De laatste loodjes… Van sprinter naar marathonloper

Eenmaal besloten dat ik de chemo’s wil ondergaan, wilde ik ook zo snel mogelijk beginnen. De sprinter in mij kwam boven, werk aan de winkel, ik ben er klaar voor, wil doorpakken en dit zo snel mogelijk achter de rug hebben. Het was de winterperiode, fijn voor een winterdepressief-iemand als ik. Het liefst wilde ik een winterslaap houden, sluit mij ondertussen, zo nu en dan, aan de chemo en maak mij in de lente wakker. Als de zon gaat schijnen en de natuur weer gaan ontluiken. Helaas ben ik geen zwangere ijsbeer, dus geen winterslaap voor mij.

24 juni 2015
14 reacties

De eerste chemo’s om de 3 weken ga ik vol frisse moed in. Ingesteld op een week slap hangen in mijn bed, een week opkrabbelen om vervolgens de 3e week ‘weer gewoon’ door te komen. En dat kunstje dus 4 keer herhalen. De 2e en 3e week wilde ik ook wat gaan werken. Met een beetje goochelen en wat aanpassingen, de taken in huis over de pubers verdelen, een beetje pas op de plaats en dan zou ik er wel goed doorheen kunnen komen. Dacht ik, want helaas blijk ik geen Hans Klok. Mijn pubers hebben het druk en weinig tijd en ik dacht…. Maar ik kan wel zo veel denken, mijn lijf laat toch echt iets anders weten.

Tijdens het toedienen van de chemo krijg ik een medicijn tegen diverse bijwerkingen, een opkikker om maar zo te zeggen. Bij mij werkt dit als ware XTC, als een opgejaagde kip zonder kop spring ik anderhalve dag in het rond. Slaap niet en kan zowaar het hele huis verbouwen. Om vervolgens een paar dagen van de wereld te zijn omdat mijn lijf mijn zware over-activiteit niet echt heeft kunnen waarderen. Lamgeslagen lig ik er dus de rest van de week uit. De 2e week is een week van opkrabbelen. Mijn hoofd gaat ondertussen wel weer aan maar mijn lijf doet in het geheel niet met mijn hoofd mee. Ik probeer wel steeds met de honden te lopen. Eruit met die geit, neus in de wind, voelen dat ik leef en de frisse wind, nee niet door mijn haren, maar langs mijn gezicht laten gaan. Bewegen met die handel. Bewegen is goed voor het herstel van lichaam en geest. Misschien gaan ze dan ook weer vriendjes worden samen. Dat hebben we nodig en daar doen we het dus voor. Niet dat ik er zin in heb… Nee niet echt…. Maar eenmaal thuis plof ik op de bank en weet ik dat ik moe ben van het lopen en dat geeft een beter gevoel. De 3e week ga ik een paar uurtjes werken, het is fijn om even onder de mensen te zijn en het gevoel te hebben dat ik niet alleen maar aan de zijlijn sta van het levensspel. Maar ik red het alleen de paar dagen voordat de chemo er weer aan komt.

Bij de apotheek vond ik een folder voor Onco-revalidatie. Een op maat en individueel bewegingsprogramma voor kankerpatiënten. Om kankerpatiënten te begeleiden tijdens (of na) hun behandelingstraject. Het is twee keer in de week een uur sporten of bewegen. Niet om topsporter te worden en de marathon te kunnen lopen maar om te zorgen dat je conditie niet te ver terugzakt en dat je dus op een verantwoorde manier je lichaam bezig en enigszins fit houdt. Na de chemo zal je lichaam makkelijker kunnen herstellen. Laat ik dat nou net willen….!

Vervolgens gaan we het traject in van wekelijks chemo, 12 weken lang mag ik mij laten volspuiten met het reddende gif. Het valt me zwaar. Ik ben blij als ik één activiteit per dag kan doen. Het is een dooddoener maar ik ben moe, ik ben moe van het moe zijn. Ik wil dat het ophoudt en ik weer een vrolijke, stuiterende eigen ik kan zijn. Ik slaap slecht, wurm de dagen door en kom nergens toe. Ook thuis niet. Daar baal ik zo van…. Dit is geen sprintje trekken, een fysieke korte krachtinspanning, dit voelt als een marathon lopen. Ik denk regelmatig, ‘waar ben ik aan begonnen?’. Maar met moed, doorzettingsvermogen en toewijding voor mijn lichaam wat het zo vreselijk zwaar heeft, sleep ik mij er doorheen. Ik verbijt me, ik jank, herpak mezelf en ga weer door. Nog een paar kilometers…. Mensen moedigen mij aan, bieden hulp en trekken mij verder. Verbeten en met tranen over mijn gezicht ga ik door. Dit is de grootste mentale en fysieke uitdaging ooit. Daar, kijk daar….De finish is in zicht….. Eindelijk!
En zo beleef ik mijn eerste marathon.

14 reacties

  • rennie says:

    wens je ontzettend veel sterkte, heb op het moment schoondochter die er ook middenin zit

  • Aly says:

    Zo herkenbaar.

  • Ellen de Gooijer says:

    Leuk geschreven. En zoon herkenbaar. Ik heb exact dezelfde kuren gehad en voel exact hetzelfde. Vorige week donderdag de laatste kuur gehad. Ben in euforie stemming in mijn hoofd maar mijn lichaam is af. Voel me gesteund door dit verhaal… Veel sterkte en samen houden we de moed erin. Ellen x

  • Freya Liket says:

    Beste Wendy, bij het lezen van je verhaal rollen de tranen weer over mijn wangen.
    Het is net alsof ik mijn eigen verhaal teruglees. Maar er komen ook voor jou weer betere tijden. Heel veel sterkte en houdt moed!!
    Lieve groeten

  • cocky smit says:

    Wendy,je bent een dapper mens en heel veel respect voor.

  • monique says:

    Mooi geschreven, hadden wij elkaar laatst gezien bij BVN?

  • Dolores says:

    Lieve dappere vrouw-met-zo-nu-en-k**-momenten,
    Je mag verschrikkelijk trots op jezelf zijn. Je hebt iets waar je niet om gevraagd hebt en je doet t toch maar ‘ff’.
    Ik heb bij m’n moeder gezien hoe het af en toe kon zijn.
    Zet m op Wendy!
    Brasa (Surinaamse knuffel)

  • Marlou en Bob says:

    Wat n helder en goed verhaal , zo hebben wij t ook mee beleefd !
    Heel helder verhaal , zoals wij t ook met je hebben beleefd !
    Je bent n echte kanjer , en we zijn trots op je ❤️❤️
    Nu nog de laatste helende etappe !!
    Heel veel sterkte en liefs van je schoonouders ❤️
    T komt zeker goed , met jou instelling en alle lieve steun rondom je heen , ook niet onbelangrijk bisou❤️❤️

  • Mark Helversteijn-Smit says:

    Lieve Wendy, je bent een kanjer! Ik ben heel trots op je! Je bent echt een vechter! Heel veel sterkte met de laatste lootjes, jij redt het wel!

  • Joke says:

    Wat herkenbaar voor mij drie jaar geleden Het is een zware tijd maar wel de moeite waard …sterkte je kunt het over een tijdje kijk je terug zal je zien hoe sterk je was en nog bent

  • Rina says:

    Zo was het hoop het nooit meer mee te maken gelukkig houdt je van bewegen dat is overleving . Het komt echt goed . Heb vorige week de vierdaagse van Alkmaar gedaan . Trots op mezelf

  • Ilvia Witte says:

    Ook voor mij heel herkenbaar. Nu precies twee jaar geleden, de laatste chemo van 4 gehad om daarna over te gaan naar de wekelijkse & vervolgens over naar de herceptin 1 keer in de 3 weken. Ruim een jaar geleden was ik dan eindelijk klaar met alles. Sporten was voor mij, tijdens mijn ziek zijn, ook een must, omdat ik er ook goed “doorheen” wilde komen. En het heeft gewerkt!!! Afgelopen zaterdag heb ik tijdens de Ride for Hope 100 km gefietst.
    Met jouw instelling gaat het ook helemaal goed komen!! Succes nog met de “laatste loodjes!”.

  • El says:

    Lieve Wen,
    Wat indrukwekkend en zo prachtig verteld, zo jij!
    Het zit erop, eindelijk kun je gaan opkrabbelen en je vrolijke, eigen ik weer zijn.
    Trots op je!!

  • Bianca says:

    Ik zit er ook midden in krijg 15 juli laatste a c kuur en dan 4 x de taxol maar ik herken zo wat je schrijft bah baal er van

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *