Verwerken door delen

Het delen van mijn ervaringen rondom het verlies van mijn vrouw doe ik als een soort eerbetoon aan Elsemarie. Als de borstkanker haar niet fataal was geworden, dan was zij nu ambassadeur geweest van Pink Ribbon. Dat wilde ze eigenlijk al lange tijd. Helaas is dat niet gelukt. Daarom besloot ik mijn ervaringen te delen. Zo draag ik op mijn eigen manier een steentje bij.

17 juni 2014
4 reacties

Tags: , , , ,

Ik weet namelijk dat er veel mannen zijn die mijn situatie herkennen. Mannen die ook hun partner zijn verloren aan deze ziekte. Ik wil ze laten weten dat ze niet de enige zijn. Hoe moeilijk het ook is, ik wil laten zien dat het kan, dat het lukt om na een groot verlies weer verder te gaan met je leven. Ondanks alle zware momenten.

Tijdens het ziekbed van Els was ik totaal niet bezig met wat mij daarna te wachten stond. We leefden in onze vertrouwde omgeving. We probeerden nog bewuster van het leven te genieten. Dat probeer ik nu ook. Ik moet verder en wil een leuk leven leiden. Dat lukt aardig. Maar het moeilijke blijft dat de kinderen nog zo klein zijn en dat ik het soms zo eenzaam vind. De spontaniteit is grotendeels uit mijn leven, alles is geregisseerd en ik draag alle verantwoordelijkheid. Soms zou ik dat heel even niet willen.

De letterlijke en figuurlijke pijn van die laatste periode heb ik lang weggestopt.

Mijn ervaringen opschrijven werkt als een goede uitlaatklep. Het helpt me bij het verwerken van alle gebeurtenissen. Tijdens het interview voor de film ‘Borstkanker zaait zich uit naar je leven’ werd ik min of meer gedwongen om over de aller moeilijkste momenten rondom het overlijden van Els te praten. In de allerlaatste week van ons leven samen was het amper mogelijk om contact te hebben. De letterlijke en figuurlijke pijn van die laatste periode heb ik lang weggestopt. Het was te confronterend. Dat ik dat deed, daar was ik me niet bewust van.

Achteraf heb ik dat beseft en weet ik ook wel waarom: De confrontatie met het grote verdriet kon ik nog niet aan. In de laatste weken voor Els overleed, ging alles zo snel. Tussen het moment waarop we te horen kregen dat het uitgezaaid was en haar overlijden zaten nog geen vijf weken. Weken waarin er geen tijd was om lang bij  dingen stil te staan. Het besef van wat er allemaal was gebeurd, kwam bij mij dus pas veel later. Dat lijkt wel een soort overlevingsmechanisme. Je krijgt het in porties. Door hierover te schrijven kon ik aan de verwerking beginnen.

Hoewel we weten dat de borstkanker niet genetisch is, ben ik toch bang dat ook Isabelle zoiets overkomt. Ze heeft natuurlijk wel een verhoogde kans. Het lijkt me verschrikkelijk als mijn dochter hetzelfde moet ondergaan als haar moeder. Kortom: De ziekte onder controle krijgen, is mijn grootste wens.

Bekijk de film ‘Borstkanker zaait zich uit naar je leven’ waarin René een rol heeft.

4 reacties

  • Lizet says:

    Respect voor jou en hoe je dit aangaat. Zelf inmiddels zeven jaar geleden voor mij. Nu ook een klein dametje op de wereld gezet waar ik volop van geniet elke dag weer. Soms is er ook die angst die dan ineens weer om de hoek komt kijken… Mag ik haar wel zien opgroeien? Ik hoop het met heel mijn hart en ook ik weet dat mocht mij ooit iets overkomen ze net zo een geweldige papa heeft als jou kinderen die ondanks het verdriet er wel komt. Gr Lizet

  • Wat ben je een kanjer!

  • Miezsz says:

    Wat zul je haar missen, haar momenten, jullie momenten. Ik herken ze ‘via-via’. Ook een papa met 3 meiden welke achterbleef.
    Ikzelf was de gelukkige, welke erop tijd bij was; borstkanker. Jou onzekerheden betreft ‘ alles’.
    Ik denk dat ze onnodig zijn, maar wel heel normaal.
    Schrijven helpt verwerken. Mooi om te lezen. X Marita Waterlander

  • Corry Merkens says:

    Respect!!!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *