Steeds een stukje meer afscheid

René verloor begin 2013 zijn vrouw Elsemarie aan borstkanker. Ze was 41 jaar. Samen met zijn dochter Isabelle ( 9) en zoon Floris (4) leeft hij verder met dit grote verlies. Dat is allesbehalve makkelijk.

13 november 2013
14 reacties

Tags: ,

Afscheid nemen gaat niet in één keer. Het komt beetje bij beetje. Ook wanneer je het niet wilt en ook wanneer je het niet verwacht. Onlangs overleed Inja, de hond van Elsemarie. Ook zij had kanker. Inja was al behoorlijk oud en we grapten nog weleens wie er eerder zou gaan, Inja of Elsemarie. Na Els haar overlijden was het leven hectisch en emotioneel, waardoor er te weinig aandacht was voor de hond. Eigenlijk heel triest, maar het was niet anders. Dat Inja niet lang meer zou leven, dat wist ik. Toch kwam haar overlijden alsnog onverwacht en viel het me zwaarder dan gedacht. Weer een stukje van Els waar ik afscheid van moest nemen.

Net als van haar kleding. Iedere ochtend en avond die confrontatie van haar kleding in onze kast, dat viel me zwaar. Veel te zwaar. Na een paar maanden heb ik, met lood in mijn schoenen, haar gedeelte van de kast leeggehaald. Ik kocht een mooie houten kist waarin ik de kledingstukken deed waaraan mooie herinneringen kleven. Het deed me teveel pijn om ze weg te doen. Ook haar knalroze jack deed ik in de kist. In die jas kon ik haar uittekenen. Laatst zag ik een vrouw bij ons in de stad met ook zo’n knalroze jas. In een fractie van een seconde zag ik Els. Dat soort onverwachte momenten zijn moeilijk. Je ziet ze niet aankomen, ze grijpen je bij je keel.

Dat blijft moeilijk, die onverwachte momenten. Nietsvermoedend ben je ergens of doe je iets en dan overvalt iets je volledig. Niet lang na haar overlijden was ik in de buurt van Els haar oude werk. Daar lagen nog spullen van haar, dus die kon ik best even ophalen. Bij de balie vroeg ik naar haar collega’s. ‘Wie kan ik zeggen dat er is?’ vroeg de receptioniste. ‘René, de man van Elsemarie’ antwoordde ik, waarna ik – geheel onverwacht – helemaal vol schoot. Daar had ik geen rekening mee gehouden.

Laatst zag ik een vrouw bij ons in de stad met ook zo’n knalroze jas. In een fractie van een seconde zag ik Els.

Zo blijken bepaalde situaties, waarvan ik niet had bedacht dat die moeilijk zouden zijn, dat wel te zijn. Er zijn dingen waar ik me niet op kan voorbereiden gewoonweg omdat ze me overvallen. Dat het verwerken van haar overlijden in stukjes komt, daar ben ik inmiddels wel achter. Een collega van me verloor zijn vrouw een paar maanden voordat Els overleed. Met hem praat ik er veel over. Dat dit soort dingen me nog wel vaker zullen overkomen, heeft hij me inmiddels wel duidelijk gemaakt.

Van de week hebben we Inja gecremeerd. Haar urn staat op een tafeltje, naast een foto van Els. Onze dochter kwam met het idee om wat as te begraven bij Els. Onze jongste van vier heeft de theorie dat mama nu een sterretje is. En Inja? Die zit bij haar en houdt haar daar gezelschap.

14 reacties

  • shivatje says:

    Sterkte René zeker in moeilijke dagen.

  • Ina says:

    Wat een verhaal,…….tranen rollen over mijn wangen.
    Zelf heb ik het overleefd,iedere dag sta ik er nog bij stil.
    Heel veel sterkte Renè en de kinderen.

    Groetjes Ina

  • Tim says:

    ik herken het helemaal rene, ook ik heb moeite om dingen weg te leggen omdat alles wat je vast pakt of ziet je aan je dierbare doet denken terwijl je dat op sommige momenten niet zou willen, maar het wordt je toch elke keer op de feiten gedrukt. Omdat ik zelf ook nog 3 hele jonge kinderen heb, heb ik besloten om het as van mij vrouw in een beeldje van een engel te laten stoppen en de orginele urn tijdelijk bij mijn schoonouders neer te zetten zodat wij die in de toekomst nog kunnen gebruiken voor een crematie graf.

  • johanna says:

    heel veel sterkte voor jou en de nog zulke jonge kinderen. Ik vind het wel een mooie theorie van je jongste

  • nelly says:

    War een verhaal van rene en de kinderen ben zelf bk patient en benieder dag blij en dankbaar dat het goed gaat heel veel sterkte met alles

  • leontienmulder says:

    Respect voor jou en de kinderen,ik ben ook bk patient en weet hoe belangrijk het is dat je partner er altijd voor je is. Wij deden ook alles samen. Nogmaals respect voor jou en de kinderen.

  • lina says:

    wat ontzettend moedig zijn jullie!

  • Carola says:

    René veel sterkte voor jou en de kinderen! Indrukwekkend verhaal

  • Iris says:

    Eén en al kippenvel, Rene! Ik vind t bijzonder mooi en knap dat je met zulke emoties zo’n verhaal kan schrijven! Tranen liepen al weer. Els zal trots op je zijn

  • Hedwig says:

    Dag René, ik wens je veel sterkte, kracht en wijsheid om verder te gaan met de kinderen. Ik ben zelf een overlever en besef me dagelijks dat het ook anders af had kunnen lopen.

  • Ontzettend knap en moedig van jou en de kinderen !Wens jullie heel veel sterkte.

  • monique says:

    Sterkte ermee.. En zeer zeker is ze nu een ster… In hele mooie ster in jullie harten

  • Jacq says:

    Ik wens je alle kracht en liefde van de wereld toe, hopelijk word je gedragen door lieve mensen om je heen.
    Hopelijk kun je weer wat genieten van het leven .
    Mijn partner was/is er ook voor me en iets mooiers kun je elkaar niet geven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *