Blog Chantal Deen de blues

De blues

Ken je dat gevoel, dat je je triestig voelt maar niet precies beet kan pakken wat het is? Voor mij is dat gevoel de blues. Ik ben dan niet mega verdrietig maar zeker niet blij. Ik zit niet diep in put (dipje) of diep in afgrond (dia-tje) maar ergens halverwege. Zo’n gevoel kan weleens dagen aanhouden. Je kunt prima functioneren met de blues, het valt ook niet op. Het gevoel sluimert van binnen en nestelt zich meestal in je onderbuik. Daar wiegt het tevreden heen en weer. Dan opeens is het gevoel weg, het is letterlijk door mijn lijf gegaan. De zon breekt weer door en ik zie alles weer in een nieuw perspectief. Een soort opnieuw geboren worden maar dan zonder bloed en navelstrengen 😉 Voor nu zit ik nog in de beginfase want ik heb de blues.

19 januari 2015
24 reacties

Tags: , , ,

Elke ochtend word ik wakker en denk ik: het is weg, die kanker is opgerot, maar ik voel me niet opgelucht of waanzinnig gelukkig

Eigenlijk heel raar dat van die blues want ik heb goed nieuws gekregen. Er is niets meer aangetroffen in mijn borst en al helemaal niet in mijn oksle/lymfeklieren. Ze zeggen niet dat je kankervrij bent of schoon maar dat ze niets meer hebben gevonden. Het nieuws heeft mijn lijf en hoofd nog niet bereikt. Al die maanden sta je in overlevingsstand en hoop je vurig op dit nieuws. Nu weet ik het maar dringt het niet door.

Chantal, je hebt toch pas volgende week een afspraak met de chirurg????! Dat klopt maar vorige week had ik een date met dokter D. Deze stond al op de agenda voordat ik de datum van de operatie wist. Stiekem hoopte ik dat hij wat zou weten maar helemaal zeker wist ik dat niet. Ik moest eerst weer bloed prikken en om kwart voor tien zaten manlief en ik weer in de wachtkamer van dokter D. Om tien uur riep hij ons binnen en hij vroeg aan mij waarom ik zo sip keek. “Nou,” zei ik, “ik ben kei zenuwachtig”. “Hoezo?” vroeg dokter D, “weet je het nog niet dan???” “Euh, nee?!” “Eindelijk”, zei hij, “mag ik je dan het goede nieuws brengen. Er is niets meer gevonden in je borst of in je klieren”. “Chantal”, zei hij, “dit is het beste scenario dat je kunt hebben en ik ben blij dat ik ook eens goed nieuws mag brengen.” Manlief zei gelijk: “Ik zei het je toch.” Ik zat voor het eerst zonder woorden. Ik viel helemaal stil. Het is nog zo onwerkelijk dat ik er even aan moet wennen, denk ik.

Huh, Chantal, je hebt het meest geweldige nieuws ontvangen, hoe kun je dan de blues hebben? Misschien juist wel daardoor?! Ik heb werkelijk geen idee. Toen ik bij dokter D zat en het verlossende antwoord kreeg gebeurde er niet zoveel in mijn lijf. Ja, ik moest een beetje huilen, maar het bleef bij een beetje. Het kwam er niet met bakken uit. Ik werd ook niet uitzinnig blij en ben dat nog steeds niet. Elke ochtend word ik wakker en denk ik: het is weg, die kanker is opgerot, maar ik voel me niet opgelucht of waanzinnig gelukkig. Ik voel me eerder melancholisch zonder echt in een depressie te schieten. Een unheimisch gevoel, niet nader te bepalen. Bij melancholie wordt gesproken over een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen. Hmmmm, daar kan ik ook geen bal mee. Mijn verlangen is vervuld maar dat voel ik nog niet. Verdrietig ben ik niet over het verleden maar wat dan wel?

Misschien sta ik al zolang in de vechtersmodes dat ik niet meer weet hoe ik me moet gedragen onder deze nieuwe omstandigheden. Wellicht kan ik het nog niet helemaal geloven dat het echt er niet meer is. Ik had stiekem gehoopt dat de wereld even zou stoppen met draaien, maar dat deed het niet. Het leven gaat gewoon door en ook gelukkig voor mij. Ik heb de afgelopen maanden geleefd van onderzoek naar chemo naar operatie en weer terug. Nu is dat nog niet helemaal voorbij, maar het gevaar is geweken, ik hoef niet meer zo hard te strijden. Ik moet mijzelf tijd gunnen om het nieuws te laten bezinken. Eén dezer dagen als die blues zijn verdwenen zal het kwartje gaan vallen. Dat hoop ik natuurlijk hè. Tot die tijd omarm ik de blues maar en wie weet schrijf ik mijn eigen blues nummer wel. Dan mag Huub van de Lubbe van de Dijk het wel zingen. Die man kan het prachtig zingen met veel pijn in zijn stem, hahaha.

De blues vertelt over het leven van alledag. De nadruk daarbij ligt op negatieve gebeurtenissen, bijvoorbeeld ongeluk in de liefde. Door het zingen van de blues hoopt men troost voor deze problemen te vinden, naast de kracht om er weer bovenop te geraken. Dit vond ik op het wereld wijde web als het gaat om de blues. Ik heb een omgekeerde blues, want ik heb een positieve gebeurtenis gehad en met die kracht zit het wel goed. Ik kan daar wel iets mee. Niet dat ik de hele dag ga zingen, dat kan ik mijn buren echt niet aandoen. Maar door het te herhalen in mijn hoofd, dat ik het beste nieuws ever heb gekregen gaat die landing er dan toch komen. Dat het geland is, dat ik buutvrij ben en de gevangenis al heb mogen verlaten zonder te betalen en daardoor weer fijn langs start mag.
Ben je veranderd, Chantal? Nee, niet heel erg. Ja, natuurlijk relativeer ik iets meer en besef ik dat het zo afgelopen kan zijn. Toch maak ik mij nog steeds druk om dezelfde dingen als voor de ziekte. Wel ga ik proberen om mijn leven na de ziekte toch iets anders in te delen. Hoe, dat weet ik zelf ook nog niet zo goed. Het zijn geen mega veranderingen, maar subtiele voor mij zeer belangrijke veranderingen. Een soort van Chantal 2.0. Ja, hou het daar maar op.

Ik ben nog lang niet klaar met de behandelingen. Eerst nog bestralingen, tussendoor de immuuntherapie en ook nog herstellen van de operatie. Alle tijd om die blues een schop onder zijn kont te geven en te verzoeken of hij mijn lijf wil verlaten. Dan roep ik het een keer hard, misschien dringt het dan ook tot mij door. De kanker has left the building en komt hopelijk nóóit meer terug!

Did you ever see an unhappy horse? Did you ever see a bird that had the blues? One reason why birds and horses are not unhappy is because they are not trying to impress other birds and horses. (B.B. King)

24 reacties

  • Mieke de Boer says:

    Zo herkenbaar! 2 jaar geleden borstkanker geconstateerd! Borst verwijderd en okseltoilet. Daarvoor chemo. Vorige week controle met foto’s .alles was prima! Afgelopen jaar borst helemaal mooi gemaakt! Vraag me af wanneer je je gaat realiseren dat alles goed is en je ook minder denkt aan die vervelende tijd!

  • anja Lemmen says:

    Ha Chantal,
    Zo herkenbaar je verhaal. Ook hoe je vertelde van opnieuw geboren worden Maar dan zonder navelstreng. I.d.d alsof je voor de tweede keer mag. En de blues die niemand echt snapt. Het genezings proces van kanker heeft gewoon een raar staartje. En het blijft: Een is een leven voor de kanker en een leven na de kanker. Je bent na kanker een ander mens.

    Ik volg je verhalen met plezier ! Goed verwoord.

    Groetjes Anja Lemmen de Xiao van Regine

  • ageeth says:

    Ik wil je feliciteren met een dikke knuffel. Wat fijn voor je. Ik denk dat je lijf nog vol negatieve stoffen zit en dat daar je geest nog op reageert. Ik werd al ziek van een middel. Ik hoop dat je weer gaat genieten en dat je eerdaags je benen uit het gelid springt van blijdschap.
    Genieten… X

  • Wil de graaff says:

    Ik heb 8 chemo s gehad. En krijg geen borstsparende operatie. Nog injecties imuum en dan volgende pillen. Maar kan niet geloven na chemo s heel kleine tumortjes. Had aangeslagen. Maar zelf blijf je met je hoofd in de wolken hangen. Ik begrijp je helemaal. Geef t de tijd. Sterkte. Wil

  • Caroline says:

    Heel stom, maar wat ben ik blij met alle herkenbare reacties. De hele wereld vindt dat ik nu elke dag feestend en fluitend door het leven moet gaan. Maar het lukt (nog) niet altijd! Dat mag gelukkig dus!

  • Brenda says:

    Heel herkenbaar Chantal en ook jou reactie Caroline, ik heb het ook gehad, je bent (in mijn geval) een half jaar aan het vechten en dan komt het goede nieuws, de overwinning, hier heb je het allemaal voor gedaan en dan ben je eigenlijk helemaal niet blij… sterker nog, je zakt steeds verder weg in je blues…
    Het wordt wel beter, echt maar ik heb nu een jaar later wel de stap genomen om er met iemand over te gaan praten, schijnt zo normaal te zijn dat ze er een specialist voor is en het in 3 behandelingen geregeld wordt, misschien een idee voor jou om daar naar te informeren.

  • lara says:

    in 2013 behandeld voor borstkanker, chemos, bestralingen, borstbesparende operatie en nog steeds ben ik niet wie ik voor 2013 was.
    Voelt zo raar…. en men denkt maar, tis er toch uit. Dat je je dan op stel en sprong weer voelt en zo gedraagt als voorheen.
    Was het maar waar…….
    Sterkte!

  • Simon Ruskauff says:

    Simpelweg Chantal; Fantastisch. Dikke kus mafkonijntje van me.

    Ook voor de “reageerders” sterkte en dat de zon heel snel weer volop gaat schijnen.

  • inekevervaart says:

    mijn naam is ineke ook ik had borstkanker ben geopereerd de tumor was 2.2 dus die hebben ze weggehaald en 3 lymklieren dat was in eind okt begin nov en ben vandaag 19 januari weer aan het werk vorig week was ik van die28 x bestraaling af en wou nu weer onder mijn collega,s zijn ik heb geen zwaar werk en er word rekening gehouden dat ik niet til maar dat doe ik dus ook niet maar het heeft mij wel goed gedaan even een ander praatje dan die rotkanker waar je iedere dag mee bezig bent ik hoop voor allemaal dat jullie een beetje aan mijn ervaring met borstkanker wat hebben en natuurlijk het is niet allemaal het zelfde gr ineke

  • Lien says:

    Hoi Chantal,
    Zoals jij het verwoord, voelde ik mij ook. Het grote overlevingsdrift die die modus ergens in stand houd. Ook ik ben dankbaar, intens dankbaar dat ik nog een kans heb gekregen, de wedergeboorte. Maar ook ik kan mij nog steeds druk maken om “stomme” kleine dingen. Het verschil wat ik aan mezelf merk is dat dat druk maken aanzienlijk korter duurt. Waar ik er al klaar mee ben, merk ik dat anderman het er nog over heeft. Inmiddels vandaag voor mij weer een vlaggetje uit. 3.5 jaar schoon! Maar die put, oh meid ik ben nog aan het klimmen en echt, het is zo cliche, but each year it gets better 🙂 Take care!

  • Neeltje says:

    Kan ook bijna niet anders, door zoveel heen gegaan en dan nu een deur open naar kankervrij. Maar dat gaat niet zomaar. Er is nogal wat te verwerken voordat je echt die deur door kan. Maar geloof mij, langzaam zullen de blues plaatsmaken voor vertrouwen en blijdschap. Maar dat kost tijd. Ik ben 12 jaar verder en ik herken je verhaal. Maar voor mij is het nu toch echt verleden tijd. heerlijk! Al heel wat jaren hoor,maar ook daar is even de nodige blues aan voorafgegaan! Ik wens je alle goeds, Neeltje

  • ida roos says:

    Hoi Chantal! Het is ook voor mij zo herkenbaar! Soms voel ik mij schuldig door dit gevoel! Zo energieloos! Ik voel mijook vaak zo verdrietig! Blij dat ik schoon ben, maar waarom voel ik mij dan zo?. Ik slik anastrazol!
    Er word gezegd dat het daarom komt! Iedere keer vecht ik opnieuw om van dat gevoel af te komen! Ik kan mij jou situatie heel goed aanvoelen!
    Ik wens dat iedereen met dat zelfde gevoel op een dag kan zeggen ik kan nu weer opgelucht en blij verder. Zonder die nare gevoelens. Ik ben iedere dag wel blij dat ik er nog ben, maar ik wil graag weer zijn als voor de borstkanker!
    Heel veel sterkte en hoop dat alles goed komt!
    Liefs Ida

  • Nell says:

    Chantal, heel veel sterkte, en houd jezelf vast aan goede uitslagen en durf ze te geloven.Knuf.

  • André says:

    Ook ik herken je verhaal volledig, ook al had ik (uiteraard) geen borstkanker. Ik snapte maar niet dat ik niet de uitgelaten jolige peer ging uithangen die rondjes gaf ik de kroeg en riep: “Ik heb het overleefd”.

    Ik heb gezocht naar verklaringen, maar of dat nuttig is? Ik heb berusting gevonden nu ik weet dat deze fase er bij hoort. Na de zware fysieke slag, volgt de mentale verwerking en die kost tijd. Re-integratie naar het werkende leven kost tijd. Wennen aan een leven met een heel andere ik … het kost tijd.

    Mijn omgeving wil graag het woord “schoon” horen, want dat stelt ze gerust. Maar de controles lopen nog jaren door en je eigen hoofd is dus sowieso niet “schoon”.

    Als laatste: Ik heb me bedacht dat als ik WEL uitgelaten zou zijn, ik het waarschijnlijk in stilte zou doen. Uit respect voor al die lotgenoten die minder mazzel hebben gehad. Waarom ik niet? Ik voel me heel timide als ik daar aan denk.

    Doe mij nog maar even de blues. Want die nieuwe IK is zoveel leuker dan de oude, dat ik effe aan ‘m moet wennen.

  • Gerdie Pots says:

    Hallo Chantal, dat gevoel van jou komt mij bekent voor, ik heb een operatie gehad, bestralingen en nu de chemo’s die preventief zijn ik ben schoon. Eerst 4x de AC kuur, alle bijwerkingen die kunnen ook gehad, toen de T kuur 12x en bij de 4e longontsteking kwam er niet door. Opname 1 nacht een stoot gekregen en 2 weken geen chemo. Voel mij goed en zou vandaag nr 5 krijgen. Sinds vorige week echter hevige tintelingen in mijn voeten en vingertoppen. Was er al bang voor, geen chemo vandaag en mijn oncoloog zo te horen einde chemo, anders hou ik blijvende schade! Even slikken, dat gevoel van en nu! Het is toch preventief en moet er eigenlijk nog 8!!! Liefs Gerdie

  • Gerdie Pots says:

    Wens je alle goeds, sorry!! <3

  • anita bakker says:

    Ik heb dat ook, je hoort blij te zijn….je bent toch klaar
    maar nu juist besef je pas alles, de verwerking komt nu pas
    de een of andere dag is zooooo verschillend
    ik doe mijn best om 100 procent de oude Anita te worden.
    of dat ooit gaat lukken
    het schijnt te slijten, het komt goed word er gezegd dus hou ik mij daar aan vast
    sterkte voor iedereen

  • Jolanda says:

    Zo herkenbaar. Ik had toen zoiets van alsmaar in een achtbaan zitten en ineens, uit het niets, stopt de achtbaan. Je mag, nee je moet uitstappen en dan? Waar naar toe? Hoe nu verder? Linksaf, rechtsaf, rechtdoor? Ineens werd ik weer de wijde wereld ingestuurd en moest ik de overlevingsknop uitschakelen en weer “de normale gang” van het leven zien terug te vinden. Mooi dat goede nieuws (waar je zo op had gehoopt) maar ik kon er niks mee. Ik kon niet ineens super blij zijn. Mijn omgeving ging uit zijn dak en ik keek er na en dacht: “Oké ik moet eigenlijk ook juichen, maar hoe doe je dat ook alweer?”
    Alsof je uit een nachtmerrie wakker wordt en je nog even niet beseft waar je bent en dat de nachtmerrie echt voorbij is. Dat je veilig in je eigen bedje licht en wat moois mag gaan dromen.
    Maar het komt helemaal goed, de blijdschap komt, als je straks wat meer opgeknapt bent. Je weken achter elkaar geen ziekenhuis ziet en je lekker weer de dingen kunt plannen zoals jij dat wilt. Zonder rekening te moeten houden met afspraken, behandelingen etc.
    Even geduld nog, nog even volhouden.

  • anja says:

    Na 6 jaar……leven happy and down…….zo herkenbaar. …en de wereld draait maar door…….xxx

  • Christine Brekelmans says:

    De foto alleen al vind ik deprimerend! In 2011 kreeg ik te horen dat ik borstkanker had en daarna nog eens 2x hetzelfde nieuws. Al met al kreeg ik dus 3 x borstkanker in 20 maanden! Bestraling en chemo, daar was geen ontkomen aan. En nu, ik geniet van het leven en laat me niet bang maken of het nogmaals gaat gebeuren. Nee, dat laat ik niet toe. Ik plan weer van alles en heb overal weer zin in. Depressief ben ik nooit geweest en zal me ook niet overkomen. Dus kop op en ga genieten.

  • Suzanne says:

    hoi Chantal,

    Hoe herkenbaar! Afgelopen 4juni laatste bestraling gehad na chemo etc etc.
    Ik kreeg ook te horen dat ik het droomscenario had. En net als jij kreeg ik die blues… Raar he?! Waar je zo hard voor hebt gevochten heb je ein-de-lijk bereikt… Maar dat grote feest gevoel komt er (dan) niet! De komende maanden komt ie wel binnen hoor… Wees gerust! En dan nog heb je echt wel eens de blues! Mijn tip: oncologische revalidatie! Dat helpt echt!
    Succes met de bestralingen!! Komt allemaal goed!

  • jolande says:

    Ja ckr een herkenning k heb 2 en half jaar geleden linker borstmoeten laten amputeren verder gelukkig nix geen chemo geen bestraling en ook geen hormonen kuur k had Calcificaties nu oke gelukkig heropstanding geen reconstructie gedaan al het gevoel is er weer zo blij maar het blijft altijd bij je laat ook je baarmoeder goed onderzoeken en darmen allemaal …. k wens iedereen veel kr8t toe en een fijn leven …respect kus Jolande

  • Bianca says:

    Heel herkenbaar ik heb vandaag gehoord dat me mamagrafie goed is iedereen is blij behalve ik voel me er ook rot onder lijkt wel of ik blij was met borstkanker maar dat is natuurlijk niet zo maar waarom ben ik dan niet blij en opgelucht alsof het niet zo is bijna down gevoel ik kreeg vandaag precies een jaar geleden de diagnose en heb vanaf het begin al dat het zo fout zit ik kan niet geloven dat het weg is allemaal me lijf voelt niet goed ik heb borstbesparende operatie gehad 21 bestralingen en 8 chemo nu aan de hormoon pillen anastozol in november mee begonnen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *