Daniel schreef een gedicht over de diagnose van zijn vrouw

Mijn vrouw is een aantal jaar geleden gediagnosticeerd. Ze maakt het ondertussen goed. Ik zou het erg waarderen als jullie een plekje op jullie site kunnen vinden om onderstaand gedicht te posten. Het beschrijft de enorme klap die je krijgt als je de diagnose voor ’t eerst krijgt.

24 juni 2019
Laat een reactie achter

Tags: , , ,

Het is een bijna onbeschrijfelijke ervaring, vandaar de dichtvorm. Wellicht kunnen anderen moed putten uit de ervaring en het besef dat ze niet alleen zijn. Groetjes, Daniël

De kamer wit, de kamer schoon
De woorden, de echo, de toon

Links mn lief, mn houden van,
Ik kijk, ik lach, ik zie haar graag

De dokter voor, ze kijkt met ernst,
Maar wat, maar wat, ik vraag

Diagnose valt, het neemt de tijd
Ik denk, ik peins en ik begrijp

Een slik, een besef, een stille smeek
Ik hoor, ik hoor, ik hoor het niet

Ik zak er door, mn knieën week, 
Dit ben, dit ben, dit ben ik niet

Het nieuws te veel, het is te groot
Ik wil, ik wil, ik wil dit niet

Mn lief, haar gezicht, haar blik
Dit kan, dit kan, dit kan helemaal niet

Water komt, water brandt, mijn gezicht,
Ik kan, ik kan, ik kan dit niet

Muziek, ik hoor het wel, maar mis de maat,
Ik zie, ik wil, ik weet geen raad,

Ik kijk voor, ik kijk links, ik zie maar om,
Hoe dan, hoe dan, hoe dan ik?

Ik weet, ik weet, ik weet het niet
Dit ben, dit ben, dit ben ik niet
Alsje, alsje, alsjeblieft

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *