Dag lieve Elske

Dag lieve Elske,
Het is alweer een jaar geleden dat je ons moest verlaten. Ik schrijf ‘moest’, omdat we het allemaal niet wilden. Wij niet, jij niet. Maar soms is het leven zo oneerlijk…. En gebeuren er dingen die je je grootste vijand niet toewenst. En nu is dat dus 1 jaar geleden.

14 april 2014
19 reacties

Afgelopen maand viel me zwaarder dan verwacht. Ik ben er rondom je sterfdag letterlijk ziek van geweest. Ik voelde me wederom verscheurd. Het was wel echt prachtig om te zien hoeveel familie en vrienden er stil stonden bij je eerste sterfdag. Ik ben overladen met bloemen, kaartjes, brieven en andere lieve berichten. Ook jouw graf was erg mooi versierd die dag. Daar lag het allemaal niet aan. Mijn hart deed zeer en daar kan niemand iets tegen doen.

Bij heldere hemel kijk ik samen met de kinderen naar de sterren. We fantaseren dan dat jij daar  samen met de opa’s, oma en de hondjes bent. We zijn ervan overtuigd dat je ons kunt zien en dat je daar, zonder pijn, in een mooie vredige wereld met veel  liefde leeft. En vooral heel veel zonnebloemen, waar je zo gek op bent….Dat zijn erg mooie fantasieën. Ik zie ook dat de kinderen daar blij van worden. Weer even over mamma praten.

Ik vind het soms wel moeilijk om in te schatten hoe de kinderen zich voelen zonder mamma. Met Isabelle kan ik daar best goed over praten, maar met Floris is dat een stuk lastiger. Hij kan soms heel boos en driftig zijn. Dan weet ik niet goed of dat zijn normale ontwikkeling is of dat er iets borrelt bij hem. Ik hoor van anderen dat het bij de leeftijd hoort. Als jij het weet, geef me dan even advies!

Dankzij iedereen om ons heen kan ik zo af en toe wat tijd voor mezelf vrijmaken. Dat is fijn. Want het is zwaar zo alles bij elkaar. De emoties, maar ook de praktische kant om alles te regelen in mijn eentje.

Gelukkig maken we ook veel plezier! We zijn, zoals we nog aan de kindjes beloofd hadden als je weer beter zou zijn, naar Disneyland Parijs geweest. Samen met je zus en haar kinderen. Het weer was prachtig en het was erg gezellig. Voor het eerst hebben je zus en ik gepraat over alles wat er is gebeurd. Dat was fijn. Als het lukt willen we er een traditie van maken en komende zomer weer gaan.

Het is zwaar, de emoties, maar ook de praktische kant om alles te regelen in mijn eentje.

We zijn ook weer gaan skiën in Tsjechië. Dit keer waren we met vijf gezinnen, de club wordt steeds groter! Je had Florisje moeten zien op de skies. Op den duur wilde hij ook van de grote berg naar beneden.  In de veronderstelling dat hij tussen mijn benen mee naar beneden zou glijden gingen we samen naar boven. Na een paar meter zei hij al: ‘Laat maar los papa, ik kan het zelf.’ Hij gleed zo de berg af! Helemaal stoer, die kleine man. Hij was supertrots op het diploma dat hij verdiend had! En ik op hem. Ook namens jou!

Lieve Els, je hoeft je geen zorgen over ons te maken. Je weet dat we het gaan redden en je weet dat ik behoorlijk positief ingesteld ben. Maar één ding is zeker; het leven is een heel stuk minder leuk zonder jou. Dat vind je vast leuk om te horen 🙂

Een dikke knuffel van mij, die ik je zo graag nog één keer echt zou willen geven, maar vooral ook van Belletje en Florisje.

Liefs, Rene

19 reacties

  • Thea Nijdam says:

    Met tranen in de ogen lees ik dit. Het verliezen van een dierbare- een gezinslid is verschrikkelijk. Wens jullie heel veel sterkte en kracht!

  • wilma jonkers says:

    Diep geraakt door dit vrrhaal en heel veel resprct voor hoe je dit beschrijft.Jouw Els is zeker trots op jullie!
    Sterkte voor jullie!

  • cora van der bijl says:

    Jeetje wat mooi verwordt diepe respect voor jou en je kindjes!!!

  • cora Schaeffer says:

    Wat een mooi persoonlijk verhaal.. Heel veel respect voor jou en de kinderen. ..Wil je heel veel sterkte wensen voor de toekomst…

  • Maja says:

    Diep geraakt en tot tranen ontroerd door jou verhaal, wat moet jij veel van haar gehouden hebben en nog! Heel veel sterkte voor jou en de kinderen<3

  • elly says:

    Zo wat een geweldig en triest verhaal zeg. Een dierbare missen valt gewoon vies tegen, maar ja je moet verder zeggen ze dan. Ik wens je aller goeds toe, met je kindjes. En een hele Trotse Els kijkt van boven mee hoe goed jullie het doen. Sterkte voor Allen

  • nettie Roozeboom says:

    Met tranen in mijn ogen en heel veel kippenvel heb ik dit artikel gelezen. Toch fijn dat deze man Het zo goed doet met zijn kinderen. Respect!

  • Ria Withagen-Engelvaart says:

    Heel veel sterkte toegewenst voor jouw en de kinderen. Tranen in mijn ogen want wat zal het zwaar zijn om samen met jonge kinderen achter te moeten blijven.Maar wat zal je vrouw trots zijn geweest met zo’n man en vader.

  • Yvonne Deaver says:

    Zo’n Prachtig verhaal en zo mooi geschreven ik wens jullie heel veel sterkte toe.

  • Jennifer Berkleef says:

    Echt weer ontroerend René. Ik weet zeker dat zij jouw en de kinderen bijstaat op haar manier. Het is fijn hoe je naar haar schrijft en vertelt wat jullie allemaal doen. Zij zal zeker genieten. Ik heb echt respect en bewondering voor je. Voor jouw is het zwaar om verder te moeten zonder haar met de kinderen, maar het gaat je lukken en daar gaat zij zeker voor zorgen.

  • Cin says:

    De tranen stromen over mijn wangen! Ik ben diep geraakt! Sterkte..

  • Jeannette says:

    Prachtig geschreven. Respect!

  • Koosje Crolla says:

    Wat lief. Sterkte

  • Yvonne says:

    Ik ben er stil van. Je schrijft zo vanuit je gevoel dat je een grote steun bent voor je kids.Jullie gaan het samen redden.Heel veel steun gewenst en kracht krijgen jullie van je lieve vrouw Elske en moeder van de kinderen!

  • Ja het kan niet anders dan dat de tranen rollen voor jullie Els en al die andere ;zussen ,moeders ,oma’s ,broers en ga zo maar door.
    dapper dat je het zo kan beschrijven en begrepen wordt respect en kracht voor de toekomst

  • Tymeke says:

    Zo mooi en echt geschreven vanuit je emotie, echte liefde, helaas echt verdriet! En eindigen met het positieve we redden het, doen dit en dat! Komt goed! Ja, dat wil je en houd je je voor, je kunt ook even genieten maar niet meer zo, toen ze er nog was! Dat wil je maar er ontbreekt een stukje van jullie eenheid, geen schande!! Zo is het!!
    Top veel respect voor je collum!! Mooi omschreven, emotioneel, tranen komen op en door je verhaal zwakken ze af!!
    Je bent een steun voor velen, wees trots!!! Bedankt!!

  • Edith de Heer says:

    Wat is dit een prachtig en tegelijk een ontroerend verhaal. Kippenvel kreeg ik bij het lezen. Wens jou en je gezin veel sterkte toe.

  • nadia says:

    Ik ben geraakt met heel mijn hart

  • Merlyn says:

    Wederom met kippevel en tranen zitten lezen!
    Een herinnering in liefde, is een herinnering voor altijd!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *