Lidewijde’s moeder is 1 van de 9 borstkankerdoden per dag

“Twee jaar geleden overleed mijn moeder aan de gevolgen van borstkanker. Zij is een van de 9 borstkankerdoden per dag. In september 2012 kreeg ik zelf de diagnose borstkanker. De angst dat ik straks ook 1 van die 9 word, is iedere dag aanwezig.

7 november 2013
11 reacties

De eerste keer dat er bij mijn moeder borstkanker geconstateerd werd, was ik een puber. Mijn moeder kreeg een enkele amputatie en een volledig okseltoilet. Daarna volgden er nog bestralingen. Het noodlot sloeg enkele jaren daarna helaas een tweede keer toe. Haar tweede borst werd toen ook geamputeerd. Weer volgden dezelfde behandelingen maar dit keer kreeg ik er veel meer van mee. Ik weet nog dat ze net weer een heel dun laagje donshaar had toen ze met mij meeging om een trouwjurk uit te zoeken. Wat vond ik dat stoer! Mijn moeder ging mee naar een plek waar bijna alles draait om er op je allermooist uit te zien met een zo goed als kaal koppie. Zelf heb die moed niet gehad, ik durfde echt niet zonder pruik naar een winkel of zelfs maar naar het schoolplein  te gaan.

Daarna leek alles weer goed te gaan. Mijn ouders genoten volop van het leven, van ons en van de kleinkinderen. Ook al had ze een hele dikke oedeemarm en soms nauwelijks gevoel in haar handen, ze was een ontzettende lieve oma, die maar wat graag oppaste. In 2010 werd mijn moeder tijdens een bezoek aan de internist schoon verklaard. De 5-jaren grens was voorbij . Ze had het weer geflikt, weer had ze die rotkanker verslagen. Dit alles werd slechts een paar weken daarna compleet anders. De kanker bleek terug te zijn en zat overal. Haar behandelingen draaiden nu enkel nog om de ‘kwaliteit van leven. ‘

‘Ik heb angst om ook 1 van die 9 te worden…’

Er volgden nieuwe chemokuren. Deze keer zag ik duidelijk hoe ziek ze er van werd. In november 2010 was ze op de 4e verjaardag van mijn jongste zoontje. Toen ze samen met mijn vader wegliep dacht ik: ‘Daar gaat ze, dit was vast de laatste keer dat ze hier was.’ Dat bleek niet het geval. De kuur leek aan te slaan en mijn moeder knapte weer op. In mei 2011 ging ze met mijn vader naar Madeira met vakantie, een plek die ze altijd nog graag wilden bezoeken. Ook wij durfden met ons gezin weer met vakantie te gaan. In augustus 2011 sloeg het noodlot wederom heel hard toe. De kanker was weer  verder uitgezaaid en er was zo goed als niks meer aan te doen. Ze  probeerde nog een chemokuur, maar die sloeg niet aan. Daarom besloot mijn moeder dat ze naar huis wilde.
Er was een bed in de woonkamer gezet. Vanuit haar bed genoot ze van de tuin en de vogeltjes. Maar ze lag heel weinig in bed, want daarin ga je dood, zei ze dan. Ze zat in haar stoel en genoot van de meest kleine dingetjes.

Begin september bespraken we met ons hele gezin de laatste wensen van mijn moeder. We zochten de kist uit en legden vast welke muziek ze wilde. Ontzettend zwaar, maar ook ontzettend waardevol. Op 14 september gingen mijn man, mijn oudste zoon en ik de Efteling. Een verjaarsdagskado van oma aan haar kleinzoon. Ze wilde perse dat we gingen. ‘Kom morgen maar vertellen hoe het was,’ zei ze. Die morgen was haar niet meer gegeven want diezelfde nacht is ze overleden. Veel te jong, maar ze kon niet meer.
Ze was verslagen door die rotziekte. Die rotziekte die alles van haar afgepakt had, tot zelfs haar spraak aan toe. Mijn moeder was een  van de negen geworden.

376 dagen na het overlijden van mijn moeder werd mijn linkerborst geamputeerd omdat er bij mij ook borstkanker was geconstateerd. Er volgden 5 zware chemokuren. De 6e kuur werd afgezegd, omdat ik toen zo ziek was van de kuren dat de internist bang was dat ik eraan onderdoor zou gaan.

Vooralsnog lijkt alles nu goed. De uitslagen zeggen dat ik ‘schoon’ ben. Maar zekerheid heb je niet en vertrouwen in de uitslagen dat heb ik ook niet echt. Want mij is inmiddels wel bekend dat uitgezaaide borstkanker nog maar al te vaak pas wordt vastgesteld op een moment dat er niks meer aan te doen is. Bij mijn moeder is het ook niet eerder opgemerkt. Daarom vind ik het ook zo belangrijk dat er meer onderzoek gedaan wordt naar het voorkomen van en het eerder ontdekken van uitgezaaide borstkanker.

Onderzoek naar uitgezaaide borstkanker is een van de onderzoeksthema’s die Pink Ribbon ondersteunt en daarom vind ik dat zoveel mogelijk mensen donateur moeten worden. Want ik wil niet ook 1 van die 9 worden. Niemand wil dat. Geef al die negen mensen een morgen en word donateur van Pink Ribbon.

11 reacties

  • cora van der bijl says:

    Ja heel heftig en ik snap je angst….. ik ben nu ook 5 jaar verder maar wel heel bang dat het op een dag foute boel zal zijn dat stuke angst blijf ik houden.
    Ondanks alles geniet ik van mijn kinderen en kleinkids en probeer er niet te veel bij stil te staan.
    Ik hoop dat dat jou ook lukt. Veel liefs van een lotgenoot.xxx

  • marieke says:

    Oh Lidewijde wat een mooi en ontroerend verhaal weer.
    Ik ben donateur van kwf…
    Lieve groet van Mij

  • zomaar iemand says:

    Heel herkenbaar. Dat stukje angst wat denk ik nooit meer weggaat. Zelf ben ik bijna 8 jaar verder( blijf 10 jr onder controle) en wel moeder maar ( nog ) geen oma. Ik hoop dat wel mee te mogen maken maar gelukkig weet niemand ( wel of niet ziek(geweest)) hoe het verder loopt in het leven. GENIETEN van elke dag, van kleine dingen en vooral van elkaar.
    Ik wens je veel sterkte en hoop dat je dat stukje “angst” een plekje kan geven en kan accepteren als iets wat bij jouw leven hoort.
    Groetjes van zomaar iemand

  • Lidewijde says:

    Dank je wel Cora.

  • karine vranken says:

    ik snap je angst volledig je staat er mee op en je gaat er mee slapen,wat ik ook ondervind ik ben nu een jaar verder ,dat ik er met niemand meer kan over praten ,je ziet er toch goed uit en je bent uitbehandeld ,dus het is voorbij,maar zal het ooit voorbij zijn voor ons?

  • esther says:

    Kan alleen maar zeggen dat ik trots ben op deze topper. T verhaal lezen van haar moeder komt weer even recht op mij af. Ik heb haar toen veel gesteund en vind t nog steeds afschuwelijk dat ik niet bij haar kon zijn op die laatste dag toen zij haar moeder moest weg brengen. De klap was heel groot toen ik hoorde een jaar later dat ze t zelf ook had. Woorden schieten te kort maar geloof mij t waren woorden waar mijn kinderen oogjes op steeltjes van kregen. En ik begrijp haar angst heeeeel goed. Toch heeft ze t tot nu toe toch maar even gedaan en die dalen waren soms echt heel diep. Daarom wil ik even zeggen dat ik heel veel respect heb voor mijn vriendinnetje. Liefs es xx

  • Els Stam says:

    Ook ik kreeg september 2012 de diagnose borstkanker. En inderdaad.. de angst om 1 van die 9 te zijn blijft. Zoveel mogelijk genieten van alles en iedereen en positief en optimistisch blijven werkt voor mij (en daardoor ook voor de mensen om mij heen).

  • Els Stam says:

    Wat jammer dat je er met niemand meer over kunt praten. Het zal waarschijnlijk nooit ‘voorbij’ zijn, maar geldt dat niet voor iedere vreselijk nare ervaring die een mens meemaakt? Probeer positief in het leven te staan en het een ‘plekje’ te geven als iets wat gewoon in (en bij) jou leven hoort!
    Bij de blogs van Pink Ribbon vind ik ook (h)erkenning.
    Sterkte hoor! Groeten van een lotgenote.

  • Lidewijde says:

    Dag Karine,
    Wat jammer dat je er met niemand meer over kunt praten. Maar ik snap wel wat je bedoelt. Het leven gaat voor de niet zieke mensen verder. En je wilt er zelf ook niet de hele tijd over beginnen. Maar probeer toch n plekje te vinden waar je wel je verhaal kwijt kan.want een jaar verder voor iemand die kanker heeft gehad is nog helemaal niet zo lang. Heel veel sterkte. En ik hoop dat je snel ergens n praatplek vindt.

  • Minka says:

    Jee.. wat een herkenbaar verhaal!
    Mijn moeder is, na 13 jaar vechten (waarvan 4 schone jaren) afgelopen 18 oktober overleden.. Ik besef me sinds die dag meer dan ooit dat ik hetzelfde mee zou kunnen maken. Het komt te vaak voor.. wat lijkt het me heftig om hetzelfde mee te maken als dochter.. Mijn grootte angst! Overzoek moet doorgaan! Er is al heel veel veranderd in de afgelopen 10 jaar maar we zijn er nog niet!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *