De dokter maakt gewoon weer nieuwe

“Jij bent toch nog steeds ziek?” Twee grote ogen staren mij vragend aan als ik met mijn zoon zijn kleuterklas binnenwandel. Ik antwoord dat ik inderdaad nog steeds ziek ben.

12 augustus 2013
28 reacties

Tags: , , ,

Mijn zoon mengt zich in het gesprek: “Ja, mama haar borsten gaan er over een paar weken toch nog af! Dat weet je toch?” Het vriendje van mijn zoon antwoordt: “Oh ja, dat is waar ook,” schenkt mij een grote glimlach en ze hervatten hun gesprek over de dagelijkse kleuterbeslommeringen. De kleuterjuf en ik glimlachen naar elkaar.

Enige tijd geleden ben ik begonnen om mijn oudste zoon van vijf jaar voor te bereiden op mijn operatie. Ik leg hem uit dat als ik klaar ben met de chemokuren, de dokter mij gaat opereren.

“Wat gaat de dokter dan doen mama?”
“Hij gaat mijn borsten eraf halen, zodat ze niet meer ziek kunnen worden.”
“Hoe doet de dokter dat dan? Met een mes?”
“Ja, inderdaad met een speciaal doktersmes.”
“Doet dat geen pijn?”
“Nee hoor, daar voel ik niets van. Ik krijg medicijnen waardoor ik ga slapen en geen pijn voel.”
“Oh, dat is fijn zeg.”

Ik zie mijn zoon nadenken en dan stelt hij de vraag:
“Mama? Maar hoe zit het dan met de melk in jouw borsten?”
Ik doe mijn best om mijn lachen in te houden.
“Dat heb ik toch niet meer nodig? Jullie zijn toch geen baby’s meer?”
“Oh ja, dat is waar.”

Mijn zoon kijkt bedenkelijk:
“Maar mama, dat vind ik wel zielig voor je, dan heb je geen borsten meer.”
Ik trek mijn zoon op schoot, geef hem een dikke knuffel en antwoord:
“Dat geeft niet hoor lieverd, de dokter maakt gewoon weer nieuwe borsten. Bij één borst kan dat al meteen bij de operatie en de andere borst maakt de dokter later weer mooi.”
“Echt waar? Dat vind ik fijn voor je!”

Mijn zoon kijkt me opgewekt aan, laat zich van mijn schoot glijden en gaat weer verder spelen met zijn broertje.

Het voelt fijn er geen geheim van te maken, maar stap voor stap open en eerlijk aan mijn kinderen uit te leggen wat er gaat gebeuren.

Een paar weken later zitten we in de kleedkamer voor zwemles. “Mijn mama is ziek,” klinkt het ineens naast mij. “Oh ja? Is je moeder soms verkouden? hoor ik de moeder tegenover mij zeggen. “ Nee hoor, mama heeft een knobbeltje in haar borst.”

Het valt stil in de kleedkamer en ik zie de verschrikte blikken van de andere ouders. Mijn zoon vertelt vrolijk verder: “ Mama is nu wat ziek door de medicijnen die zij krijgt. Als dat klaar is, gaat de dokter haar borsten eraf halen. Maar dat geeft niet hoor, want de dokter maakt gewoon weer nieuwe.” Vervolgens loopt mijn zoon vrolijk mee met de zwemjuf naar het zwembad. Mij in de kleedkamer achterlatend met een aantal geshockeerde ouders.

Het voelt fijn er geen geheim van te maken, maar stap voor stap open en eerlijk aan mijn kinderen uit te leggen wat er gaat gebeuren. Ik ben blij dat mijn kinderen, vanwege hun jonge leeftijd, nog geen ernstige consequenties kunnen verbinden aan mijn ziekte. Ik ben gewoon hun mama, ziek of niet ziek. Met haar of zonder haar. Met borsten of zonder borsten.

“Mama, als jij straks nieuwe borsten hebt, kun je dan weer met ons gaan zwemmen?” Ik antwoord dat we dat zeker gaan doen en pak mijn zoontjes lachend vast. Ik druk ze allebei stevig tegen mij aan, voor één van de laatste keren tegen mijn zieke boezem.

28 reacties

  • Ieke says:

    Meisje, wat ben jij dapper en wat heb ik veel respect voor je ! En wat goed zoals je je oudste zoon voorbereidt op wat komen gaat, 5 is jong maar ook weer niet zó jong. Hopelijk krijg je ook steun van in eerste instantie geshockeerde mensen. Heel veel sterkte voor en na de operatie (want wij weten dat het wakker worden na de operatie niét pijnloos zal zijn), ik hoop dat het resultaat uiteindelijk prachtig zal zijn, je verdient het ! Veel liefs <3

  • Jenny says:

    Wat kunnen kindjes hier toch prachtig down 2 earth mee omgaan! Kippenvel column weer Joyce. Aandoenlijk & lief! 🙂

  • Joke says:

    oh wat mooi en lief hoe hij het zegt

  • Joke says:

    Heb het zelf ook ondervonden maar geen borsten er af maar vind het heel knap hoe ze daar mee omgaat en haar zoontjes

  • AvonByEsther says:

    Mooi geschreven!
    Wat kunnen kinderen je dan toch veel kracht geven, he..
    Heel veel sterkte met alles!

  • Lucie Makkus says:

    Wat een kracht,wat eerlijk en wat een mooie sterke moeder ben jij Joyce.Heel veel sterkte bij alles wat nog komen gaat en veel plezier met je mooie mannetjes.Liefs van Lucie!

  • Marja says:

    Konden “wij”maar weer denken als kind 😉

    Lieve Joyce, ik wens je veel sterkte! Met alles wat er nog komen gaat.

  • Fabienne says:

    Prachtig column zo gevoelig en zo ” gewoon”, vol met kinderwijsheid..heel veel sterkte en dikke knuffel voor jou en jouw 2 schatjes..

  • Coby van der veldt says:

    Deze column roept zeker emotie op bij mij voor wat komen gaat! Maar inderdaad de dokter maakt gewoon nieuwe !!! X mama

  • Cindy says:

    Zo herkenbaar! Mijn dochters (6 en 3) vertellen ook aan een ieder ons verhaal… Ik heb net mijn vijfde chemo gehad, nog een te gaan! Mijn borsten zijn er in maart afgehaald! Mijn meisjes gaan er ook heel open mee om. En wij ook… En dan scheelt enorm! Niets is raar of gek! Het is zoals het is!

  • icimarketing says:

    Hoi Joyce
    Ik ben zeker dat je met jouw nieuwe borsten ga zwemmen. Bij me heeft het 4 maanden geduurd … Ik durfde op het begin niet maar het is toch een fijne gevoel en prachtige therapie.
    Met jou kinderen doe je ook blijkbaar heel goed. Niet een makkelijke onderwerp.
    De eerste dag van mijn vakantie heb ik ook ervaren dat mijn jongste zus (33) ook borstkanker heeft. Zij heeft ook 2 kinderen, 2 meiden. Zij spreekt geen Nederlands zij is Française net zoals ik … Jammer dat zij dus niet jou columns kan lezen.
    Veel sterkte

  • Laura says:

    Mooi geschreven weer! Lang leve de kinder-relativiteit!

  • Jolanda Haak says:

    tja hier kan ik alleen maar respect voor hebben en niets anders ik vind jouw en je kids kanjers!!!!

  • Harrie says:

    Wow, wat een openheid. Ik wordt er helemaal warm van. De openheid van konderen kan ons helpen om ook open te worden en soms werkt het ook vice versa. Sterkte met alles.

  • Jacqueline (56) says:

    Wat heb je dit mooi verwoord!! ik ben in juni borstbesparend geopereerd en mijn kleindochter van 6 heeft zich blijkbaar een tijd lang wat zorgen gemaakt want toen ik thuis kwam uit het ziekenhuis vroeg ze aan mij of de dokter de borst ook weer dicht gemaakt heeft……Met een dikke keel kon ik haar dat bevestigen en de tape laten zien die net boven de rand van mijn tshirt uit kwam. Sterkte nog met alles en ik “geniet” van je verhaaltjes.

  • petra says:

    Wat heerlijk dat kinderen de dingen zo lekker nuchter kunnen bekijken.
    Sterkte met de dingen die nog gaan komen.

  • ine says:

    wat ben jij dapper zeg alle respect voor jou en je lieve kinderen
    en voor straks veel succes toegewenst

  • ilona says:

    Blijf zo positief. Ik heb alles achter de rug en ben dolblij met het nieuwe resultaat. Mijn kinderen hebben ook altijd alle info gehad. Waren 6 jaar destijds. Het was voor iedereen een moeilijke tijd maar nu worden er volop grapjes gemaakt over mamma’s (dikkere) nieuwe boobies. Ik heb de andere borst preventief laten verwijden en een reconstructie gehad beiderzijds dmv een dieplap. Prachtig resultaat. Ik ben weer helemaal gezond en voel mij hartstikke goed.
    Sterkte!
    Groet, Ilona

  • Fenna says:

    Tranen in m,n ogen en veel heel veel respect!!!!!!!!!!

  • janny koeman says:

    Joh wat doe je dat goed. Niet erom heen draaien en niet meer vertellen dan die mannetjes begrijpen. Ik heb zoveel respect voor jullie. Dikke knuffel

  • marijke says:

    Sterkte met alles wat komen gaat

  • Carrie en Johan says:

    Wederom een mooigeschreven column.
    Dat kleine mannetje van jou kan heel goed relativeren.
    En de dokter maakt inderdaad “gewoon” (!?) weer nieuwe!!

  • Shirley says:

    Respect! Mooi hoe kinderen er tegen aan kijken! Mijn zoon was zeven toen ik werd geopereerd, en de directheid herken ik van mijn eigen situatie. Heel veel sterkte met wat nog komen gaat!

  • joycecolumn says:

    Bedankt weer voor alle lieve reacties!!

  • joycecolumn says:

    Bedankt voor je reacte en heel veel sterkte voor je zus!

  • Kinderen zijn geweldig. Mijn oudste dochter was bijna 6 bij mijn eerste diagnose in 2002. Dat was begin van de zomervakantie. Einde van de vakantie kwamen we haar kleuterjuf tegen bij de supermarkt en toen de juf vroeg hoe het met ons ging, verkondigde zij als luidkeels “mama had een knolletje in haar borst …”. Dat lieve “knolletje” hebben we er altijd ingehouden. Helaas heb ik nu een nieuw “knolletje”. Een agressiever geval, maar wel op tijd. En dit keer zorgt diezelfde dochter ervoor dat ik niet vergeet “te ontbijten” en ze kookt zelfs voor ons.

  • Marjoleintje says:

    Heb stukjes voorgelezen aan mijn vriend. Heb vorig jaar bijna alles meegemaakt, al was het bij mij borstbesparend.
    Zoveel herkenning… En hoe normaal de kleuterklas van mijn zoontje het vond dat ik kaal was… Mijn zoontje die inderdaad out of the blue erover begon en meteen weer over ging naar de orde van de dag!
    Ookal doen openheid en humor nog zoveel, heeeel veel succes!!!

  • Yvonne says:

    Het voelt bijna alsof ik mijn eigen verhaal hier lees…alleen heb ik twee meiden..Het zwembad verhaal zo herkenbaar..mijn jongste zei ook erg enthousiast, wel zielig voor mama dat ze geen tepeltjes meer heeft hè ?! Zoo dat was ook weer besproken, heerlijk die onbezorgdheid van de kinderen..of de oudste die zegt bij het zien van een collectant vd KWF …he dat is grappig , mijn mama heeft ook kanker…Ja die moppies houden je wel op de been !

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *