Nooit uit onze gedachten

Vorige week was het een jaar geleden dat we hoorden dat de borstkanker bij Els was uitgezaaid. Afgelopen week hoorde ik dat een moeder van een meisje uit de parallelklas van mijn zoon is overleden aan borstkanker. Deze moeder was tegelijk ziek met Els. Soms kwamen ze samen met een mutsje op hun hoofd op het schoolplein.

18 februari 2014
15 reacties

Vanwege het overlijden van deze moeder is er op school een informatiebijeenkomst voor ouders. Mijn aanwezigheid wordt erg op prijs gesteld. Ik ben ervaringsdeskundige en kan de aanwezigen tips geven over wat te doen als hun kind angstig of verdrietig is. Uit ervaring weet ik dat dat spelenderwijs het beste gaat. Door samen te gaan tekenen of knutselen creëer je een goede sfeer om het makkelijk bespreekbaar te maken.

De school van de kinderen gaat goed om met ingrijpende gebeurtenissen. Er is iemand in dienst die is gespecialiseerd in rouwbegeleiding en die fungeert als  vertrouwenspersoon. Toen Els overleed kwamen dezelfde avond nog de juf van Isabel, haar juf van het jaar daarvoor en de aankomende juf van Floris langs, speciaal voor de kinderen. Dat is voor mij heel erg waardevol geweest. Het stelde me gerust. De kinderen zijn daar in goede handen, ze houden ze goed in de gaten.

Het lijkt nog maar zo kort geleden, maar toch ben ik alweer bijna een jaar alleen met de kinderen. Hoe dichterbij de sterfdag van Els komt, hoe meer ik ermee bezig ben. Het zit ‘m vooral in kleine dingen. Het programma ‘Wie is de mol’ is bijvoorbeeld weer op televisie. Ik kijk het niet, maar het was Els haar lievelingsprogramma. Op haar sterfdag was de ontknoping. Dat heeft ze dus niet meer mogen meemaken.

Afgelopen week met Valentijn gebeurde er iets onverwachts. Els was altijd heel attent op dit soort dagen. Een goede vriendin van haar stond voor de deur met bloemen, van Els voor mij! Els had vorig jaar voor haar overlijden aan haar gevraagd dit voor mij te regelen om duidelijk te maken dat ze me nooit zou vergeten. Ik heb staan huilen als een klein kind. ‘t Was heel bijzonder en mooi, maar ook heel emotioneel uiteraard.

Het lijkt nog maar zo kort geleden, maar toch ben ik alweer bijna een jaar alleen met de kinderen

.
Binnenkort ga ik met de kinderen en een aantal families, op wintersport. Drie jaar geleden is deze traditie ontstaan. Els en ik hebben er samen maar één keer van kunnen genieten. Het jaar daarna hadden we wel al geboekt, maar konden we niet mee vanwege haar ziekte. Afgelopen jaar was het ook onmogelijk om te gaan. Els was toen al veel te zwak. Dit jaar gaan we wel, maar met z’n drieën. Erg lastig. Ik was zo graag met Els gegaan. Els kon heel erg genieten van de winter, van de vriendelijkheid van het landschap als dat bedekt was met een laag sneeuw. Ze was een wintersportster in hart en nieren. Van skiën is het haar laatste jaren dus niet meer gekomen, maar gelukkig lag er sneeuw in ons eigen land. Nu is Els er niet meer en ligt er ook geen sneeuw. Bijgelovig ben ik niet, maar dit vind ik wel frappant. Maar in gedachten gaat Els natuurlijk met ons mee naar de sneeuw.

15 reacties

  • rina bongers says:

    Poeh hé, heftig, tranen, maar wel mooi geschreven.
    ik wens je alle sterkte van de wereld.

  • rina bongers says:

    Ps: geniet van de wintersportvakantie.

  • cora van der bijl says:

    Tranen in mijn ogen!!! ik hoop dat je lekker kan genieten met je kids van de wintersport………ondanks dat het best moeilijk zal zijn zonder je vrouwtje.

  • Jennifer Berkleef says:

    Mooi verhaal en wat een levenslustige vrouw was ze, gezien de foto. Het blijft moeilijk zo de eerste keer skiën zonder haar. Ze zal er bij zijn op de een of andere manier. Dar geloof ik in.

  • Brigit says:

    Emotioneel, zelf ben ik herstelde van borstkanker, dus het verhaal grijpt me erg aan.
    Heel veel sterkte en geniet samen met de kinderen van deze vakantie. Top!!!

  • Janny says:

    moest huilen bij je verhaal, ik heb mijn man afgelopen juni verloren aan slokdarmkanker, heel snel gegaan heel heftig allemaal, weet wat je doormaakt. Mijn dochter en ik gaan er samen ook even tussenuit, het gemis blijft, maar in gedachten gaan ze altijd mee ook jouw Els
    Heel veel sterkte en probeer wat te genieten met je kinderen

  • lina says:

    ik vind jullie zoooo dapper!!

  • Ilse says:

    Hey hallo Rene, ik kom toevallig je blogje tegen over de wintersport…..ik ken je gevoel ben nl. ook weduwe, welliswaar is mijn niet gestorven aan kanker, maar op de witte hellingen in oostenrijk met zijn binders nog onder. Je verhaal raakte me door het levenslustige, door het wintersportgevoel(gemis), gewoon alom herkenning. Maar ook je kracht, we moeten door, inderdaad en dat gaat zeker niet altijd even makkelijk. wens je veel sterkte, maar samen met je kids vooral mooie herrinneringen op de piste en ook plezier en gezelligheid. En als je boven op de berg staat, weet ik zeker dat; t zal regenen zonnestralen !! lieve groet

  • Marijke says:

    pfew! Heftig!
    Wat een mooie verrassing.

  • Gerda Quint says:

    Zo herkenbaar maar dan als patient zijnde ik ben nu bijna 12 jaar kanker patient mijn kids zijn nu 16 en 13 jaar waren dus ook jong toen wij dat bericht kregen wij waren fanatieke skiërs mijn man gaat nu al voor het vierde jaar alleen met de kids omdat ik toch steeds minder kan dus skiën al helemaal niet meer. Voor hun gaat het leven gewoon door het mijne staat steeds meer stil… maar ik ben er nog. Ik heb ze uitgezwaaid zo enthousiast mogelijk de tranen bewaar ik voor mezelf ik vind het zo fijn dat mijn man mijn kinderen meeneemt want voor hun staat het leven niet stil. Er gaat al zoveel dingen anders in hun leven omdat mama ziek is al zolang daar hoeven ze niet meer rekening mee te houden als ze al doen. Ik mag gelukkig nog de verhalen en foto’s aanhoren en zien. Ik weet zeker dat jouw vrouw van bovenaf meekijkt en ENORM trots is op jullie dat het leven (zo normaal mogelijk) doorgaat want dat gebeurd toch. Chapo.

  • ina says:

    Heel veel sterkte.De tranen.het verdriet.Ik vergeet dat gevoel nooit meer.Mijn man is bijna 15 jaar geleden overleden aan slokdarmkanker. Gelukkig heelt de tijd het akelige gevoel.Maar vergeten nooit.
    Ben hertrouwd.Weer gelukkig met een weduwnaar.Het kan gelukkig weer.Maar toen nooit gedacht.
    Wens je alle goeds met je gezin

  • Angel says:

    Na sinds kort voor het eerst “schoon” verklaard te zijn heb ik hier
    geen woorden voor en brandende tranen dringen achter mijn ogen en mijn hart doet pijn.
    Twee jonge gezinnen 🙁
    Sterkte en heel veel warmte toegewenst voor allen.

  • nooit meer even vragen,
    nu 365 dagen,
    nooit meer even vragen,
    achtergelaten,
    nooit meer even vragen,
    maar onvoorwaardelijk in mijn hart gedragen..

  • Haye Swart says:

    Ik moest even nadenken of ik wilde reageren. Jouw verhaal is zo herkenbaar. Mijn vrouw, Els, kreeg september 2013 te horen dat ze kanker had en niet lang meer te leven had. Onzekerheid, intens verdriet, ziekenhuis in en uit, …op 1 december overleed ze onverwacht en veel te vroeg op 47-jarige leeftijd.
    Wij hielden van sport en gingen ieder jaar naar Oostenrijk om te skiën. Vorig jaar planden we mijn 50ste verjaardag in 2014 met de familie in Oostenrijk. Ik heb het door laten gaan omdat we dit samen hadden willen doen. Iedereen was er en ’s avond hebben we Els uitgezwaaid met een wensballon. En toen begon t te sneeuwen. Nu ik dit zo lees denk ik: wat overkomt me toch? Een jaar geleden rolden we lachend van de pret de berg af. Man wat zul jij Els missen want ik mis de mijne zo verschrikkelijk. Ik wens je onwijs veel kracht René.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *