde werkelijk en had geen spijt, maar toch… Ik ben ik het dus helemaal met je eens dat mensen alles uit hun leven moeten halen. Voor het te laat is. De tijd tikt door…
    Hopelijk kunnen we mensen inspireren zodat ze niet eerst wat ergs moeten maken om wakker te worden. Liefs Rob.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *