Borstkanker; de achtbaan van Leni

Leni (47): “Vanaf mei 2017 zat ik in de “de achtbaan”. Mijn “karretje” had een beladen naam en veel vrouwen zijn met “dit karretje” van de baan geraakt… Na de diagnose stapte ik in, met de boodschap dat mijn “karretje” het station, aan het einde kon halen; ik kon genezen.

14 mei 2018
Laat een reactie achter

Tags: , , , ,

Met deze mededeling kon ik, vol vertrouwen, de “gordel” vastmaken. Hij (God) zou mij vasthouden, ik ben namelijk Zijn kind…
Er kwam beweging; een behandelplan werd ingezet, door allemaal professionals. Mijn “karretje” werd naar boven getrokken, hoger en hoger… 9 chemokuren hoog.. Ik dacht dat ik misselijk en zwaar ziek zou worden…

Mijn “karretje” is nu op het hoogste punt van de achtbaan aangekomen. Vanaf dit punt zie ik de diepte van de val… Ik sidder, maar met mijn ogen dicht, heb ik “de val” kunnen maken… Ik “stortte” niet neer, maar kon al “golvend”, na elke kuur, weer lichamelijk herstel ervaren. Tot slot mocht ik het heeeerlijke gevoel van een goede uitslag krijgen; de grote tumor was helemaal opgelost door de chemo.

De klachten vielen mee
Ook de 2 uitzaaiingen aan de lymfeklieren waren niet meer te zien op de scans… Mijn “karretje” was op volle snelheid zodat ik de volgende beweging makkelijk kon maken; de operatie… Ik mocht omhoog voor een borstbesparende operatie, een okselklierdissectie en een aanpassing van de andere borst. Alles zou daarna microscopisch onderzocht worden… Daarna daalde mijn “karretje” en opnieuw ontstond het heerlijke gevoel; de boodschap dat er in de weefsels geen cellen waren gevonden!!! Na de operatie vielen ook de klachten mee en kon mijn ” karretje” door…

‘Mijn karretje bereikt het eindpunt van de achtbaan’

Onverwachts een kleine draai; de wond ging ontsteken en moest opnieuw gehecht worden… Mijn “karretje” hield daardoor wat vaart in, maar gelukkig was deze bocht goed te nemen… En zo konden we op mooie snelheid door naar de bestralingen. Vandaag (11 april) heb ik de laatste van de 21 bestralingen gehad, zonder klachten.. Mijn “karretje” bereikt het eindpunt van de achtbaan. Ik kabbel nog een tijdje door met immuuntherapie en een hormoontablettenkuur; maar dat geeft niet zoveel sensatie…

De vaart eruit
De vaart gaat eruit en mijn glimlach zit vastgeplakt op mijn gezicht…
Het eindpunt; wat heerlijk dat ik uit mag stappen! Ik kan weer verder en mag mijn achtbaan-ziekte-proces achter mij laten. Ik kijk naar de baan; hoog en laag… Van de ene behandeling, naar de andere… Van spanning naar euforie…. De “gordel” die ik om had, houd ik graag om mij heen; Hij heeft mij vastgehouden❣

Ik kijk naar het karretje en zie…. Ik zit er niet alleen in. Mijn hele gezin zat erbij in, Gerard dicht aan mijn zij… En dan zaten er aan ons karretje nog heel veel andere karretjes vast. Daarin zaten familie, vrienden, collega’s van Gerard en mij, buren en bekenden…
Ik heb ervaren hoe belangrijk het was dat er zoveel lieve mensen meeleven, zooo warm❣

‘Vol verwondering kijk ik naar de medische wetenschap’

Anders was ik veel banger geweest, en had ik alle goede uitslagen niet kunnen delen en vieren… Weet niet hoe ik hen genoeg kan bedanken….
De achtbaan; ik ben eroverheen gezoefd, heb hoogte en diepte ervaren, ben niet over de kop gegaan, niet uit de bocht gevlogen, maar veilig aangekomen.

Een nobele daad
Ik stap uit; kijk vol verwondering naar de constructie van de achtbaan; de medische wetenschap. Wat heeeeerlijk dat ik hierop mocht zoeven. Ik bedank alle medewerkers van deze Super-Achtbaan; de mammapoli in Hengelo, verpleging van de afdeling oncologie, de oncoloog Dr Hoekstra, de medewerkers van de prikpost, de plastisch chirurg Dr Hendriks, de chirurg Dr Thijssens, verplegend personeel van het ZGT, radiotherapeut Dr Bhawanie, en de verpleging op de radiotheraphie in Enschede en ook aan de taxi-chauffeurs van Berthil Jansen, die mij daar naar toe vervoerden. Dank voor jullie vakmanschap, kundigheid en goede zorg❣

Ook ben ik me ervan bewust dat deze baan gebaand is door heel veel patiënten, die mee hebben gewerkt aan onderzoeken en experimenten. Een hele nobele daad❣
De achtbaan; ik loop erbij weg, laat het achter me, met veel herinneringen, maar vooral….. vol dankbaarheid❣

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *