Onze nieuwe columniste Wendy

Wendy (44) en haar partner Jeroen zijn ruim tien jaar samen. Ze is moeder van twee zonen, 15 en 18 jaar, en ‘bonusmoeder’ van twee dochters van 13 en 16 jaar en een zoon van 18 jaar. Jeroen is ondernemer in de horeca en Wendy werkt als zelfstandig projectmatige management ondersteuner in de cosmetica en horeca branche. Wendy: “Met een aantal dieren in huis en om de week vijf pubers is het een gezellige en drukke bedoening. Zelf nog geplaagd en vaak bevoorrecht met ADHD is het leven en het draaiende houden van het gezin en huishouden een hele uitdaging.” Dit alles ging redelijk goed totdat ze in juli 2014 de diagnose borstkanker kreeg.

16 april 2015
12 reacties

Wendy: “In augustus 2013 voelde ik een grote bobbel in mijn linker borst. Op de mammografie van beide borsten die volgde, was niets te zien. Een controlefoto in februari 2014 van mijn linkerborst had wederom een goede uitslag. In juli 2014, een week na mijn 44e verjaardag, lag ik in bed en schrok van de enorme erwt die ik voelde in mijn rechterborst. Mijn eerste reactie was, ‘moet ik nu weer naar de huisarts hobbelen?’. Voor mijn gevoel was het net allemaal gecontroleerd.
Maar op aandringen van mijn man en enkele vriendinnen ging ik toch langs de huisarts. Mijn altijd rustige en serieuze huisarts zegt dat ik mij niet hoef te verontschuldigen en liever vaak voor niets kom dan een keer te laat. Tsja… dat is een punt. Een heel goed punt blijkt achteraf.
Op de mammacare poli van mijn ziekenhuis kunnen alle noodzakelijke onderzoeken in een dag gedaan worden en krijg je ook direct de uitslag. Top geregeld dus. Na de mammografie, de echo en de punctie moeten we een uur wachten. Als laatste worden we naar binnen geroepen voor de uitslag. Dat we als laatste aan de beurt zijn valt mij al op… helaas. De eerste woorden van de arts zijn; “Het is goed dat u gekomen bent, het is borstkanker”. Daar zit je dan….

Enigszins verbaasd merk ik op dat de arts en verpleegkundige dit ook niet direct hadden verwacht.

Er zullen aanvullende onderzoeken gedaan moeten worden. Hij wil – en wij natuurlijk ook – weten of de kanker zich alleen in de borst schuilhoudt of al aan de wandel is gegaan.
Nu ben ik praktisch ingesteld en dus ga ik over op de actie modus. Wat moet er gebeuren, en wanneer gaan we het kwaad eruit halen? Helaas werkt het niet zo en wordt mijn geduld op de proef gesteld. Waardoor ik toch ineens het besef krijg dat het zomaar kan zijn dat dit geniepige kanker tumortje (wel 1,8 cm) wel al wat cellen op pad heeft gestuurd. Dat het niet alleen in mijn borst zit maar ook nog elders in mijn lichaam is gaan wonen. Ik word er stil van en ineens spookt er van alles door mijn hoofd.
Bij het thuisfront en de omgeving slaat het nieuws bij iedereen in als een bom. Mijn optimistische modus komt boven en zo zit ik iedereen gerust te stellen en te troosten en zeg dat ze mij er niet zomaar onder krijgen. Dat ik dit varkentje ga wassen en voor we het weten het weer voorbij is…. Nu weet ik dat het helaas niet zo’n feest is.

De afspraak voor de MRI wordt gemaakt. Voor de MRI zal een infuus ingebracht moeten worden, en naalden en ik zijn echt geen vrienden. Dus zal ik doodstil moeten liggen tijdens de scan. Dat is echt niet grappig als ADHD’er. Spuit me maar plat dan heb je kans dat het lukt. De uitslag laat een vlekje zien in de oksel en de arts wil een PET scan maken voor een beter beeld. Nog langer wachten en we hebben nog geen zekerheid hoe of wat. In een ander ziekenhuis zal de scan gemaakt worden. Dit keer laat ik mij echt versuffen met een pilletje want nog zo’n tocht van ‘uren’ stil liggen gaat het niet worden heb ik ze verzekerd.
De uitslag is gunstig! De borstkanker zit in mijn borst en verder nergens. Ook de vlek in de oksel is niet te zien. Dit wil nog niet zeggen dat er niets zit maar dat zal met het poortwachters onderzoek helderheid moeten geven. De arts zegt dat hij hoogstwaarschijnlijk borstsparend kan opereren en gezien het aan de zijkant zit, dit ook goed te doen is.

De vakantie komt eraan en ik moet geopereerd worden. Er zit niets anders op dan de week voor de vakantie geopereerd te worden. Nu zouden we dit jaar met de kinderen naar mijn schoonouders in Zuid-Frankrijk gaan. Die wonen daar sinds elf jaar en we gaan er een paar weken naartoe. Omdat ik geopereerd moet worden gaan de kinderen al eerder en komen wij na de operatie.
De dagen voor de operatie zijn Jeroen en ik met zijn tweeën en het kan me niet snel genoeg gebeuren. Ik wil dat het eruit gehaald wordt. Ik wil op vakantie. Ik wil het snel achter mij laten. Ik wil er niet meer mee bezig zijn… Nu al niet meer!

De operatie verloopt voorspoedig. Het enige is dat verdovingen bij mij niet zo goed werken en tijdens het uitslapen kunnen ze mij niet vrij van pijn houden. De morfine werkt niet waardoor de ketamine voor de dag wordt gehaald. Met de woorden, ‘u kunt een beetje draaierig worden’ gaat moeders haar eerste drugstrip maken. Wouhhhwww, One day I fly away!!
Daardoor moes ik een nachtje blijven en gaan we met een dag rust alsnog naar Frankrijk toe.

We hadden het idee en de naïviteit om de ellende daar achter ons te kunnen laten.

Bij terugkomst krijgen we de uitslag van de verwijderde tumor. Niets in de lymfe van de oksels aanwezig. Tumor 1,8 cm, snijranden schoon. Een kant snijvlak, erg krap, minder dan 0,5 mm. Sterk hormoongevoelig, eiwit negatief. Volgens de arts (wegens vakantie niet mijn eigen arts) een gunstige uitslag. Tussen neus en lippen door wordt er gezegd dat na de bestraling er ook nog een chemo traject zal volgen. Uit het veld geslagen verlaat ik geheel sprakeloos het ziekenhuis.

De bestralingen zijn goed te doen. We wonen dicht bij het ziekenhuis, de mensen zijn aardig, we maken een lolletje met elkaar en voor ik het weet zit het erop. So far , so good.
Na het verwerken van de mededeling chemotherapie zit ik aardig in de rats. Iedereen heeft er zijn verhaal over maar IK moet het ondergaan. Ik zie spoken op de weg; een half jaar is lang. Wie gaat het huishouden draaien als ik knock out lig? Wat gaat dat allemaal doen met mijn lijf? Kan ik tussendoor wel werken? Ik ben niet verzekerd… Ondanks mijn positieve instelling zie ik er toch tegenop.”

Binnenkort lees je hier de volgende column van Wendy.

12 reacties

  • Hannie Johnson says:

    Heel veel sterkte en ik kan je zeggen de chemo is bij mij 100% meegevallen je krijgt vooraf tabletten voor de misselijkheid mee naar huis voor het infuus krijg je eerst ook nog een zakje tegen de misselijkheid. Houd er alleen rekening mee dat twee weken na de eerste behandeling je haar kan gaan uitvallen en qua moeheid na de chemo sliep ik een uurtje en kon er weer tegenaan. Ik zeg als het bij mij weer terugkomt ik heb hormoongevoelige borstkanker dat ik zo weer voor de chemo ga.

  • anoniem says:

    Heel veel sterkte toegewenst in alles, samen met je familie. Het is allemaal niet niks. Don’t forget to pray to God. He loves you. Stay strong.. Groeten

  • Mariejan says:

    Wendy is al 26 jaar mijn vriendin… Ik wil hier een reactie geven omdat ik trots ben! Trots op haar doorzettingsvermogen, trots op haar communicatieve vaardigheden, trots op het feit dat ze de vriendin is en blijft die ze altijd was en niet in de laatste plaats trots op de manier hoe ze zich slaat door deze tijd van “de wereld op z’n kop”. De positiviteit die zij heeft in haar schrijfstijl is echt! Ik hoop dat veel vrouwen kracht halen uit haar woorden. -Mariejan-

  • Bep Verhaar says:

    Hoi Wendy, jeetje wat een verhaal zeg. Ik miste je en kreeg toen te horen dat je bent geconfronteerd met borstkanker. Heel veel sterkte de komende tijd.

  • Meri Mellink says:

    Lieve Wendy, wat een mooie coluum! Heel erg goed geschreven en ik herken je er helemaal in. Je bent een dappere en lieve vrouw, een doorzetter. Het was zeker geen peuleschilletje wat je hebt moeten doorstaan met de chemo’s. X

  • Jopie says:

    Ontzettend veel sterkte.
    Heb gelukkig niet zelf maar wel van heel dichtbij het traject van de chemo mee gemaakt.
    Ik spreek nu over ongeveer 10 jaar geleden.
    Geloof me het is alles waard, ok je word er als het tegenzit ziek van je haren vallen uit maar wat je er voor terug krijgt is goud waard. Ik ga je collum dus ook volgen. En wens jou dus heel veel kracht want leuk is het echt niet.
    Wendy dikke knuffel voor jou zet hem op je kan het.

  • Marlou en Bob says:

    Heel duidelijk , en goed weergegeven wat je door hebt gemaakt ,
    Helemaal top , en we zijn trots op je .
    Dikke knuffels van ons ❤️❤️❤️

  • Ria kraan says:

    iedere chemo is anders en iedere kanker is anders en ieder lichaam reageerd anders wij hebben in de molen gezeten en helaas heeft onze dochter het niet gered maar gelukkig zijn er ook heel goede berichten en van het positieve moet je uitgaan heel veel sterkte ik blijf je volgen

  • cora van der bijl! says:

    Ik hoop dat je goed door de chemo komt! Het is voor iedereen anders ik vond het verschrikkelijk! Maar zeg altijd naar een klote tijd ben ik er noch steeds bijna 7 jaar veder!

  • Joke Mannessen says:

    Hallo Wendy,
    Alsof ik mijn verhaal lees. Heb in 2010 de zelfde diagnose gekregen , 1 1/2 jaar stand er voor mijn kuur. Ben nog met hormonale tabletten bezig maar heb geen enkele klacht er aan over gehouden, een kloofje bij de nagelriem ! Dankbaar hiervoor . Heel veel sterkte verder en hoop voor jou ook het beste. Misschien lukt het je te blijven volgen. Groet Joke

  • Jannie Ruitenbeek says:

    Hey hallo Wendy dat is heftig zo heb ik het ook rvaren ,voelde een bobbel naar huisarts echo laten maken geen zorgen ,het is goedaardig kom over drie mnd terug ..maar het voelde echt niet goed…ik bleef twijfelen en terug naar de mamapoli en binnen twee dagen zat ik bij mijn arts het spijt mijn ,maar het is borstkanker en ik had drie tumoren waarvan een 3,2 centimeter ….pffff en het was hormonale kanker dus mijn borst is verwijderd en okselklieren ,daar had ik geluk die waren schoon ,nu mijn eerste chemokuur gehad ,het viel mijn nog mee ,heb maar een dag op bed geweest en elke dag fiets ik voor mijn conditie ,het moeilijkste vind ik het moe zijn maar gek genoeg ,gaan de dagen supersnel en ik hoop ,dat jij er ook doorheen rolt …liefs Jannie

  • Lide van der Vegt says:

    Beste Wendy, lieve lotgenoot, zet ‘m op! Dank voor je heldere column – ik heb hem uitgedraaid voor onze lotgenotengroep en zal hem voorlezen a.s. donderdag.
    Groeten van Lide

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *