Saskia: “De emoties gierden door mijn lijf”

Het was een warme en emotionele dag voor Saskia. Zondag 11 juni kwam ze hand in hand met een vriendin de finish over tijdens de Pink Running Day in Groningen. Ook vijf andere vriendinnen liepen de race voor haar op deze dag. “Mijn gevoel ging uit naar de vele lotgenoten met mij. De emoties gierden door mijn lijf.”

15 juni 2017
4 reacties

Tags: , , , , ,

Saskia: “Tijdens het rennen ging mijn gevoel uit naar vele lotgenoten met mij. En naar al die lieve mensen die zich inzetten tijdens zo’n evenement. Helemaal speciaal was het feit dat ik bij de 7,5 kilometer, ‘mijn afstand’, het startschot mocht doen!
Startschot 7,5 km Ladiesrun Groningen

Door de warmte had ik het zwaar. Er was weinig zuurstof in de lucht doordat het zo warm was, en ook de emoties gierden door mijn lijf. Dat maakte het er niet makkelijker op. Mijn vriendin Hanne liep mee en bleef trouw aan mijn zijde. Ze steunde mij en zei: ‘Sas, laat alles los en laat het gaan. Na alles wat je hebt meegemaakt is het al een prestatie als je finisht!’.
Met betraande gezichten liepen we in het park. Door mijn verhaal en ziekte kwam bij haar het verlies van haar moeder weer boven. En ik herbeleefde mijn verhaal. Dat maakt het extra bijzonder. Het laatste stuk hebben we nog even een sprint getrokken en met de armen in de lucht en hand in hand kwamen de over de streep.

v.l.n.r. Danique, Madelon, Martine, Saskia, Hanne en Berna

Trots en dankbaar. Wat een liefde kregen we van iedereen aan de kant en van de organisatie! Iedereen bedankt daarvoor, dat zal ik nooit vergeten. Dit was laatste blog van mijn serie over de Ladiesrun.

Deelnemers 6 schoenen

Ik heb mijn vriendinnen gevraagd naar hoe zij deze dag hebben beleefd:

Hanne:
Lieve Sas,
Ik weet nog als de dag van gisteren dat je mij belde met het verdrietige nieuws: ‘ik heb borstkanker, maar ik zal vechten en ik ga niet dood. Ik heb jouw moeder beloofd op haar sterfbed dat ik er altijd voor je zal zijn dus dat ga ik ook doen’.
Beiden hebben we aan de telefoon zitten huilen. Gedurende je gevecht hebben we wel telefonisch contact gehad en elkaar een aantal keren gezien. Verder heb ik alles op een afstandje meebeleefd via de groepsapp die je gebruikte om alles van je af te schrijven. Jouw ziekte bracht het verlies van mijn moeder weer erg dichtbij.
Met zijn allen hebben we met je meegeleefd en meegehuild, van dichtbij, van een afstand, iedereen op haar eigen manier. Maar afgelopen weekend heeft alles overtroffen, wat een mooie, verdrietige en dankbare ervaring was dat. Je voelde de verschillende emoties over de Vismarkt heen waaien ondanks dat het snikheet was.
Sas, ik heb je zien ploeteren tijdens de run. Het gevecht met jezelf om perfect te zijn, je tijd te verbeteren maar het is vooral belangrijk om te weten dat je eindstreep haalt. En schat, die heb je gehaald!
We hebben gelachen, gehuild en ik heb je voor het eerst uiteindelijk (dat ging niet zomaar) zien toelaten om die perfectie te laten varen, de tijdsdruk van je schouders te laten glijden en volledig naar je lichaam te luisteren. We hebben de laatste meters samen nog een sprint getrokken, hand in hand zijn we over de finish gegaan … tot het einde (what ever that may be) als vriendinnen.
Ik hou van je.
xxx Hanne

Berna
Het was een zeer bijzonder weekend! Samen dit ervaren was onvergetelijk! Veel lol, maar ook de terugblik op een zwaar jaar voor Saskia met hier en daar een traan. De lotgenoten en de ontlading bij de finish…Het was een voorrecht om hier deel van te mogen uitmaken en vriendin te mogen zijn van deze warme, lieve, sterke vrouw vol humor! Dikke kus Berna

Krista

Krista en Saskia
Lieve Sas,
Wat gaat de tijd toch snel zeggen wij vaak tegen elkaar. Onze vriendschap gaat al een tijd terug. Inmiddels wat grijze haren, jaren van vriendschap, late avonden, vakantie, tranen, lachen en kids zijn we een vriendschap voor het leven aan gegaan.

Vorig jaar begon met een (onder het eten gesprek ) ‘ik heb een plekje in mijn borst’. Daarna ging het snel…. Nu een jaar later heb je het hele riedeltje meegemaakt. En hebben we ook kunnen zien hoeveel mensen hiermee te maken hebben. Met veel steun en eigen kracht en af en toe een handrem van ons, heeft ze het gelukkig mogen afsluiten. De run was een definitieve afsluiting van deze tijd. Vandaar al de emoties.
Helaas heb ik er niet bij kunnen zijn, maar ik weet dat je in liefdevolle handen was. Wij blijven in elkaars hart en dat is het gene wat telt. Geniet van het leven en we zijn trots op je. Liefs Krista

Madelon:
Lieve Sas,
Onze tijd gaat zo’n kleine 30 jaar terug toen wij elkaar leerde kennen via de banketbakkersvakschool de Berkhoff in Amsterdam. Ik zat bij je broer Jeroen in de klas maar ook al snel werden wij dikke vriendinnen en een paar jaar later zelfs naast elkaar in de klas en kletsten heel wat af met elkaar.
Altijd lachen gieren brullen en tijd te kort om alles te bespreken. Kwam veel bij jouw lieve ouders en oma over de vloer toen nog in Zunderdorp en later in Purmerend. Zodra je daar over de drempel kwam voelde je de liefde en warmte in huis. Zo hebben we ook beiden veel liefde voor ons vak en vooral voor onze kinderen.
We hebben ook samen al aardig wat meegemaakt de afgelopen jaren en dan denk je alles weer goed voor elkaar te hebben en samen met je lieve kinders Beau & Britt weer positief in te zien, en dan krijgt het leven een andere wending en krijg je het vreselijke nieuws dat het goed fout zit in je borst!
Je belde me snel daarna op om dit met me te delen en hadden we beide tranen in de ogen. Maar wat klonk jij toen al sterk aan de telefoon. “Ja Lon,” zei je, “ik was er al bang voor dat het fout zou zijn maar ik ga ervoor en ga zorgen dat ik beter ga worden, dat moet gewoon voor mezelf, m’n kinderen en m’n ouders.”
Er is je de beste specialisten geadviseerd en ook ik heb mogen ervaren wat een liefdevolle verzorging je hebt gekregen het afgelopen jaar, echt geweldig!
Je hebt een jaar lang gevochten en gestreden, met veel tranen, emoties en pijn. Maar ook veel gelachen. Laten we vooral niet vergeten jouw ongelofelijke positieve instelling en humor die jou er doorheen heeft getrokken, met alle lieve mensen om je heen. Zo hebben we ook op 21 mei geproost op jouw overwinningsfeest bij jou thuis.
Een paar maanden geleden vertelde ik je over de Ladiesrun en dat leek je meteen wat! Je bent ervoor gegaan en hebt gezorgd dat er een enorme sponsoring binnenkwam uit alle hoeken. Samen met jou, m’n dochter Danique en nog een aantal lieve vriendinnen die jou afgelopen jaar ook een enorme steun waren voor jou, hebben wij gelopen voor dit goede doel.

Het was erg warm maar ik had maar één ding voor ogen: die paar kilometer lopen ga ik redden want dit valt in het niets met alle ellende die jij en vele andere dames die voor deze vreselijke ziekte vechten hebben meegemaakt.
Het was een enorme mooie en bijzondere ervaring om dit evenement mee te mogen maken van dichtbij en wat was het bijzonder dat jij Sas ook nog eens het startschot mocht geven voor die 7,5 km.
We hebben daarna het glas geheven met rosé bubbels en wat heerlijke hapjes en geproost op een geweldige prestatie: dat jij een jaar later alweer zo positief en sterk bent en je de toekomst weer zonnig tegemoet gaat!
Lieve Sas je bent een echte “Power Women” en een voorbeeld voor velen! Ik hou van je, liefs van je vriendin Madelon XX

Martine:
Ik ken Saskia nog niet zo lang, ik kom haar tegen op verjaardagen en andere gezellige feestjes bij Hanne.
Ik vond haar gelijk al een hele gezellige, open en spontane vrouw en zei dan ook meteen ja toen ik hoorde dat er een plek over was in team Saskia bij de Ladiesrun.
De dag van de run was heel speciaal. Allemaal mooie vrouwen in het roze, het was met een lach en een traan, ietwat oververhit, een hele mooie dag! Xx Martine

Danique
Ik ben Danique, de dochter van Madelon. Ik ben 14 jaar en ik heb meegelopen voor Pink Ribbon.
Ik vond het heel leuk om dit te mogen ervaren en de gezelligheid bij te wonen.
Het was deze dag erg warm maar toch wilde iedereen ervoor gaan want zoals ik altijd in mijn gedachte houd “iedereen die ziek is vecht, dan moet ik dat ook kunnen toch?”
En jawel dat is gelukt!
Ik ben super trots op het resultaat wat we met ons alle hebben behaald!
Volgend jaar zeker weer!

Roos
Roos en Saskia

Lieve Sas,

Toen jij mij vertelde dat je ziek was, heb ik geen moment getwijfeld of je het wel aan zou kunnen. Zelden zo’n sterke en energieke vrouw meegemaakt als jij!
Ben regelmatig met je mee geweest naar het ziekenhuis. We combineerden het vaak met een heerlijke lunch in de buurt, uiteraard met ons wijntje erbij… Waardoor het bijna een soort van uitje werd. Hoe bijzonder is dat!
Toen het idee werd geopperd om de run voor Pink Ribbon te gaan doen zat ik met mijn enkel in het gips, maar aangezien ik van hardlopen hou en het een onwijs goed doel is, was ik gelijk enthousiast. We hadden nog een half jaar de tijd dus dat moest wel lukken.
Je regelde onwijs leuke sponsorkleding en begon een blog op de Pink Ribbon site. In no time had je al veel geld opgehaald en dat zal niemand verbazen. Jouw enthousiasme en charisma werken aanstekelijk.
Een weekendje Groningen met 7 meiden was inmiddels een feit. Iedereen gemotiveerd en heel veel zin om deze speciale dag mee te mogen maken. Met name voor jou maar ook voor ons als een soort van ‘afronding’ van een emotioneel en pittig jaar. Het is immers niet niets om een vriendin met 2 kleine kinderen te moeten zien vechten tegen deze rot ziekte.
Helaas kreeg ik 2 weken voor de run last van mijn ziekte van crohn, waardoor ik niet mee kon doen. Heb wat traantjes gelaten, want zo’n speciaal weekend wil je natuurlijk niet missen.
Ondanks dat ik thuis op de bank lag, heb ik genoten van jullie foto’s en filmpjes… Wat een toppers zeg en wat zagen jullie er prachtig uit! Enorm trots op iedereen maar met name op jou lieve Sas… Maar dat weet je wel.
Dikke kus van Roos

4 reacties

  • Joke says:

    Lieve allemaal,
    Waanzinnig Trots op jullie allemaal!!!!!
    Wat een Mooie & Dierbare Vriendschappen Koesteren jullie!!!!
    Mooie en Woorden recht uit het Hart!!!!
    Saskia is een Geweldige vrouw !!!!
    Hou van haar!Joke

  • Mary Knoester says:

    Heb veel respect voor alles wat er gebeurd is en hoe dapper deze vreselijke ziekte het hoofd te bieden.
    Zelf heb ik ook iets moois moeten in leveren…
    Mijn mooie rechterborst.
    Ik mis hem nog iedere dag.

  • Saskia Smeenk says:

    Dank je lieve joke koesteren doe ik dat zeer zeker, dankbaar voor alles hou van jou kus sas xxx

  • Saskia Smeenk says:

    Mary dank je, ja idd die gedachten had ik ook dat er toch even twee borsten van mijzelf weg zijn en dat je dan weer moet leren leven met twee protheses maar daarmee wel trots , je bent immers zelfde persoon van binnen misschien nog wel mooier

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *