De naakte waarheid

“Ga maar naar huis, het duurt toch nog even voordat ik word opgehaald. Ik red mij wel!” Mijn man laat zich door mij overhalen, geeft mij nog een dikke zoen en loopt de kamer uit. “Succes lieverd, ik zie je vanavond!”

9 september 2013
70 reacties

Tags: , , ,

Vijf maanden na de diagnose, na het ondergaan van zes chemokuren, is het vandaag eindelijk zover. Dit is het moment waar ik de afgelopen tijd, zowel letterlijk als figuurlijk, naartoe heb geleefd. De mensen in mijn naaste omgeving zijn een stuk zenuwachtiger dan ik ben.

Zelf kan ik niet wachten tot het moment daar is en zijn mijn zenuwen onvindbaar. Al maanden lang ben ik mij immers aan het voorbereiden op wat straks komen gaat.

Ik ruim mijn spullen op in de smalle kast van de kamer. Langzaam begin ik mij vervolgens uit te kleden. Eerst mijn schoenen, daarna mijn broek en mijn trui.  Mijn inmiddels vertrouwde pruik zet ik af en ik stop hem zorgvuldig in de doos. Mijn kale hoofd bedek ik met mijn fleurigste sjaaltje. Enkel nog gekleed in mijn ondergoed, maken mijn handen geroutineerd mijn bh los. In het raam zie ik de weerspiegeling van mijn blote borsten.

Mijn borsten… lijdend voorwerp toen ik als jong meisje samen met mijn moeder lachend bij de huisarts vandaan kwam, met de diagnose ´groeipijn´.

Mijn borsten… jarenlang als trouwe metgezellen mee naar vele vakantiebestemmingen, topless of in mooie bikini´s op het strand.

Mijn borsten… maanden lang dienst gedaan als natuurlijke bron van voeding, voor mijn beide kinderen.

Mijn borsten… al zestien jaar lang uiteraard zeer geliefd bij mijn echtgenoot.

Mijn borsten… sinds vijf maanden onlosmakelijk verbonden met angst en onzekerheid.

“Dag jongens,” fluister ik zacht en snel trek ik het klaarliggende ‘modieuze’ blauwe operatiehemd aan. Vervolgens ga ik onder de dekens in het ziekenhuisbed liggen.

Hoe dichter ik bij de operatiekamer kom, hoe meer ik mij voel ontspannen. Wellicht helpen de kalmerende medicijnen die ik heb gekregen hier ook een handje bij.

Nooit eerder heb ik mij zo naakt in een bed gevoeld als op dit moment. Zo zonder kleren, zonder een spoortje make-up en zonder ook maar één haartje op mijn gezicht en lichaam. Weet ik normaal mijn ‘patiëntenuiterlijk’ nog te verbloemen, nu voel ik mij kwetsbaar en lelijk. Visioenen van een kale ziek uitziende kankerpatiënt, stoned van de narcose en medicatie, zie ik aan mij voorbij flitsen. Zo wil ik er straks niet uit zien, maar ik heb hier toch geen invloed op. Alhoewel?

“Mag ik wel mijn sjaaltje ophouden tijdens de operatie?” De verpleegkundige schrijft mijn verzoek op en zegt dat ze dat gaat vragen. Het idee niet met een kale kop de operatie in te gaan en er weer uit te komen, lijkt wellicht een klein detail, maar voor mijn gemoedsrust een belangrijke. Ik onderdruk de neiging om ook nog even stiekem wenkbrauwen op mijn gezicht en een lijntje rond mijn ogen te tekenen.

Als het wachten voorbij is, word ik door de lange gangen van het ziekenhuis naar beneden gereden. Hoe dichter ik bij de operatiekamer kom, hoe meer ik mij voel ontspannen. Wellicht helpen de kalmerende medicijnen die ik heb gekregen hier ook een handje bij. Als ze het operatiemutsje over het sjaaltje op mijn hoofd schuiven, ben ik er helemaal klaar voor. Korte tijd later val ik in een diepe lange slaap. Onder de dekens rusten mijn handen nog één maal op mijn oude vertrouwde borsten….

70 reacties

  • Tillie van de Beerekamp says:

    Oh wat leef ik mee!!! Ik begin aan de bestralingen! Heel heel veel moed en sterkte!!!

  • Jenny Goffin says:

    Krijg kippenvel van het verhaal!!!! Zo herkenbaar!!!

  • antoinette says:

    Heel veel sterkte en succes, blog is ontroerend geschreven

  • Zo diep en open geschreven Respect voor dit mooie stukje geschreven

  • Ieke says:

    Ontroering en respect, brok in mijn keel, geen woorden….

  • Thea says:

    Mijn moeder mist er 1. En ook ik heb me weer laten onderzoeken…
    Heel veel sterkte en kracht en gezondheid bij dit alles…

  • Toos says:

    Heel mooi geschreven! respect……Sterkte!!!!!

  • Coby van der Veldt says:

    Dikke kus van mama!

  • Jannyvdb says:

    Zoals altijd weer waanzinnig echt geschreven Joyce!

  • astrid says:

    Jeetje…………..

  • Sity Boelens says:

    Heel herkenbaar geschreven wens je heel veel sterkte en positief blijven daar red je het het langste mee is mijn ervaring Liefs Sity

  • tineke weijers says:

    Heel veel succes en sterkte!!

  • Linda kwakman says:

    Sterkte!

  • Els says:

    Prachtig beschreven die gevoelens! Je leeft je helemaal in in jouw situatie! Ik wens je alle kracht en sterkte toe die je nodig hebt. Dikke knuffel!

  • gerda says:

    Heel veel sterkte

  • Marjo Den Dekker says:

    heel veel respect en succes lieverd,ik ‘mag”over 4 weken deze weg afleggen.xxx

  • Linda says:

    Heel veel respect sterkte

  • Birgit says:

    Tje wat moet ik daar nog op zeggen ? Ontzettend veel sterkte en kracht voor al diegene die zoiets moeten ondergaan en doorstaan !!!

  • Liesbeth says:

    Heel veel sterkte voor jou en je gezin…Heb zojuist al je collums zitten lezen, met biggelende tranen over mijn bangen… zo herkenbaar allemaal… Blijf je volgen en hoop op een snel herstel voor jou….

  • Laura says:

    Ontroerend en supertrots!

  • Marlies keijzer says:

    RESPECT met hoofdletters! Wens jou en al je lotgenoten een voorspoedig herstel toe! warme groet

  • Lucie Makkus says:

    Veel respect voor jou en alle vrouwen,die dit verschrikkelijke moeten ondergaan.Sterkte.

  • Marja says:

    Lieve Joyce,
    Bedankt voor het delen van je “gevoel en gedachten”voor velen herkenbaar en voor velen zal het (jammer genoeg) een houvast zijn, vooral jouw positiviteit. Blijf dat vasthouden, dat is “de “overwinning”. Ik wens je héél veel sterkte. Dikke knuf Mar

  • Nynke says:

    Wat een heftig stukje……………….. ik wens je een heel spoedig herstel toe! En een dikke knuffel van een wildvreemde…………… maar o zo gemeend.

  • Jenny says:

    …………..………………………………………….
    Xje Jen

  • Fabienne says:

    we duimen voor jou, lieverd..

  • wilma says:

    Hel veel sterkte weer voor het volgende stukje van je reis, lieve groetjes Wilma

  • Anouska says:

    Heel mooi geschreven! Succes en Sterkte

  • zo herkenbaar herleef alles weer. sterkte meid .

  • monique says:

    sterkte

  • Gretha says:

    Zo herkenbaar! Sterkte

  • Gerry says:

    Topper! Zoveel kracht, zoveel charisma, zoveel om voor te vechten en dat doe je fantastisch! Respect!

  • José Haak says:

    Heel veel sterkte en wat een mooie woorden.
    Volgende week ondergaat mijn schoonzusje Anita “dezelfde weg” heel veel sterkte Anita xxxx José

  • Annemiek van den Bosch says:

    wow… prachtig en krachtig beschreven!!

  • Dapper meidje <3. Ik wens je een spoedig herstel.

  • Rebecca says:

    Ik bewonder je kracht en je vechtlust. Heel veel sterkte de komende tijd. RESPECT…

  • sylvia van den heuvel says:

    Lees dit met tranen, sterkte afz een DESdochter

  • Christa says:

    Heel veel sterkte.

  • Bertie Cornelisse says:

    Ik ken je niet maar wat een verhaal ik wens HEEL VEEL STERKTE.

  • Brigitte van Houten says:

    Go for it girl! Bewonder je! Veel sterkte en een spoedige beterschap xx

  • coby says:

    zo herkenbaar , heel veel kracht en sterkte , je kan het

  • Maria says:

    Zo herkenbaar, 3 jaar geleden nu….
    Heel veel sterkte.

  • RESPECT Voor je , soms wou ik dat de hemel telefoon had !!!!

  • Wendy says:

    ook weer zo herkenbaar…. Gelukkig weet je er wat van te maken en kun je anderen helpen met het delen van jouw ervaringen… Heel waardevol!

  • Rie-Jeanne says:

    Wow wat een indringend stukje tekst

  • Josine Olivier says:

    Joyce, heel veel sterkte. Blijf zo positief! Dat helpt……
    Josine

  • Harrie says:

    Wow, wat een verhaal. Bedankt dat ik je heb mogen zien in je kwetsbaarheid. Ik wens je een goed herstel toe, heel veel innerlijke kracht, humor en ik hoop dat je elke dag voor de spiegel gaat staan en tegen jezelf zegt: “Ik ben de mooiste, krachtigste en meest fantastische vrouw van de hele wereld”. Een vrouw is meer dan alleen haar borsten.

    Ik doe dit sinds kort elke dag en de eerste keer dat ik dit deed, voelde het erg onwennig aan. Nu voelt het fantastisch aan. Ik voel meer geloof in mijzelf.

    Je mag in ieder geval als kwaliteit opschrijven: ‘Creativiteit’. Wat een fantastisch idee om te vragen of je je sjaaltje om mocht houden.

    Waar je ook bent, ik stuur elke dag een beetje kracht en liefde naar je toe.

    Succes,

    Harrie van Tuijn

  • Els Stam says:

    Heel veel respect en sterkte !

  • lina says:

    lieve joyce,

    ik voel ontzettend met je mee! kdenk aan je.

    liefs,
    lina

  • janny koeman says:

    Jee ben er even helemaal stil van. Wat kun je het mooi onder woorden brengen. Toppertje

  • Diana says:

    Herkenbaar, mijn moeder onderging een borstbesparende. Heel veel Respect!!! Liefs Diana

  • Alberdina says:

    Ja, de naakte waarheid. Heel mooi geschreven.

  • Mariska de Kleine says:

    Oh zo herkenbaar! Ik heb het ook zo ervaren en meegemaakt afgelopen januari!! Sterkte met alles xxx

  • Juul Dorrestijn says:

    Herkenbaar…. Veel sterkte!!

  • astrid says:

    hier krijg je echt kippenvel van ik wens jou en je naaste heel veel sterkte

  • Hilda Mes says:

    Heel veel sterkte en heel veel kracht om weer beter te worden.!!!!

  • marja says:

    Sterkte, ik weet wat je doorgemaakt hebt.

  • Nadine says:

    Mooie woorden van een sterke vrouw, herkenbaar, kop op en ga ervoor, het komt goed en geloof in jezelf meid, big hug x

  • Sonja says:

    Heel veel sterkte Joyce in deze moeilijke tijd !!! Het is helaas heel herkenbaar maar ik wens jou al het goeds voor de toekomst. Lieve groet Sonja

  • Barbarel says:

    slik… zo heftig als het is, zo mooi, rustig en altijd met een tikkie humor vertaal je het naar je columns. vind je echt het stoerste vrouwmens uit mijn omgeving, wauw…

  • betty Langeveld says:

    ik wens jullie allen veel sterkte toe en kracht , vind jullie dapper ,

  • Linda says:

    Exact dezelfde woorden fluisterde ik vlak voor mijn operatie 5 mnd geleden. Hoe rustig was ik toen en nu bij het lezen hiervan stromen mij de tranen over de wangen….

  • Mieke says:

    Wat weer prachtig geschreven, Koude rillingen lopen over mijn rug,en tranen staan in mijn ogen.Ik volg je al die tijd al. weet wat het is heb zelf voor de 2e keer borstkanker.
    Wens jou en je gezin heel veel sterkte toe en hou je haaks.

  • Johan en Carrie says:

    Lieve Joyce,
    Zoals elke keer, weer prachtig verwoord al die emoties!
    Wij werden er weer heel emotioneel van!
    We zijn trots op je!!

  • marion says:

    respect voor je eerlijke verhaal

  • joycecolumn says:

    Lieve allemaal, wauw…… ik ben ontzettend onder de indruk van het aantal reacties op deze column. Te veel reacties om persoonlijk op te reageren, dus vandaar allemaal tegelijk: Bedankt!!

  • Liesbeth says:

    Ben wel heel benieuwd hoe het nu met je gaat….

  • joycecolumn says:

    Hoi Liesbeth,
    Mijn columns schrijf ik chronologisch en terug in de tijd. Want deze operatie heeft in december al plaatsgevonden…En pas vanaf december schrijf ik de columns. In de komende columns schrijf ik over hoe het mij na die operatie is vergaan (er is nog zoveel te vertellen….)
    Inmiddels gaat het heel goed met mij en ben ik mij alweer aan het voorbereiden op mijn volgende operatie eind van deze maand. Dan krijg ik een borstreconstructie aan de rechterkant.
    Bedankt voor je reactie!

    p.s. Mocht je persoonlijk met in contact willen komen: joyce@pinkribbon.nl

  • Ingrid van Kaam says:

    Pfffft respect voor alle vrouwen die door maken of hebben gemaakt. En ook heel mooi geschreven. Ik wens je heel veel succes voor de komende revalidatietijd en dat alles maar goed mag komen 🙂

  • Alejandra says:

    در 4:02 pmamir میگوید:be naazre man rabete ghable ezdevaj hamuntori ke tu maghale gofte shode age control shode bashe be joft taraf komak mikone badan zendegie behtari dashte basham

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *